All Chapters of ระบบบังคับให้ข้าตามง้อ (สามี) ทั้งสี่!: Chapter 1 - Chapter 10

บทที่ 3: กล่องของขวัญอนาถาตูม!ร่างของข้าวหอมถูกเหวี่ยงลงไปในแอ่งน้ำขังที่เย็นเฉียบทะลุถึงกระดูก น้ำขุ่นคลั่กส่งกลิ่นเหม็นอับระดับที่แมลงสาบยังต้องเบือนหน้าหนี ระดับน้ำสูงปริ่มเอวทันทีที่เธอยันกายลุกขึ้นยืนแกรก... แกรก...ทหารยามลากโซ่ตรวนเหล็กเส้นเขื่องสนิมเขรอะมาล็อกข้อมือและข้อเท้าของเธอไว้ โซ่ถูกตรึงเข้ากับห่วงเหล็กบนผนังหิน ทิ้งระยะความยาวไว้พอให้ขยับตัวได้ในระยะแคบ ๆ ก่อนที่ทหารทั้งสองจะเดินจากไปโดยไม่ลืมทิ้งสายตาสมเพชเวทนาเอาไว้“หนาว... หนาวเป็นบ้าเลย!”ข้าวหอมกอดอกแน่น ฟันกระทบกันดังกึก ๆ อุณหภูมิน้ำในคุกใต้ดินแทบแตะจุดเยือกแข็ง อาภรณ์ผ้าไหมเนื้อบางเปียกลู่แนบเนื้อ ยิ่งทวีความหนาวเหน็บจนทรมาน เธอพยายามลากโซ่พาตัวเองไปปีนขึ้นนั่งบนชะง่อนหินแคบ ๆ ที่โผล่พ้นน้ำ เพื่อลดการสัมผัสกับความเย็นนี่มันเกมจีบหนุ่มหรือเกมเซอร์ไววัลเอาชีวิตรอดกันแน่เนี่ย!?ติ๊ง!หน้าต่างโฮโลแกรมเด้งขึ้นมาตรงหน้า พร้อมไอคอนรูปกล่องของขวัญสีแดง[ระบบกอบกู้ฮาเร็ม]สถานะปัจจุบัน: ติดสถานะ [หนาวสั่นรุนแรง] (HP ลดลง 1% ทุก 5 นาที)ภารกิจหลักบทที่ 1: ละลายน้ำแข็งในใจแม่ทัพพยัคฆ์เควสฉุกเฉิน: แก้ไขสภาวะอุณหภูมิร

บทที่ 5: ป้อนยาแนบชิดสิบนาที... เวลากำลังนับถอยหลังอย่างบ้าคลั่ง!ข้าวหอมกัดฟันกรอด ใช้ไหล่บางพยุงร่างอันหนักอึ้งของแม่ทัพพยัคฆ์ขาวเอาไว้ เธอเพ่งสมาธิเรียก [ช่องเก็บของ] ขึ้นมากลางอากาศ นิ้วเรียวกดเลือกเข็มเงินขนาดย่อมออกมาอย่างรวดเร็วหญิงสาวขยับตัวดันร่างของไป๋หู่ให้พิงกำแพงหินชื้นแฉะไว้ชั่วคราว ก่อนจะใช้ปลายเข็มเงินสอดเข้าไปในรูกุญแจโซ่ตรวนที่ตรึงข้อมือและข้อเท้าของตนเองอย่างคล่องแคล่วแกรก!เสียงสลักเหล็กดีดตัวออก โซ่เส้นหนาร่วงหล่นลงน้ำเสียงดังจ๋อม ทันทีที่ได้รับอิสรภาพ ข้าวหอมก็รีบปรี่เข้าไปหาคนเจ็บ เธอปลดสายรัดเกราะเหล็กที่แตกหักและฉีกสาบเสื้อเปื้อนเลือดของเขาออก เพื่อดูแผลฉกรรจ์ที่หัวไหล่ขวาให้ถนัดตาเลือดสีดำคล้ำปนฟองฟอดส่งกลิ่นเหม็นไหม้คละคลุ้ง ประกอบกับเสียงแจ้งเตือนของระบบ เธอก็รู้ได้ทันทีว่านี่คือ ‘พิษมาร’ ดีบัฟสายคำสาปสุดโหดที่จะกัดกินกระดูกและเนื้อเยื่อให้เน่าเปื่อยไปเรื่อย ๆ!ข้าวหอมเปิดช่องเก็บของอีกครั้งแล้วหยิบ 'โอสถสมานแผลระดับต้น (เกรด F)' ออกมา เม็ดยาสีน้ำตาลทึบดูไร้ราคาปรากฏขึ้นบนฝ่ามือ หากให้กินเข้าไปตรง ๆ คงไม่อาจต้านทานพิษมารระดับนี้ได้แน่ ทว่าเธอมีสกิลของแพท

หลังจากชำระล้างคราบสกปรกและกลิ่นอับชื้นในคุกน้ำออกไปจนหมดสิ้น ข้าวหอมก็สวมชุดผ้าไหมสีกลีบบัวที่ทหารจัดเตรียมไว้ให้ เนื้อผ้านุ่มเบาสบายและมีขนาดพอดีตัวอย่างน่าประหลาด บ่งบอกถึงความใส่ใจของคนที่สั่งการหญิงสาวก้าวออกมาจากหลังฉากกั้นไม้ฉลุลาย เส้นผมสีดำขลับที่ยังชื้นหมาดปล่อยสยายเต็มแผ่นหลัง เมื่อเดินมาถึงห้องโถงด้านนอก เธอก็พบว่าไป๋หู่กำลังนั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหาร ชายหนุ่มผลัดเปลี่ยนชุดเกราะที่แตกหักออกแล้ว บัดนี้เขาสวมเพียงชุดคลุมตัวหลวมสีเข้มที่แหวกอกกว้าง เผยให้เห็นแผงอกแกร่งและรอยแผลเป็นเรียบเนียนตรงหัวไหล่ขวานัยน์ตาสีอำพันทอดมองร่างบอบบางที่เพิ่งผ่านการอาบน้ำ ผิวพรรณผุดผ่องมีเลือดฝาด ขจัดคราบสตรีผู้โหดเหี้ยมและเย็นชาตลอดสามเดือนที่ผ่านมาออกไปจนหมดสิ้น ไป๋หู่แย้มยิ้มบางเบา เลื่อนชามอาหารที่ส่งกลิ่นหอมกรุ่นไปตรงหน้าเธอ“มากินสิ เจ้าแช่น้ำเย็นมาทั้งคืน ร่างกายต้องการความอบอุ่น” น้ำเสียงของเขานุ่มนวลลงอย่างเห็นได้ชัดข้าวหอมทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม มองดูอาหารหน้าตาน่ากินสามสี่อย่างบนโต๊ะ ท้องก็เริ่มประท้วงขึ้นมาทันที เธอหยิบตะเกียบขึ้นมาหมายจะคีบเนื้อตุ๋นเข้าปาก ทว่าสายตากลับเหลือบไปเห็น

แสงแดดยามสายสาดส่องผ่านม่านไหมผืนหนาเข้ามาภายในห้องนอนอันโอ่โถง กลิ่นอายความหวานล้ำที่อบอวลต่อเนื่องมาจากห้องอาบน้ำยังคงไม่จางหายข้าวหอมขยับกายภายใต้ผ้าห่มแพรผืนหนา รู้สึกได้ถึงความหนักอึ้งและความร้อนผ่าวที่ทาบทับอยู่รอบเอวคอด เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมา เธอก็สบเข้ากับดวงตาสีอำพันคมกริบที่กำลังทอดมองเธออยู่ก่อนแล้วไป๋หู่นอนตะแคงพิงศีรษะกับหมอน เฝ้ามองภรรยาตัวน้อยด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความลุ่มหลง ท่อนแขนแกร่งเพียงข้างเดียวรั้งร่างของเธอให้เบียดชิดเข้าหาแผงอกเปลือยเปล่าที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามตึงแน่น“ตื่นแล้วหรือ... ยอดรักของข้า”น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและทุ้มต่ำ ส่งผลให้หัวใจของคนฟังเต้นรัวระทึกใบหน้าหวานแดงวาบทันควันเมื่อภาพความเร่าร้อนในอ่างน้ำเมื่อครู่ ที่ถูกเขาอุ้มลอยหวือมาสานต่อจนเตียงสะเทือน ไหลย้อนกลับเข้ามาในหัว เธอก้มมองเรือนร่างของตนเองที่โผล่พ้นชายผ้าห่ม ร่องรอยสีกุหลาบกระจายอยู่ทั่วเนินอกอวบอิ่มและลำคอระหง เป็นหลักฐานชั้นดีว่าพยัคฆ์หนุ่มผู้นี้หิวกระหายและเอาแต่ใจเพียงใด“ท่าน... จ้องข้าเช่นนี้มานานแค่ไหนแล้ว” เธอถามเสียงอ้อมแอ้ม พยายามจะยันกายลุกขึ้นเพื่อเข้าเรื่อง “ไป๋หู่ ข้ามีเร