ระบบบังคับให้ข้าตามง้อ (สามี) ทั้งสี่! のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

บทที่ 11: หนี้ก้อนแรกจากระบบร้านค้า!แอ๊ด...เสียงประตูไม้ดึงดูดสายตาทั้งสามคู่ในห้องโถงให้หันมามองเป็นตาเดียว ทันทีที่มู่เฉิงและต้าไห่เห็นสตรีผู้สวมชุดผ้าไหมสีกลีบบัวก้าวเข้ามา นัยน์ตาของพวกเขาก็วาวโรจน์ไปด้วยความเกลียดชัง สองรองแม่ทัพผุดลุกขึ้นยืน มือหนาตะปบเข้าที่ด้ามดาบข้างเอวตามสัญชาตญาณทันที!“เจ้าเข้ามาทำไม!” ต้าไห่ตวาดลั่น“เฟิ่งหลิน...” ไป๋หู่ชะงักไปเล็กน้อย เขารีบลุกขึ้นเดินมาขวางหน้านางเอาไว้ ราวกับกลัวว่าลูกน้องที่กำลังอารมณ์คุกรุ่นจะชักดาบออกมาฟันภรรยาของตนจริงๆ “เจ้าได้ยินหมดแล้วหรือ”ข้าวหอมพยักหน้าช้าๆ นางก้าวเดินออกมาจากแผ่นหลังกว้างของสามี เผชิญหน้ากับสายตาที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นของสองรองแม่ทัพอย่างไม่หลบเลี่ยง“ข้าได้ยินทุกอย่าง... และข้าเข้าใจดีว่าเหตุใดพวกท่านจึงโกรธแค้นและชิงชังข้าถึงเพียงนี้” น้ำเสียงของหญิงสาวกังวานใส ไร้ซึ่งแววตาหยิ่งยโสและอำมหิตเหมือนช่วงสามเดือนที่ผ่านมา “ต่อให้ข้าอธิบายเป็นร้อยครั้งว่าข้าถูกปีศาจสิงสู่ พวกท่านก็คงไม่อาจลบเลือนภาพพี่น้องที่ต้องตายไปเพราะคำสั่งของร่างกายนี้ได้”“ถ้ารู้ตัวก็ไสหัวออกไปซะ! ก่อนที่ข้าจะทนไม่ไหวบั่นคอเจ้าทิ้ง!”

บทที่ 13: ร้านค้าระบบที่เปิดทำการ!หลังจากพายุอารมณ์อันแสนเร่าร้อนและดุดันพัดกระหน่ำจนเตียงไม้แทบพังทลาย ในที่สุดความสงบก็กลับคืนสู่ห้องนอนของแม่ทัพพยัคฆ์ขาวอีกครั้งไป๋หู่ทอดกายหอบหายใจอยู่เคียงข้างภรรยาตัวน้อย เขาก้มลงจุมพิตที่หน้าผากมนซึ่งชื้นไปด้วยหยาดเหงื่ออย่างรักใคร่และหวงแหน ก่อนจะยันกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูงข้าวหอมที่กำลังนอนหมดเรี่ยวแรงอยู่ใต้ผ้าห่ม เผลอเลื่อนสายตาตามร่างสูงใหญ่ไป ทว่าเพียงเสี้ยววินาทีต่อมา ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างสุดขีด สองมือเล็กยกขึ้นมาตะปบปิดหน้าตัวเองแทบไม่ทัน!“อ๊าย! ทะ... ท่านแม่ทัพ! ทำไมไม่รีบใส่เสื้อผ้าเล่า!”หญิงสาวแหวเสียงหลง ใบหน้าเห่อร้อนจนแทบจะระเบิดเป็นโกโก้ครั้นช์ เมื่อ ‘ความเป็นชาย’ ขนาดมหึมาที่เพิ่งจะแผลงฤทธิ์คลุ้มคลั่งใส่นางเมื่อครู่ ปรากฏสู่สายตาแบบเต็มๆ ระดับ HD ไร้ซึ่งหมอกศีลธรรมใดๆ บดบัง!ไป๋หู่เห็นท่าทีเขินอายม้วนต้วนของภรรยาก็หลุดหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอ แววตาสีอำพันทอประกายเอ็นดูอย่างปิดไม่มิด เขาไม่ได้รู้สึกสะทกสะท้านกับร่างกายเปลือยเปล่าของตนเองเลยแม้แต่น้อย ชายหนุ่มเพียงแค่ใช้มือซ้ายคว้ากางเกงและชุดคลุมมาสวมใส่อย่างคล่องแคล่ว“เคยเห็นจน

บทที่ 16: การปรนนิบัติของพยัคฆ์คลั่งรัก“เฟิ่งหลิน... ได้โปรด... อย่าทิ้งข้าไป...”เสียงทุ้มแหบพร่าสั่นเครือดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท ข้าวหอมค่อยๆ ปรือตาขึ้นอย่างยากลำบาก กลิ่นหอมของสมุนไพรและกลิ่นกำยานลอยแตะจมูก สัมผัสแรกที่นางรับรู้คือความอบอุ่นจากฝ่ามือหยาบกร้านที่กำลังกอบกุมมือของนางเอาไว้แน่นจนสั่นสะท้านแม่ทัพพยัคฆ์ขาวผู้เคยสง่างาม บัดนี้กลับทรุดโทรมจนแทบจำไม่ได้ ดวงตาสีอำพันแดงก่ำบวมช้ำราวกับร้องไห้มาอย่างหนัก ใต้ตาคล้ำลึกและมีไรหนวดขึ้นตามกรอบหน้า ร่องรอยความเหนื่อยล้าเหล่านี้บ่งบอกชัดเจนว่าเขาไม่ได้หลับไม่ได้นอนเพื่อเฝ้าไข้นางมาหลายวันแล้ว“ไป๋หู่...” ข้าวหอมเปล่งเสียงเรียกที่แหบแห้งออกมา“เฟิ่งหลิน! เจ้า... เจ้าฟื้นแล้ว!”ชายหนุ่มลนลานทำอะไรไม่ถูก เขี้ยวเล็บที่เคยดุดันมลายหายไปสิ้น เขาอยากจะดึงนางเข้ามากอดให้สมกับที่ห่วงหา ทว่าก็ต้องชะงักมือค้างไว้กลางอากาศเพราะกลัวจะไปกระทบกระเทือนบาดแผลที่แผ่นหลังของนาง ท้ายที่สุด แม่ทัพพยัคฆ์ขาวจึงทำได้เพียงก้มลงจุมพิตหน้าผากมนซ้ำแล้วซ้ำเล่าราวกับคนเสียสติ น้ำตาลูกผู้ชายไหลอาบสองแก้มด้วยความโล่งใจอย่างหาที่สุดไม่ได้“ข้าอยู่นี่แล้ว...” นาง

บทที่ 18: พายุหิมะกลืนวิญญาณขบวนทัพของค่ายพยัคฆ์ขาวใช้เวลาเดินทางรอนแรมอยู่หลายวัน ในที่สุดก็มาถึงเชิง ยอดเขาเหมันต์นิรันดร์ ทว่าเพียงแค่จุดเริ่มต้น อุณหภูมิก็ติดลบจนม้าศึกหลายตัวเริ่มทนไม่ไหวไป๋หู่ยืนมองพายุหิมะที่พัดโหมกระหน่ำอยู่เบื้องบนอย่างประเมินสถานการณ์ ก่อนจะหันมาสั่งการรองแม่ทัพทั้งสองด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด“มู่เฉิง ต้าไห่! สั่งให้ทหารทั้งหมดตั้งค่ายพักแรมอยู่แค่เชิงเขานี้ก็พอ ห้ามผู้ใดก้าวล่วงขึ้นไปบนภูเขาเด็ดขาด สภาพอากาศและสัตว์อสูรด้านบนอันตรายเกินกว่าที่ทหารธรรมดาจะรับมือไหว ขืนตามขึ้นไปมีแต่จะเอาชีวิตไปทิ้งเปล่าๆ”“แต่ท่านแม่ทัพ! จะให้ท่านกับฮูหยินขึ้นไปกันแค่สองคนได้อย่างไรขอรับ! อย่างน้อยให้พวกข้า...” มู่เฉิงแย้งด้วยความร้อนรน“นี่คือคำสั่ง!” ไป๋หู่ตวาดเสียงกร้าวแต่แฝงความห่วงใยลูกน้อง “หน้าที่ของพวกเจ้าคือรักษาค่ายและระวังหลังให้พวกข้า ข้ากับฮูหยินจะนำเมล็ดบัวหิมะกลับมาให้จงได้!”เมื่อผู้เป็นนายยืนกรานเช่นนั้น ทหารทั้งกองทัพจึงทำได้เพียงคุกเข่าส่งแม่ทัพและฮูหยินด้วยความนอบน้อมและภาวนาให้ทั้งสองปลอดภัยเมื่อก้าวเข้าสู่เขตแดนยอดเขาเหมันต์ เสียงลมพายุพัดหวีดหวิวกรีดร้อง

บทที่ 20: บทพิสูจน์รักแท้“ไป๋หู่! ท่านเป็นอะไร!”ข้าวหอมรีบเงยหน้าขึ้นมอง ทว่าภาพที่เห็นกลับทำให้นางเลือดเย็นเฉียบ แม่ทัพพยัคฆ์ขาวกำลังยืนตัวสั่นเทา ร่างกายกำยำเกร็งแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน นัยน์ตาสีอำพันที่เคยทอประกายอ่อนโยนยามมองนาง บัดนี้เบิกกว้างไปด้วยความหวาดกลัว เกลียดชัง และเจ็บปวดแสนสาหัสชายหนุ่มไม่ได้มองมาที่ข้าวหอมที่นั่งอยู่บนพื้นเลยแม้แต่น้อย สายตาของเขาจดจ่ออยู่กับความว่างเปล่าเบื้องหน้า... ไม่สิ เขาไม่ได้กำลังมองความว่างเปล่า แต่เขากำลังมองเห็น บางสิ่ง ที่มีเพียงเขาเท่านั้นที่เห็น!ในห้วงความคิดของไป๋หู่...หมอกควันเบื้องหน้าได้แปรเปลี่ยนเป็นลานประหารสีเลือด ซากศพของมู่เฉิง ต้าไห่ และทหารค่ายพยัคฆ์นับร้อยนอนจมกองเลือดส่งกลิ่นคาวคลุ้งไปทั่วบริเวณ และท่ามกลางกองซากศพเหล่านั้น... สตรีผู้มีใบหน้างดงามดั่งเทพธิดากำลังยืนเหยียบย่ำร่างไร้วิญญาณของสหายเขา นางถือดาบเปื้อนเลือด แววตาของนางเย่อหยิ่ง อำมหิต และไร้ซึ่งความปรานีนางคือ เฟิ่งหลิน ในช่วงสามเดือนแห่งฝันร้ายนั่น!“ท่านแม่ทัพพยัคฆ์ขาวผู้เกรียงไกร... ดูสภาพของท่านสิ ช่างน่าสมเพชเสียจริง” ริมฝีปากบางแสยะยิ้มเย้ยหยัน ภาพลวงตาข