All Chapters of İbo'nun Çılgın Hayatı: Chapter 161 - Chapter 170

Korkudan neye uğradığımı şaşırdım. İçimden, "Bu kadın çıldırmış mı? Alt tarafı hafifçe mıncıkladım, neden böyle tepki veriyor?" diye geçirdim."Çok... Çok heyecanlı... Bebeğim, sen mi sıktın beni? İki kere daha sıksana, olur mu?"Nilay hâlâ kendinde değildi, gözlerini bile açmamıştı.Ama az önce onu sıkan kişinin Zehra olduğunu sanıyordu. Zehra'nın elini tutup yeniden göğsüne götürdü.Zehra ne diyeceğini bilemeyerek, "Çabuk uyan artık, sana dokunup duruyorlar da haberin yok," dedi.Bunu söylerken bana baktı.Hemen açıklamaya çalıştım: "Zehra, ben de öyle yapmak istemezdim ama bu Nilay insanı gerçekten çileden çıkarıyor.""İstersen onu odasına götüreyim, sonra ikimiz devam ederiz?"Zehra, "Boş ver, bayağıdır buradasın. Çabuk dön, yoksa yengenle abin şüphelenir," dedi."Zehra..."Biraz daha kalabilmek için nazlandım.Zehra kucağındaki zil zurna sarhoş Nilay'a bakarak, "Şuna bak, kendinden geçmiş. Onu yalnız bırakamam. Şu an seninle ilgilenecek hâlim yok," dedi."İbocuğum, kızma olur mu?

"İbo, bu soruyu bana değil, kendine sorman gerek.""Kendine sor bakalım, bana göz koymak istiyor musun?"Yengem bir elini göğsüme koyup kendi içimdeki sesi dinlememi söyledi.Ama kalbim şu an hiç de sakinleşecek durumda değildi.Yengemin baştan çıkarıcı bedenine bakıyor, üzerinden yayılan o büyüleyici kokuyu içime çekiyor ve onu hemen oracıkta yatağa devirmekten başka bir şey düşünemiyordum.Farkında olmadan yengemin elini tuttum. Soluk soluğa, "Yenge, kalbimin sesi bana şu an tam bir pislik olduğumu söylüyor," dedim."Öyle mi? Nasıl bir pislikmişsin bakalım?" diye sordu yengem bilerek."Abimin kadını olduğunu bildiğim hâlde hâlâ sana göz dikmek istiyorum. Bu aşağılık bir davranış değil de nedir?"Yengem karşılık verdi: "Ama abin de Zehra'nın Hasan'ın karısı olduğunu bile bile ondan faydalanmadı mı?""Bir de Nilay var. O, Zehra'nın en yakın arkadaşı. Abin ondan da faydalanmadı mı?""Bu iki kadın da senden açıkça hoşlanıyor. Abin onlardan faydalandıysa sence onun yaptığı ne oluyor?"Bu

Şaka bir yana, her ne kadar yengeme göz dikmiş olsam da, abimin yüzüne karşı onun karısını yatağa atacağımı söylesem adamın içinin rahat etmesi imkânsızdı.Ben böyle söyleyince abimin temkinli bakışları hemen yumuşadı.Yine de bana dönüp, "İbo, sen bana yardım etmezsen bu iş böyle sürüp gider ve sonunda yengenle boşanmak zorunda kalırız," dedi."Yengen çocukları çok seviyor. Eğer onu hamile bırakamazsam bu evliliği sürdürmek istemeyecektir."Ben, "Sen yine de hastaneye gidip bir muayene ol. Bence sende psikolojik bir sıkıntı var, bir psikoloğa görünsen iyi edersin," dedim."Gitmem. Gayet iyiyim. Ne diye psikoloğa gidecekmişim?" diyerek kestirip attı abim.Sabırla, "Ama böyle devam edemezsin. Yengemle ömür boyu böyle mi yaşayacaksın?" dedim.Abim cevap vermedi."Abi, senin de Hasan gibi bir adama dönüşmeni istemiyorum. Para ve güç elbette önemli ama mutlu bir aile kurmak da en az onlar kadar önemli.""Yengem çok iyi bir kadın. Sakın onu hayal kırıklığına uğratma."Abim gülümseyerek bana

Fotoğrafta sadece bacakları görünüyordu ama siyah çorapların içindeki o kusursuz bacaklar son derece baştan çıkarıcıydı.Siyah çorap, ancak ince ve uzun bacaklarla güzel dururdu.Onun bacakları da tam böyleydi.Abartmıyorum, yalnızca bu bacaklar bile insanı heyecanlandırmaya yetiyordu.İki bacağının üst üste geldiği yer beyaz bir kıyafetle örtülmüştü. Dikkatlice baktığımda bunun beyaz önlük olduğunu fark ettim.Yoksa bu fotoğrafı mesai sırasında mı çekmişti?Eğer öyleyse bayağı cesurdu.Hastanenin kurallarına göre doktorların mesai saatlerinde siyah çorap giymesi yasaktı.Demek ki fotoğrafı mesai dışında gizlice çekmişti.Bunu düşününce merakım iyice arttı. Hemen ona mesaj attım: "Doktorsun galiba. Bu fotoğrafı çalışırken mi çektin?"Kadın doktor: "Vay be, bayağı iyisin. Mesleğimi bu kadar çabuk nasıl anladın? Evet, doktorum. Peki sence hangi bölümde çalışıyorum?"Buna daha önce hiç dikkat etmemiştim.Ama bu kadınla beşinci katta karşılaştığımı hatırlıyordum.Metin'e dönüp sordum: "Met

Zehra'nın ne kadar utangaç olduğunu biliyordum ama şu an bunu sahiden görmek istiyordum.Yalvaran bir tonla yazdım: "Senden öyle bir şey yapmanı istemiyorum ki. Sadece eline bir muz alıp göstermen yeterli. Ne olur, şu isteğimi yerine getir."Zehra: "Ama bu da çok utanç verici. Ben böyle bir şey yapamam. İstersen git Nilay'a söyle. Sana böyle bir video çekmesini hiç sorun etmem."Ben: "Ama benim için sorun. Ben özellikle seninkini görmek istiyorum. Zehra, yalvarırım, kırma beni."Zehra, isteğime bakarken yüzü kan damlayacak kadar kızarmıştı.İstediğim şey ona çok utanç verici geliyordu.Böylesine muhafazakâr ve içine kapanık bir kadın böyle bir şeyi asla yapamazdı.Bir de bunu videoya çekecekti.Aman Allah'ım, bu, onun için öldürülmekten bile beterdi.Ama nedense içinde küçücük de olsa bir beklenti vardı.Özellikle videoyu benim izleyeceğimi düşününce kararsızlığa düştü.Benim tekrar tekrar yalvarmamın ardından Zehra sonunda pes etti: "Peki, tamam. Bir deneyeyim."Zehra'nın bu cevabını