All Chapters of İbo'nun Çılgın Hayatı: Chapter 61 - Chapter 70

"Tamam artık, İbo. Oynaşmayı bırak da çabuk giyin," diyerek beni durdurmaya çalıştı.Belini sıkıca kavradım, "Giymiyorum işte, sadece böyle sana sarılmak istiyorum.""Bu gece seninle yatabilir miyim?" diye üsteledim.Hemen itiraz etti. "Olmaz tabii. Bu gece benimle yatarsan yengen sorunca ne diyeceğiz?""Arkadaşımın yanına gittiğimi söylerim, yengemin ruhu bile duymaz.""Yine de olmaz. Ya yengen gece uğramaya gelirse?""Gelmez. Yengemin böyle boş boş gezecek vakti yok.""Zehra, ne olur bu gece seninle uyuyayım, sana sarılıp yatmak istiyorum."Ona sarılıp çocuk gibi nazlanmaya başladım.Zehra benim bu hâlim karşısında kulaklarına kadar kızardı."Olmaz. Hadi bırak beni, dışarı çıkacağım," dedi kaçmaya çalışarak.Aniden onu kucağıma alıverdim.Zehra korkuyla irkildi ve hemen bağırmaya başladı."İbo, ne yapıyorsun? Çabuk indir beni!"Gülerek, "Bağırma ne olur, sen bağırdıkça ben burada daha fena oluyorum," dedim."Şu hâlinle bir de böyle bağırınca insanı resmen suç işlemeye teşvik ediyorsu

"Daha 23 yaşındayım. İnsan o yaşta yerinde duramıyor işte," dedim."Yine de fazla. Kocam senin yaşındayken bile senin kadar güçlü değildi."Zehra'nın Hasan'dan söz ettiğini duyunca merakla sordum: "Sen kocanla nasıl tanıştın?""İkimiz üniversitede sınıf arkadaşıydık.""Sen bu kadar güzel olduğuna göre, kesin önce kocan senin peşinden koşmuştur değil mi?"Zehra başını salladı."Aslında başta Hasan'a karşı hiçbir şey hissetmiyordum.""Ama o çok ısrarcıydı. Tam iki yıl boyunca peşimden koştu.""Sonunda bana karşı ciddi olduğunu görünce onunla çıkmayı kabul ettim."Tam da tahmin ettiğim gibiydi.Hasan oldukça sıradan bir tipti; takım elbise giymediği sürece kalabalığın arasında kaybolup gidecek türden biriydi.Zehra otuzlu yaşlarında olmasına rağmen hâlâ çok güzeldi. Gençliğinde nasıl göründüğünü düşününce, kesinlikle herkesin hayran olduğu kadınlardan biri olmalıydı.Hasan, Zehra'nın yanında sönük kalıyordu.Bana kalırsa böyle adamların elindeki tek koz, vazgeçmeden peşinden gitmek ve son

"Zehra, kıyafetlerinin üzerinden akupunktur noktalarını göremiyorum. Üstünü çıkarabilir misin?"Zehra'nın çıplak bedenini gördükten sonra kıyafetlerinin üzerinden dokunmak nedense eskisi kadar zevk vermiyordu.Bu yüzden onu kafalamaya devam ettim.Zehra bir anlık duraksamadan sonra durumu kavradı. "Seni seni! Ben sana bu kadar güveniyorum, sen beni kandırıyorsun!"Kahkahalarla gülerken Zehra'nın kollarının arasına sokuldum.Zehra da neşeme katılıp kıkır kıkır gülmeye başladı.Biz böyle şakalaşırken Zehra'nın telefonu birden çaldı.Hemen parmağını dudaklarına götürüp susmamı işaret etti. "Şşşt, biraz sessiz ol. Kocam arıyor."Bir anda keyfim kaçtı.Hasan'ı resmen aramıza girmiş bir engel gibi görüyordum.Onun bir daha hiç ortaya çıkmamasını, sonsuza dek Zehra'nın hayatından silinmesini istiyordum.Ama Zehra, Hasan'ın telefonunu açarken gayet mutlu görünüyordu."Hasan, yatırımcılar ne durumda? Kızmadılar, değil mi?" diye sordu endişeyle.Zehra'yı böyle görünce içimdeki huzursuzluk daha d

Zehra bu kez de hemen cevap vermedi.Yengem peş peşe mesaj atmaya başladı: "Söylesene! Söylesene! Söylesene..."Hatta bunu ondan fazla kez yazdı.Zehra, durmadan gelen mesajlara daha fazla dayanamayınca sonunda cevap verdi: "Hmm.""Hmm mı? Hmm ne demek yahu? Bu Zehra da iki lafı bir araya getirene kadar akla karayı seçtiriyor!"Yengem söylene söylene yazmaya devam etti: "Hmm istemiyorum! Bana açık açık söyle, beni önemsiyor musun, önemsemiyor musun?"Zehra'nın hâlini göremesem de şu anda utançtan kıpkırmızı olduğundan emindim.Sonunda cevap verdi: "Önemsiyorum. İbo, seni önemsiyorum."Yengem şak diye parmağını şıklattı, yüzünde muzaffer bir tebessüm belirdi.Sonra telefonu bana uzattı."Zehra en sonunda ağzındaki baklayı çıkardı. Fırsat bu fırsat, biraz daha üstüne git."Zehra'nın cevabını görünce içimin yağları eridi.Deminki o karamsar havam bir anda dağılıp gitti.Gülümseyerek, "Yenge, ben odama geçiyorum o zaman," dedim."Git bakalım."Telefonu kaptığım gibi odama geçtim.Yatağa uz

"İbo, abin ne zaman gelecekmiş?" diye sordu yengem neşeyle.Gerçeği yengeme nasıl söyleyebilirdim ki?Yengemin abime hâlâ ne kadar iyi davrandığını görüyordum. Buna rağmen abim yine böyle davranıyordu.Mecburen, "Yenge, abim son zamanlarda çok yoğunmuş. Fazla mesai yapacakmış. 'Beni beklemeyin' dedi," dedim.Yengemin yüzündeki gülümseme bir anda kayboldu. "Yine mi fazla mesai! Her gün fazla mesai, her gün köpek gibi yorgun. İnsanda hâlâ ne kadar enerji kalabilir ki?"Bunu söylerken derin bir iç çekti."Boş ver, hadi yiyelim.""Yenge, sana yardım edeyim."Yengemin moralinin bozuk olduğunu görünce ona yardım etmek istedim; böylece yanında laflayacak biri olur ve kafasında saçma şeyler kurup durmazdı."Peki. O zaman biraz sarımsak soy.""Tamam. Sarımsak nerede?""İçeride."Mutfak oldukça küçüktü. Yengem ocağın başında yemekle uğraşıyordu, ben de arkasından geçmek zorundaydım.Ama yengem öne doğru eğilmişti, kalçası da gerideydi. Yanından geçerken ister istemez birbirimize değebilirdik."Y