All Chapters of ระบบบังคับให้ข้าตามง้อ (สามี) ทั้งสี่!: Chapter 11 - Chapter 20

บทที่ 12: พยัคฆ์ทวงสิทธิ์ตูม!!คลื่นพลังวิญญาณสีทองบริสุทธิ์ระเบิดแผ่ออกมารอบกายจนอาภรณ์ผ้าไหมปลิวไสว ดอกบัวเพลิงที่หน้าผากสว่างโรจน์ดั่งดวงตะวัน ข้าวหอมโบกสะบัดสองมือขึ้นกลางอากาศ ละอองแสงสีทองนับหมื่นหยดโปรยปรายลงมาดั่งสายฝนทิพย์ ชโลมคลุมไปทั่วทั้งกระโจมพยาบาลทันทีที่ละอองแสงสีทองแตะต้องบาดแผลของเหล่าทหาร... สิ่งอัศจรรย์ก็บังเกิดขึ้น!เสียงฉ่าดังขึ้นแผ่วเบาเมื่อเพลิงโอสถสวรรค์เข้าปะทะ เผาผลาญพิษมารสีดำจนมลายสูญราวกับหมอกควันต้องลม แผลที่เคยเน่าเปื่อยฉีกขาดค่อย ๆ สมานตัวเข้าหากัน ประสานเนื้อหนังใหม่ขึ้นมาอย่างรวดเร็วจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า!เสียงครวญครางด้วยความทรมานพลันสงบลง แทนที่ด้วยเสียงหอบหายใจด้วยความตื่นตะลึง ทหารที่เมื่อครู่ยังนอนรอความตาย บัดนี้กลับยันกายลุกขึ้นนั่งได้อย่างกระฉับกระเฉง บาดแผลฉกรรจ์หายเป็นปลิดทิ้ง เหลือทิ้งไว้เพียงรอยแผลเป็นสีจางเท่านั้น!เคร้ง!ดาบในมือของมู่เฉิงร่วงหล่นกระแทกพื้นหิน สองรองแม่ทัพอ้าปากค้าง นัยน์ตาเบิกกว้างแทบถลน ร่างกำยำสั่นเทิ้ม ต้าไห่รีบถลันเข้าไปจับแขนของทหารคนสนิท เมื่อเห็นว่าบาดแผลสมานสนิทและไร้ไอพิษแล้วจริง ๆ น้ำตาลูกผู้ชายก็ไหลพรากออ

บทที่ 14: ความคลุ้มคลั่งของราชันพยัคฆ์“ระบบ! ซื้อยาลูกกลอนกระทิงเปลี่ยวสองเม็ด และโอสถเสริมปราณพยัคฆ์หนึ่งขวด ด่วนที่สุด!”ข้าวหอมสั่งการในใจพลางลนลานคว้าอาภรณ์มาสวมใส่ติ๊ง![หักชำระ: 400 แต้มระบบ | ยอดคงเหลือ: 100 แต้ม]ได้รับ: ยาลูกกลอนกระทิงเปลี่ยว x 2 / โอสถเสริมปราณพยัคฆ์ x 1ของทั้งสามชิ้นปรากฏขึ้นในช่องเก็บของทันควัน เธอรีบเรียกยาลูกกลอนสีแดงก่ำออกมากระดกลงคอไปหนึ่งเม็ด พริบตาเดียว ความปวดร้าวและอาการล้าตามข้อพับก็มลายหายไปเป็นปลิดทิ้ง! หญิงสาวกระฉับกระเฉงขึ้นมาทันตา รีบวิ่งไปดักหน้าคว้าแขนซ้ายของไป๋หู่ที่กำลังจะก้าวพ้นประตูเรือน“ไป๋หู่! กลืนยานี่เร็วเข้า!” เธอยัดยาลูกกลอนอีกเม็ดใส่มือหนา “มันจะช่วยฟื้นกำลังกายที่สูญเสียไป... เอ่อ... เมื่อครู่นี้ ให้กลับมาเต็มเปี่ยมทันที!”ไป๋หู่มองเม็ดยาในมือแล้วกระตุกยิ้มพราย เขากลืนมันลงคอโดยไม่ซักไซ้ ทันทีที่ตัวยาละลาย ร่างกายที่เคยอ่อนล้าจากการขับเคี่ยวบทรักอันดุดันก็กลับมาคึกคัก เปี่ยมล้นไปด้วยพละกำลังมหาศาลราวกับไม่เคยผ่านสมรภูมิเตียงนอนมาก่อน!“ขอบใจมาก ยอดรัก... ไปกันเถอะ!”ณ ชายป่าท้ายค่าย เสียงคำรามกึกก้องของสัตว์อสูรดังสะเทือนเลื

บทที่ 16: การปรนนิบัติของพยัคฆ์คลั่งรัก“เฟิ่งหลิน... ได้โปรด... อย่าทิ้งข้าไป...”เสียงทุ้มแหบพร่าสั่นเครือดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท ข้าวหอมค่อย ๆ ปรือตาขึ้นอย่างยากลำบาก กลิ่นสมุนไพรอบอวลปนเปกับกลิ่นกำยานอ่อนจาง สัมผัสแรกที่เธอรับรู้คือความอบอุ่นจากฝ่ามือหยาบกร้านที่กอบกุมมือของเธอเอาไว้แน่นจนสั่นเทิ้มแม่ทัพพยัคฆ์ขาวผู้เคยสง่างาม บัดนี้กลับทรุดโทรมลงจนน่าใจหาย ดวงตาสีอำพันแดงก่ำบวมช้ำ คล้ำลึกราวกับผ่านการร้องไห้อย่างหนัก ไรหนวดจาง ๆ ขึ้นตามกรอบหน้าคมคาย ร่องรอยความอิดโรยเหล่านี้บ่งบอกชัดเจนว่าเขาไม่ได้หลับไม่ได้นอนเพื่อเฝ้าไข้เธอมาหลายวัน“ไป๋หู่...” ข้าวหอมเค้นเสียงเรียกอันแหบแห้งออกมา“เฟิ่งหลิน! เจ้า... เจ้าฟื้นแล้ว!”ชายหนุ่มลนลานทำอะไรไม่ถูก เขี้ยวเล็บพยัคฆ์ที่เคยดุดันมลายหายไปจนสิ้น เขาอยากจะดึงคนตรงหน้าเข้ามากอดแนบอกให้สมกับที่ห่วงหา ทว่าก็ต้องชะงักมือค้างกลางอากาศด้วยความตระหนก เพราะกลัวจะไปกระทบกระเทือนบาดแผลที่แผ่นหลังของนาง ท้ายที่สุด แม่ทัพใหญ่จึงทำได้เพียงก้มลงจุมพิตหน้าผากมนซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับคนเสียสติ หยาดน้ำตาลูกผู้ชายไหลอาบแก้มด้วยความโล่งอกอย่างหาที่สุดมิได้“ข้าอย

บทที่ 18: พายุหิมะกลืนวิญญาณแม้ไป๋หู่จะตั้งใจเดินทางมากับภรรยาเพียงลำพัง ทว่าสองรองแม่ทัพผู้ภักดีอย่างมู่เฉิงและต้าไห่ก็ไม่อาจปล่อยให้แม่ทัพแขนเดียวไปเสี่ยงอันตราย จึงยืนกรานนำกองทหารม้าฝีมือดีตามมาคุ้มกันส่งถึงเชิงยอดเขาเหมันต์นิรันดร์ทว่าเพียงแค่ย่างกรายมาถึงตีนเขา ความหนาวเหน็บก็ยะเยือกเสียดแทงเข้ากระดูก ไอเย็นจัดทำเอาม้าศึกหลายตัวเริ่มทนไม่ไหว พ่นลมหายใจพวยพุ่งเป็นไอขาวไป๋หู่ยืนมองพายุหิมะที่พัดโหมกระหน่ำอยู่บนยอดเขาสูงตระหง่านอย่างประเมินสถานการณ์ ก่อนจะหันมาสั่งการสองรองแม่ทัพด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด“มู่เฉิง ต้าไห่! สั่งให้ทหารทั้งหมดตั้งค่ายพักแรมอยู่แค่เชิงเขานี้ก็พอ ห้ามผู้ใดก้าวล่วงขึ้นไปบนภูเขาเด็ดขาด สภาพอากาศและสัตว์อสูรด้านบนอันตรายเกินกว่าที่ทหารธรรมดาจะต้านทานไหว ขืนตามขึ้นไปมีแต่จะเอาชีวิตไปทิ้งเปล่า ๆ”“แต่ท่านแม่ทัพ! จะให้ท่านกับฮูหยินขึ้นไปกันตามลำพังได้อย่างไรขอรับ! อย่างน้อยให้พวกข้า...” มู่เฉิงแย้งด้วยความร้อนรน“นี่คือคำสั่ง!” ไป๋หู่ตวาดเสียงกร้าวทว่าแฝงความห่วงใยลูกน้อง “หน้าที่ของพวกเจ้าคือรักษาค่ายและระวังหลังให้ข้า ข้ากับฮูหยินจะนำเมล็ดบัวหิมะกลับมาให้จงได้!

บทที่ 20: บทพิสูจน์รักแท้“ไป๋หู่! ท่านเป็นอะไรไป!”ข้าวหอมรีบยันกายขึ้นมอง ทว่าภาพตรงหน้ากลับทำให้เธอรู้สึกเย็นวาบไปทั้งไขสันหลังแม่ทัพพยัคฆ์ขาวกำลังยืนตัวสั่นเทา ร่างกายกำยำเกร็งแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน นัยน์ตาสีอำพันที่เคยทอดมองเธอด้วยความอ่อนโยน บัดนี้เบิกกว้าง คลุ้มคลั่ง และฉายแววเจ็บปวดร้าวรานเจียนขาดใจเขาไม่ได้มองมาที่เธอ... ทว่ากำลังจ้องเขม็งไปยังความว่างเปล่าเบื้องหน้า ราวกับกำลังเผชิญหน้ากับฝันร้ายที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่มองเห็น!ในห้วงประสาทที่ถูกภาพลวงตาครอบงำ...ม่านหมอกสีดำเจือม่วงได้แปรเปลี่ยนบรรยากาศรอบกายให้กลายเป็นลานประหารนองเลือด ซากศพของมู่เฉิง ต้าไห่ และพี่น้องทหารค่ายพยัคฆ์นับร้อยนอนจมกองเลือดส่งกลิ่นคาวคละคลุ้ง และท่ามกลางซากศพเหล่านั้น... สตรีผู้มีใบหน้างดงามดั่งเทพธิดากำลังยืนเหยียบย่ำร่างไร้วิญญาณของสหายเขา นางถือดาบเปื้อนเลือด แววตาเย่อหยิ่ง เย็นชา และอำมหิตไร้ความปรานีนางคือ ‘เฟิ่งหลิน’ ในช่วงสามเดือนแห่งความมืดมนนั่น!‘ท่านแม่ทัพพยัคฆ์ขาวผู้เกรียงไกร... ดูสภาพของท่านสิ ช่างน่าสมเพชเวทนายิ่งนัก’ รอยยิ้มเหยียดหยันผุดขึ้นบนใบหน้างาม ภาพลวงตาของสตรีใจมารก้าวเข