All Chapters of ระบบบังคับให้ข้าตามง้อ (สามี) ทั้งสี่!: Chapter 1 - Chapter 10

38 Chapters

บทที่ 1: ล็อกอินปุ๊บ... สามี(เก่า)จะสับคอปั๊บ!

บทที่ 1: ล็อกอินปุ๊บ... สามี(เก่า)จะสับคอปั๊บ!“ข้าวหอม” หญิงสาวชาวไทยวัยยี่สิบห้าปี ผู้ใช้ชีวิตวัยทำงานไปกับความเหนื่อยล้า และมีเพียงสิ่งเดียวที่ช่วยเยียวยาจิตใจของเธอได้คือเครื่องเล่นเกม VR เสมือนจริงตรงหน้าหลังจากใช้เวลาต่อสู้กับทีมสนับสนุนของเกม “ศึกรักแดนสวรรค์” มานานถึงสามเดือนเต็ม ในที่สุดเธอก็ได้บัญชีเกมสุดที่รักกลับคืนมา! สามเดือนที่ผ่านมา บัญชีของเธอถูกแฮกเกอร์ปริศนาขโมยไปสวมรอย ข้าวหอมกินไม่ได้นอนไม่หลับ เพราะในบัญชีนั้นมี “สามีเผ่าสัตว์” ระดับ SSR ทั้งสี่คนที่เธอทุ่มเทเปย์เงิน เติมทรู และฟาร์มไอเทมเพื่อปั้นค่าความประทับใจจนเต็ม 100%“ฮันนี่จ๋า... ภรรยาคนนี้กลับมาหาแล้วนะ!”ข้าวหอมสวมแว่นตา VR และเอนตัวลงบนเบาะด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ทันทีที่ระบบเชื่อมต่อ ภาพหน้าจออินเตอร์เฟซที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับชื่อตัวละคร [เฟิ่งหลิน] แต่สิ่งที่ทำให้รอยยิ้มของเธอค้างเติ่ง คือแถบสถานะการแจ้งเตือนสีแดงเถือกที่เด้งขึ้นมารัวๆ จนแสบตา[แจ้งเตือน: ความสัมพันธ์กับ 'ไป๋หู่' ลดลงสู่ระดับวิกฤต (-999)][แจ้งเตือน: ความสัมพันธ์กับ 'จิ่วเหวย' ลดลงสู่ระดับวิกฤต (-999)][แจ้งเตือน: ความสัมพันธ์กับ
last updateLast Updated : 2026-04-25
Read more

บทที่ 2: ข้ออ้างที่ไร้ผล

บทที่ 2: ข้ออ้างที่ไร้ผล 2... 1... “เจ้าไม่รักข้าแล้วหรือ!” นางหลับตาปี๋ ตะโกนถามออกไปสุดเสียง ท่ามกลางความเงียบสงัดของคุกใต้ดิน คำถามนั้นดังก้องกังวานและพุ่งทะลุทะลวงเข้าไปในหัวใจของคนฟังอย่างจัง ขวับ! กึก! คมดาบที่อาบย้อมด้วยจิตสังหารชะงักค้าง ห่างจากลำคอระหงไปเพียงแค่เส้นยาแดงผ่าแปด! ข้าวหอมค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองใบหน้าหล่อเหลาที่บัดนี้สั่นเทาไปด้วยความโกรธเกลียดของเขา “รักอย่างนั้นหรือ...” ไป๋หู่หัวเราะเสียงต่ำในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ช่างขมขื่นและร้าวราน นัยน์ตาของเขาแดงก่ำขณะจ้องมองสตรีตรงหน้า “เจ้ากล้ามาถามหาความรัก ทั้งที่เจ้าเป็นคนทำลายมันลงกับมือตัวเองอย่างนั้นรึ!” เขาตวาดลั่น คมดาบในมือสั่นไหว “เจ้าหลอกข้าไปที่ค่ายกลมาร... ผลักข้าเข้าไปในกองทัพปีศาจเพื่อให้พวกมันรุมฉีกทึ้งข้า! ข้าต้องตัดแขนตัวเองทิ้งเพื่อเอาชีวิตรอดออกมาจากนรกที่เจ้าสร้างขึ้น! ตลอดสามเดือนที่ข้าต้องทนทรมานกับพิษมาร... เจ้ายังกล้าเอ่ยคำว่ารักออกมาจากปากของเจ้าอีกหรือ!” ข้าวหอมน้ำตาร่วงเผาะ นางรู้สึกเจ็บปวดแทนและสงสารบุรุษตรงหน้าจับใจ หญิงสาวส่ายหน้าไปมาอย่างน่าเวทนา “ไป๋หู่... ข้าอธิบายได้ ข้าไม่ได้ต
last updateLast Updated : 2026-04-25
Read more

บทที่ 3: กล่องของขวัญอนาถา

บทที่ 3: กล่องของขวัญอนาถาตู้ม!ร่างของข้าวหอมถูกเหวี่ยงลงไปในแอ่งน้ำขังที่เย็นเฉียบทะลุถึงกระดูก น้ำสีขุ่นคลั่กส่งกลิ่นเหม็นเน่าระดับที่แมลงสาบยังต้องเบือนหน้าหนี ระดับน้ำลึกถึงเอวของนางทันทีที่พยุงตัวยืนขึ้นแกรก... แกรก...ทหารยามดึงโซ่เหล็กเส้นเขื่องที่สนิมเขรอะมาล็อกเข้ากับข้อมือและข้อเท้าของนาง ตรึงร่างบางไว้กับกำแพงหินสกัด ก่อนจะเดินจากไปโดยไม่ลืมทิ้งสายตาสมเพชเวทนาเอาไว้“หนาว... หนาวชะมัดเลย!”ข้าวหอมกอดตัวเองแน่น ฟันกระทบกันดังกึกๆ อุณหภูมิน้ำในคุกใต้ดินแทบจะติดลบ อาภรณ์ผ้าไหมเนื้อบางที่สวมอยู่เปียกลู่แนบเนื้อ ยิ่งทำให้ความหนาวเหน็บทวีคูณ นางเงยหน้ามองเพดานหินที่มีเพียงแสงจันทร์ลอดผ่านลูกกรงเหล็กแคบๆ ลงมานี่มันเกมจีบหนุ่มหรือเกมเอาชีวิตรอดกันแน่เนี่ย!?ติ๊ง!หน้าต่างโฮโลแกรมเด้งขึ้นมาตรงหน้านางอีกครั้ง คราวนี้มาพร้อมกับไอคอนรูปกล่องของขวัญสีแดง[ระบบกอบกู้ฮาเร็ม] สถานะปัจจุบัน: ติดสถานะ [หนาวสั่น] (HP ลดลง 1% ทุกๆ 5 นาที)ภารกิจหลักบทที่ 1: ละลายน้ำแข็งในใจแม่ทัพพยัคฆ์เควสย่อยที่ 1 (บังคับ): เอาชีวิตรอดจากคุกน้ำในคืนแรกให้ได้โดยไม่หนาวตายคำใบ้จากระบบ: อุณหภูมิร่างกายของท
last updateLast Updated : 2026-04-25
Read more

บทที่ 4: ปานดอกบัวกับพยัคฆ์สิ้นฤทธิ์

บทที่ 4: ปานดอกบัวกับพยัคฆ์สิ้นฤทธิ์ภายในคุกน้ำใต้ดินอันเงียบสงัด มีเพียงเสียงหยดน้ำที่กระทบผิวน้ำดังเปาะแปะ สลับกับเสียงลมหายใจที่พยายามประคองสติของหญิงสาวผู้ถูกจองจำ ข้าวหอมหลับตาพริ้ม เอนศีรษะพิงกำแพงหินเย็นเยียบ นางโคจรพลังจากสกิลติดตัว [เพลิงวิญญาณโอสถ] ให้แผ่ซ่านไปทั่วร่างเพื่อรักษาระดับพลังชีวิต (HP)เวลานี้ สัญลักษณ์รูปดอกบัวเพลิงสีทองอร่ามเรืองรองอยู่กลางหน้าผากมน แสงสีทองสุกสว่างนั้นช่วยขับไล่ความมืดมิดและไอน้ำอันหนาวเหน็บให้เจือจางลง ในขณะที่สติของนางกำลังกึ่งหลับกึ่งตื่น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงก็ดังสะท้อนก้องลงมาจากบันไดหินไป๋หู่ก้าวลงมาด้วยใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ลมหายใจของเขาหอบพร่า บาดแผลฉกรรจ์ที่หัวไหล่ขวากำเริบหนักจนเลือดสีคล้ำซึมทะลุผ้าพันแผลออกมาเป็นวงกว้าง เขาไม่อาจข่มตาหลับลงได้ ความโกรธแค้นและความปวดร้าวสุมแน่นอยู่ในอกจนต้องลงมาดูให้เห็นกับตา... ว่าสตรีแพศยาที่ทำลายชีวิตเขา กำลังทนทุกข์ทรมานหนาวตายอยู่ในน้ำครำอย่างที่ควรจะเป็นหรือไม่!ทว่า ทันทีที่สายตาของแม่ทัพหนุ่มปะทะเข้ากับร่างบางกลางคุกน้ำ ร่างกายสูงใหญ่ก็พลันชะงักงันราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน!ท่ามกลางไอน้ำ
last updateLast Updated : 2026-04-25
Read more

บทที่ 5: ป้อนยาแนบชิด

บทที่ 5: ป้อนยาแนบชิดสิบนาที... เวลากำลังนับถอยหลังอย่างบ้าคลั่ง!ข้าวหอมกัดฟันกรอด พยายามใช้ไหล่บางพยุงร่างอันหนักอึ้งของแม่ทัพพยัคฆ์ขาวเอาไว้ นางเพ่งสมาธิเรียก [ช่องเก็บของ] ขึ้นมากลางอากาศ นิ้วเรียวกดเลือกเข็มเงินเล่มเล็กออกมาอย่างรวดเร็วหญิงสาวไม่รอช้า นางขยับตัวดันร่างของไป๋หู่ให้พิงกำแพงหินชื้นแฉะไว้ชั่วคราว ก่อนจะใช้มือสอดปลายเข็มเข้าไปในรูกุญแจโซ่ตรวนที่ล็อกข้อมือและข้อเท้าของตนเองแกรก!เสียงสลักเหล็กดีดตัวออก โซ่เส้นหนาร่วงหล่นลงน้ำ ทันทีที่ได้รับอิสระ ข้าวหอมก็รีบหันกลับมาหาคนเจ็บทันที นางเพ่งมองเลือดสีดำคล้ำและกลิ่นเหม็นเน่าที่ซึมออกมาจากบาดแผลของเขา ประกอบกับคำแจ้งเตือนของระบบเมื่อครู่ นางก็รู้ได้ทันทีเลยว่านี่คือ 'พิษมาร' ดีบัฟสุดโหดที่จะกัดกินบาดแผลให้เน่าเปื่อย!นางเปิดช่องเก็บของอีกครั้งแล้วหยิบ 'โอสถสมานแผลระดับต้น (เกรด F)' ออกมา เม็ดยาสีน้ำตาลตุ่นดูไร้ราคาปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ หากให้เขากินเข้าไปในสภาพนี้ก็แทบไม่ช่วยล้างพิษมารได้เลย ทว่านางมีสกิลสายเลือดของแพทย์โอสถสวรรค์!“เพลิงวิญญาณโอสถ!”ข้าวหอมเรียกเปลวไฟสีทองให้ลุกโชนขึ้นบนฝ่ามือ ห่อหุ้มเม็ดยาเกรด F เอาไว้ ความร
last updateLast Updated : 2026-04-25
Read more

บทที่ 6: คัตซีนลับที่กลายเป็นจริง

บทที่ 6: คัตซีนลับที่กลายเป็นจริงแสงอรุณรุ่งสาดส่องผ่านช่องลูกกรงเหล็กแคบๆ ลงมากระทบพื้นหินในคุกใต้ดินอันเย็นเยียบคิ้วเข้มของแม่ทัพพยัคฆ์ขาวขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ก่อนที่เปลือกตาจะเปิดขึ้นอย่างเชื่องช้า ไป๋หู่กะพริบตาเพื่อปรับการมองเห็น สิ่งแรกที่เขาสัมผัสได้คือความเบาสบายอย่างประหลาด ความเจ็บปวดทรมานราวกับถูกไฟนรกแผดเผาที่หัวไหล่ขวามลายหายไปจนสิ้น เมื่อก้มลงมองก็พบว่าบาดแผลฉกรรจ์สมานตัวปิดสนิทจนเหลือเพียงรอยแผลเป็นสีจาง ไม่มีร่องรอยของเลือดสีดำคล้ำหรือพิษมารหลงเหลืออยู่อีกเลยทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของชายหนุ่มเต้นแรงยิ่งกว่าการรอดพ้นจากความตาย คือความอบอุ่นที่ซุกซบอยู่แนบแผงอกไป๋หู่หลุบสายตาลงมองร่างบางในชุดอาภรณ์ผ้าไหมเปียกชื้น หญิงสาวกำลังหลับสนิทอยู่ในอ้อมแขนซ้ายของเขา ลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ตรงปลายคาง ใบหน้าหวานที่เคยซีดเซียวจากการใช้พลังวิญญาณเกินขีดจำกัดบัดนี้ดูผ่อนคลายลง สัญลักษณ์ดอกบัวเพลิงโอสถที่กลางหน้าผากไม่ได้เปล่งแสงสีทองอีกแล้ว ทว่ามันยังคงประทับอยู่เป็นลวดลายดอกบัวสีชาดงดงามราวกับจิตรกรตวัดพู่กันวาดไว้ บ่งบอกว่าปราณวิญญาณของนางฟื้นคืนมาอย่างสมบูรณ์นัยน์ตาสีอำพันที่เคยแ
last updateLast Updated : 2026-04-25
Read more

บทที่ 7: อ่างน้ำที่ร้อนระอุ

บทที่ 7: อ่างน้ำที่ร้อนระอุหลังจากชำระล้างคราบสกปรกและกลิ่นอับชื้นในคุกน้ำออกไปจนหมดสิ้น ข้าวหอมก็สวมชุดกระโปรงผ้าไหมสีกลีบบัวที่ทหารนำมาเตรียมไว้ให้ เนื้อผ้าสวมใส่สบายและมีขนาดพอดีตัวอย่างน่าประหลาด บ่งบอกถึงความใส่ใจของคนที่สั่งให้ไปหามาหญิงสาวก้าวออกมาจากหลังฉากกั้นไม้แกะสลัก เส้นผมสีดำขลับที่ยังชื้นหมาดปล่อยสยายเต็มแผ่นหลัง เมื่อเดินมาถึงห้องโถงด้านนอก นางก็พบว่าไป๋หู่กำลังนั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหาร ชายหนุ่มผลัดเปลี่ยนชุดเกราะที่แตกหักออกไปแล้ว บัดนี้เขาสวมเพียงชุดคลุมตัวหลวมสีเข้มที่แหวกอกลึก เผยให้เห็นแผงอกแกร่งและรอยแผลเป็นสีจางตรงหัวไหล่ขวานัยน์ตาสีอำพันทอดมองร่างบอบบางที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จใหม่ๆ ผิวพรรณที่เคยซีดเซียวกลับมามีเลือดฝาด ขจัดคราบสตรีผู้โหดเหี้ยมและเย็นชาตลอดสามเดือนที่ผ่านมาออกไปจนหมดสิ้น ไป๋หู่ระบายยิ้มบางเบา เลื่อนจานอาหารที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นไปตรงหน้านาง“มากินสิ เจ้าแช่น้ำเย็นมาทั้งคืน ร่างกายต้องการความอบอุ่น” น้ำเสียงของเขานุ่มนวลขึ้นกว่าเมื่อวานราวกับเป็นคนละคนข้าวหอมทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม มองดูอาหารหน้าตาน่าทานสามสี่อย่างบนโต๊ะ ท้องก็ร้องประท้วงขึ้นมาทันที นา
last updateLast Updated : 2026-04-25
Read more

บทที่ 8: ลูกอ้อนของพยัคฆ์ร้าย

บทที่ 8: ลูกอ้อนของพยัคฆ์ร้ายเสียงน้ำในอ่างไม้กระเพื่อมไหวสาดกระเซ็น ลมหายใจร้อนระอุของคนสองคนสอดประสานกันจนแทบแยกไม่ออก รสจูบดุดันที่เริ่มต้นด้วยความหึงหวง ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความเรียกร้องและเว้าวอน ปลายลิ้นร้อนของไป๋หู่กวาดต้อนชิมความหวานจากโพรงปากเล็กอย่างตะกรุมตะกราม ราวกับคนรอนแรมในทะเลทรายที่เพิ่งพบบ่อน้ำทิพย์บริสุทธิ์“อื้อ...”ข้าวหอมครางประท้วงในลำคอเมื่อเริ่มขาดอากาศหายใจ สองมือเล็กที่เคยวางสะเปะสะปะเปลี่ยนมาดันแผงอกแกร่งของเขาเอาไว้ หญิงสาวรวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่น้อยนิดเบี่ยงหน้าหลบ ริมฝีปากร้อนผ่าวจึงเลื่อนไปซุกไซ้ที่ซอกคอหอมกรุ่นของนางแทน“ป... ไป๋หู่ หยุดก่อน...” ข้าวหอมหอบหายใจฮัก พวงแก้มใสแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู “ทหารยามยังเฝ้าอยู่ข้างนอก... อีกอย่าง ข้ายังอาบน้ำให้ท่านไม่เสร็จเลยนะ”นางพยายามเรียกสติ แม้ในเกมจะเคยเห็นคัตซีนวาบหวามมาบ้าง แต่พอต้องมาสัมผัสเนื้อแนบเนื้อในโลกความจริง ที่มีทั้งอุณหภูมิร้อนผ่าวและจังหวะหัวใจที่เต้นรัวแรงเช่นนี้ เกมเมอร์สาวก็อดที่จะขวยเขินจนทำตัวไม่ถูกไม่ได้เมื่อถูกขัดใจ แม่ทัพพยัคฆ์ขาวก็ชะงักการกระทำ เขายอมผละใบหน้าออกมา แต่นัยน์ตาสีอำพ
last updateLast Updated : 2026-04-25
Read more

บทที่ 9: เสือร้ายที่ไม่รู้จักอิ่ม

บทที่ 9: เสือร้ายที่ไม่รู้จักอิ่มแสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านม่านมุกเนื้อหนาเข้ามาภายในห้องนอนกว้างขวาง กลิ่นอายของความรักที่อบอวลมาตลอดทั้งคืนยังคงไม่จางหาย ข้าวหอมขยับกายภายใต้ผ้าห่มผืนหนา รู้สึกถึงความหนักอึ้งและความร้อนผ่าวที่โอบรัดอยู่รอบเอวคอด เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมา นางก็พบเข้ากับดวงตาสีอำพันคมกริบที่กำลังจ้องมองนางอยู่ก่อนแล้วไป๋หู่นอนตะแคงพิงศีรษะกับหมอน เฝ้ามองภรรยาตัวน้อยด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหลงใหล ท่อนแขนแกร่งรั้งร่างของนางให้เบียดชิดเข้าหาแผงอกเปลือยเปล่าที่อุดมไปด้วยมัดกล้ามแข็งรึง“ตื่นแล้วหรือ... ยอดรักของข้า” น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและทุ้มต่ำ ส่งผลให้หัวใจของคนฟังเต้นรัวไม่เป็นจังหวะข้าวหอมใบหน้าแดงวาบเมื่อภาพสวาทอันเร่าร้อนในอ่างน้ำเมื่อคืนที่ลามมาจนถึงเตียงกว้างแห่งนี้ไหลเข้ามาในหัว นางเหลือบมองตามเรือนร่างของตนเองที่โผล่พ้นผ้าห่มออกมา ร่องรอยสีกุหลาบกระจายอยู่ทั่วเนินอกอวบอิ่มและซอกคอขาวเนียน เป็นหลักฐานชั้นดีว่าพยัคฆ์หนุ่มผู้นี้ดุร้ายและตะกละตะกลามเพียงใด“ท่าน... ท่านจ้องข้าเช่นนี้มานานแค่ไหนแล้ว” นางถามเสียงอ้อมแอ้ม พยายามจะขยับตัวลุกขึ้นเพื่อพูดคุยถึงแผนการเดิ
last updateLast Updated : 2026-05-07
Read more

บทที่ 10: เสียงคัดค้านจากผู้ภักดี

บทที่ 10: เสียงคัดค้านจากผู้ภักดีบรรยากาศภายในห้องโถงบัญชาการของค่ายพยัคฆ์ขาวเต็มไปด้วยความตึงเครียดและหนักอึ้งราวกับมีเมฆดำทะมึนลอยปกคลุมไป๋หู่นั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้แกะสลักในตำแหน่งประธาน แม้บัดนี้เขาจะเหลือแขนซ้ายเพียงข้างเดียว สวมเพียงชุดคลุมลำลองสีเข้ม ทว่ากลิ่นอายความน่าเกรงขามและอำนาจของแม่ทัพพยัคฆ์ก็ยังคงแผ่ซ่าน กดทับผู้ใต้บังคับบัญชาจนแทบหายใจไม่ออกเบื้องหน้าของเขาคือ มู่เฉิง และ ต้าไห่ สองรองแม่ทัพคู่ใจที่ร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กันมานับร้อยสมรภูมิ บัดนี้ยอดขุนพลทั้งสองกำลังคุกเข่าอยู่บนพื้น ใบหน้าของพวกเขาแดงก่ำไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและสับสน หลังจากที่ได้ยินแผนการล่าสุดจากปากผู้เป็นนาย“ท่านแม่ทัพ! ยอดเขาเหมันต์นิรันดร์เป็นเขตแดนลี้ลับที่อันตรายยิ่งนัก เต็มไปด้วยสัตว์อสูรและพายุหิมะกลืนวิญญาณ เหตุใดท่านจึงต้องเอาชีวิตไปทิ้งที่นั่นอีกขอรับ!” มู่เฉิง รองแม่ทัพฝ่ายซ้ายเอ่ยท้วงด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ“ข้าไม่ได้จะเอาชีวิตไปทิ้ง แต่ข้าจะไปเอา เมล็ดบัวหิมะเก้าสวรรค์ มาสร้างแขนขวาของข้าขึ้นมาใหม่ต่างหาก” ไป๋หู่ตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น นัยน์ตาสีอำพันทอประกายเด็ดเดี่ยว “เฟิ่งหลินบอกข้
last updateLast Updated : 2026-05-08
Read more
PREV
1234
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status