Semua Bab หวางเฟยของข้าเมื่อใดเจ้าจะเข้านอน: Bab 81 - Bab 90

ตอนที่ 73หลัวเหม่ยเหยาค่อยๆ เล่าทุกสิ่งออกไปอย่างใจเย็นนางนั้นไม่เอาความคิดว่าท่านอ๋องเก้านั้นจะเชื่อนางหรือไม่แต่นางกำลังยึดเอาแต่ความจริงออกมากล่าวให้คนตรงหน้าได้ฟังจนแจ้งแก่ใจเท่านั้น “เหยาเอ๋อร์คาดว่าป้ายนั้นอาจจะถูกซ่อนอยู่ยังหุบเขามรกตอย่างแน่นอน หากท่านอ๋องวางใจต่อเหยาเอ๋อร์ลองเดินทางกลับไปอีกครั้งบางทีทั้งตำราสมุนไพรถอนพิษและป้ายทองคำนั้นอาจจะถูกเก็บไว้ด้วยกันก็เป็นได้เพคะ” บัดนี้นางมีความทรงจำที่ขาดหายมาเติมเต็มจึงนึกได้ถึงสถานที่หนึ่งที่เป็นความลับของนางและบิดามารดากับพี่สาวออกมาได้และนางพอจะคาดเดาได้ถึงหีบจริงกับหีบที่หลัวถงหยินได้ไปว่าอันใดคือของจริง "เจ้ายินดีจะมอบสิ่งนั้นให้ท่านพี่จริงหรือ" หานหย่งไท่สอดฝ่ามือแกร่งเข้าไปยังศีรษะเล็กปลายนิ้วโป้งเกลี่ยลูบไล้ข้างแก้มใสภายในใจนั้นกำลังคิดถึงความเป็นไปได้ต่อสิ่งที่นางบอกกล่าวแก่เขา ความลับนี้เขาคิดว่ามิใช่ผู้ใดก็จะรับรู้ได้ เพราะขนาดท่านยาย ของเขาเองจนบัดนี้ก็ยังมิเคยรู้แจ้งว่าบิดาแท้จริงของเขาหาใช่ฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน แล้วหลัวเหม่ยเหยาหรือจะรู้แจ้งไปได้ "เหยาเอ๋อร์เชื่อคำสั่งเสียสุดท้ายของฉีเอ๋อร์เพคะ นางกำชับว่าต้

ตอนที่ 75"ข้าเองก็ดีใจและภูมิใจอย่างยิ่งที่มีพวกท่านทั้งสองเป็นพี่ชายเป็นต้าเกอ...เป็นเอ๋อร์เกอ...แล้วก็ดีใจที่ตนเองโชคดีที่มีครอบครัวเช่นพวกท่าน" บัดนี้กั๋วซื่อหลางหรือก็คือหานหย่งหลางผู้เป็นองค์ชาย 24 ในอดีตองค์ฮ่องเต้ผู้ซึ่งหายสาบสูญไปพร้อมมารดาซึ่งเป็นพระสนมชั้นไฉเหรินนั้นสามารถกลับมาพูดจาได้ชัดเจนไม่มีติดขัดอีกแล้ว ภาพของสามพี่น้องที่ดูผูกพันแม้แต่ท่านพ่อบ้านเจียงที่มิอาจรู้แจ้งว่าพวกเขาคือบุตรร่วมบิดาเดียวกันรับรู้เช่นผู้อื่นโดยทั่วไปว่าพวกเขาเป็นพี่น้องร่วมสาบานยังแอบซับน้ำตาเสียมิได้ คงมิต้องกล่าวถึงฮูหยินผู้เฒ่าและหลัวเหม่ยเหยา หญิงสาวคิดไว้ในใจเงียบๆ ว่าต่อไปเช่นไรความสัมพันธ์อันงดงามเช่นนี้นางจะมิให้มันจางหายไปต่อให้เวลาผันผ่านไปจวบจนทุกผู้แก่เฒ่านางก็จะส่งต่อสั่งสอนไปถึงลูกหลานว่าอย่างไรครอบครัวต้องมาก่อนอำนาจมิเช่นนั้นแม้แต่ร่วมครรภ์เดียวกันดังบิดากับเจ้าคนชั่วถงหยินก็ยังสังหารกันได้ขอเพียงได้ครอบครองทรัพย์สินและอำนาจ... หลังจากจัดการสั่งความและกำชับต่อจงเจี่ยนคังรวมถึงส่งให้กั๋วซื่อหลางกลับตำหนักโดยมีเฉิงอวี่กลับไปช่วยนายของนางรับมือต่อหลัวหรั่นเหยียนและคนของฝ่า

ตอนที่ 77"โอ๊ว! ..." ท่านอ๋องเก้าถึงกับเผลอหลุดน้ำเสียงแหบแห้งสั่นสะท้านออกมาทันใดยามที่คนใต้ร่างสูงใหญ่นางมีกิริยาตอบสนองคืนกลับมาเช่นนี้กายแกร่งที่ถูกเสียดสีแทบทะลักทลายเพียงแค่สัมผัสภายนอกของกันและกันเท่านั้นยิ่งเขาเร่าร้อน นางก็ร้อนแรงคืนกลับมาเช่นกันไยเด็กน้อยจึงน่ารักน่าใคร่ยิ่งนักเล่า "เด็กน้อย...เจ้าตื่นสักที..." น้ำเสียงแหบแห้งคล้ายคนเป็นไข้แดดเอ่ยกระซิบยังข้างใบหูเล็กน่ารักจนเขาอดใจที่จะขบเม้นเสียมิได้ "ท่านอ๋อง...ที่นี่คือที่ใดกันเพคะ...อ๊ะ..." นางมิทันได้คำตอบคนเหนือกายก็จัดการซุกไซ้ยังซอกคอขาวผ่องก่อนขบเม้นจนนางเจ็บจี๊ดจึงอุทานออกมาทันทีหานหย่งไท่ยามนี้มิคิดจะกล่าวอันใดทั้งสิ้นเขามีเพียงภาษากายที่อยากสื่อสารกับคนตัวเล็ก ริมฝีปากเรียวสวยวนเวียนกลับไปจุมพิตดื่มด่ำเว้าวอนอ่อนหวานอีกครั้ง เช่นนั้นแล้วหลัวเหม่ยเหยาที่มิคิดทัดทานแต่แรกนางจึงให้ความร่วมมือด้วยดี สอดลิ้นเล็กของตนเองไปหยอกเย้าปลายลิ้นหนาทันที นั่นเองที่เพลิงปรารถนาของบุรุษหนุ่มวัยฉกรรจ์เดือดพล่านมิอาจมอดดับจวบจนกว่าจะได้รับความอิ่มเอมสองมือแข็งแรงแทบจะเป็นกระชากดึงทึ้งอาภรณ์ของตนเองออกไปให้พ้นกายอย่างเ

ตอนที่ 79เช่นนี้แล้วหลัวเหม่ยเหยานางจึงเริ่มรู้ชะตากรรมตนเองเสียแล้วว่า อย่างไรเสียนับจากนี้ไปนางคงไม่รอดเงื้อมมือของท่านอ๋องเก้าแน่นอน “อ๊ะ! ...อื้ม...” เสียงหวานๆ ของภรรยาตัวน้อยที่หานหย่งไท่ชมชอบฟังยามนางพูดคุยเจื้อยแจ้วนักชอบหนาบัดนี้กลับหลุดลอดออกมาเป็นเสียงครางหวานแผ่วหวิวจากลำคอระหง ยามเมื่อนิ้วแกร่งค้นพบเกสรสวาท สีสดและเริ่มบดบี้ขยี้จากช้าๆ แต่หนักหน่วงจนมีน้ำหวานซึมออกมาให้เขาได้เผยรอยยิ้มสาสมใจเต็มใบหน้าหล่อเหลาต่อให้ยามนี้มีร่องรอยแห่งพิษอยู่รอบดวงตาทั้งสองข้างอยู่ก็ตาม ในที่สุดร่างน้อยก็เริ่มจะตอบรับเขาแล้ว... “อ๊ะ! ...เจ็บ...ท่านอ๋องไม่เอาแล้ว...มันเจ็บ...อื้อ...” ในยามที่หานหย่งไท่ละจุมพิตพ้นจากริมฝีปากเล็กให้นางได้หายใจหายคอเด็กน้อยก็ประท้วงเขาทันที เพราะนิ้วร้ายซอกซอนลึกเข้าไปในถ้ำสวาทที่แสนจะคับแน่น และตอดรัดทั้งที่เขาค่อยๆ สอดใส่เข้าไปเพียงนิ้วเดียว เพื่อจะเปิดทางให้แก่นกายกล้าของเขาเข้าไปโดยที่นางจะได้บาดเจ็บ น้อยที่สุด เพราะเช่นไรนี่ก็เพียงครั้งที่สองคงยากจะหลีกไม่ได้อย่างแน่แท้จึงต้องมานั่งทำใจเย็นอยู่เช่นนี้มิอาจไปได้รวดเร็วดังใจปรารถนา “ยังเลย...ท่านพ

ตอนที่ 81“เอาอย่างนั้นหรือเพคะ?” นั่น ยัง...ยัง...ไม่รู้ตัวอีก...เสี่ยวเหยา...หนอเสี่ยวเหยา...อย่าทำให้ท่านพี่กลายเป็นปีศาจจิ้งจอกร้ายกาจไปมากกว่านี้เลย... “จุ๊บ...ย่อมเป็นเช่นนั้น...เด็กน้อย” ถึงต่อให้ภายในใจแอบรู้สึกผิดต่อภรรยาเด็กอยู่บ้างแต่ก็แสนจะบางเบาเช่นนั้นหายหย่งไท่จึงใช้โอกาสอันดีเช่นนี้หากมิฉกฉวยเอาไว้ย่อมผิดไป...ก็นะ...เด็กน้อยของเขาช่างล่อลวงได้ง่ายดายอย่างยิ่ง! ... “จากนี้เสี่ยวเหยาจงฟังคำท่านพี่นะ...ก่อนอื่นเจ้าต้องอย่าเกร็ง...ผ่อนคลาย...เช่นนั้น...เอาละทีนี้ค่อยๆ สูดลมหายใจเข้าช้าๆ แล้วจึงค่อยๆ ปล่อยลมหายใจออกช้าๆ ...เช่นนั้น...ดีมาก...เด็กดี...น่ารักอย่างยิ่ง...จุ๊บ...” น้ำเสียงกระซิบสั่งสอนเว้าวอนแสนจะอ่อนโยนขัดกันชอบกลกับรูปกายแข็งแกร่งและสูงใหญ่เช่นบุรุษชาตินักรบวัยฉกรรจ์ ทว่ายามอยู่กับภรรยาเด็กน้อยกลับพูดจาเช่นนี้มิมีติดขัด และแล้วช่วงเวลาเจ็บปวดสุดหัวใจก็ค่อยๆ เริ่มจางหายเพราะร่างน้อยปรับตัวรับกายแกร่งได้ทีละเล็กละน้อยดังที่ธรรมชาติสร้างสรรค์ให้บุรุษและสตรีได้เกิดมาเคียงคู่กัน หานหย่งไท่เริ่มกดริมฝีปากกดจุมพิตอ่อนหวานจากหน้าผากมนระเรื่อยลงตามคิ้วเปลื