All Chapters of ระบบบังคับให้ข้าตามง้อ (สามี) ทั้งสี่!: Chapter 21 - Chapter 30

บทที่ 22: เงาผู้มาเยือนยามวิกาลแสงเทียนในห้องนอนของจวนแม่ทัพสั่นไหวระริก ทว่าไม่อาจเทียบได้กับความร้อนแรงที่กำลังปะทุขึ้นบนเตียงกว้างหลังจากเดินทางฝ่าความหนาวกลับมาจากยอดเขาเหมันต์ ค่ำคืนนี้คือคืนแรกที่ไป๋หู่ได้กลับมาเป็นบุรุษผู้สมบูรณ์แบบอีกครั้ง และเขาก็ไม่รอช้าที่จะพิสูจน์ให้ภรรยาตัวน้อยเห็น ว่าพละกำลังของพยัคฆ์ร้ายที่มีแขนครบสองข้างนั้นดุดันและแข็งแกร่งเพียงใดร่างสูงใหญ่ทาบทับอยู่เหนือร่างบางที่กำลังหอบสะท้าน ท่อนแขนขวาที่ถูกหลอมสร้างขึ้นใหม่โอบรัดเอวคอดของนางไว้อย่างแนบแน่นมั่นคง ขณะที่มือซ้ายลูบไล้ไปตามเรือนร่าง ปลุกเร้าความร้อนรุ่มจนข้าวหอมแทบจะหลอมละลายคาอก“เฟิ่งหลิน...”น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่ากระซิบชิดริมฝีปาก ก่อนจะบดจูบลงมาอย่างดูดดื่มและลึกซึ้งสัมผัสของเขาในค่ำคืนนี้ทั้งดุดันและเอาแต่ใจ ทว่ากลับเปี่ยมล้นไปด้วยความทะนุถนอมอย่างที่สุด การมีสองมือไว้กอดรัด ทำให้อ้อมกอดของพยัคฆ์หนุ่มเติมเต็มความรู้สึกได้อย่างสมบูรณ์แบบ เขาตักตวงความหวานล้ำจากฮูหยินของตนครั้งแล้วครั้งเล่าราวกับคนหิวกระหาย พานางล่องลอยไปกับห้วงอารมณ์วาบหวามระลอกแล้วระลอกเล่า จนกระทั่ง...“อ๊ะ... พะ... พอแล้วไ

บทที่ 24: คมดาบปะทะพัดจีบ“ฮูหยินของเจ้า? หึ... เจ้าลืมไปแล้วหรือไป๋หู่ ว่าข้าเองก็มีสิทธิ์ในตัวนางไม่ต่างจากเจ้า!”จิ่วเหวยสะบัดพัดจีบออกกว้าง พริบตาเดียว คลื่นหมอกพิษสีม่วงเข้มก็พวยพุ่งเข้าปะทะกับม่านปราณสีทองคำของไป๋หู่อย่างรุนแรง!ตูม!!แรงปะทะของคลื่นพลังมหาศาลซัดเอาโต๊ะเก้าอี้ไม้เนื้อดีในห้องแตกกระจายเกลื่อนพื้น ไป๋หู่ไม่รอช้า เขาดีดตัวพุ่งทะยานเข้าหาจิ่วเหวยด้วยความเร็วดุจสายฟ้าฟาด ดาบยักษ์ในมือขวาตวัดฟันเป็นวงโค้ง ปราณดาบสีทองอันเกรี้ยวกราดกดทับจนเพดานห้องเริ่มลั่นเปรี๊ยะแตกร้าว“ต่อให้เจ้าจะมีเก้าหาง แต่ถ้าบังอาจมายื่นมือแตะต้องคนของข้า ข้าจะถลกหนังเจ้ามาทำพรมปูพื้น!”ไป๋หู่คำรามลั่น นัยน์ตาสีอำพันวาวโรจน์ไปด้วยจิตสังหารจิ่วเหวยหัวเราะร่วน ร่างเพรียวในอาภรณ์สีแดงสดเคลื่อนไหวพลิ้วไหวดุจสายลม พัดจีบในมือของเขามิใช่เพียงของประดับ ทว่าทำจากโครงเหล็กกล้าวิญญาณที่สามารถรับแรงกระแทกจากดาบยักษ์ได้อย่างไม่สะทกสะท้าน ทั้งสองผลัดกันรุกรับอย่างดุเดือดกลางห้องนอน ข้าวหอมที่นั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงได้แต่มองตาปริบ ๆ ด้วยความหวาดหวั่น‘ระบบ! พวกเขาจะฆ่ากันตายไหมเนี่ย! แล้วห้องนอนฉันจะพังถล่มลง

บทที่ 26: ราคะจิ้งจอกตุบ!จิ่วเหวยเหวี่ยงร่างของข้าวหอมลงบนเตียงไม้อย่างไร้ความปรานี แม้ฟูกเก่าที่เหลืออยู่จะพอบรรเทาแรงกระแทกได้บ้าง แต่เธอก็จุกจนต้องหน้านิ่วคิ้วขมวด หญิงสาวรีบตะเกียกตะกายหวังจะพลิกตัวหนี ทว่ายังไม่ทันจะได้ขยับกาย...ฟึ่บ! ฟึ่บ! ฟึ่บ!พวงหางจิ้งจอกสีแดงเพลิงขนาดมหึมาก็พุ่งพรวดออกมาจากเบื้องหลังของจิ่วเหวย! พวกมันมิได้นุ่มฟูสลวยเหมือนในอดีต ทว่ามีรอยไหม้เกรียมและคราบเลือดแห้งกรังเกาะติด ซ้ำร้ายพวงหางอีกห้าสายที่เหลือยังดูซีดจางโปร่งแสง บ่งบอกถึงตบะวิญญาณที่สูญหายไปพวงหางสีชาดทั้งสี่สายพุ่งเข้าตวัดรัดข้อมือและข้อเท้าของข้าวหอมเอาไว้แน่น ตรึงร่างของเธอให้กางออกและแนบติดกับเตียงไม้ผุพังจนขยับเขยื้อนไม่ได้!“อ๊ะ! จิ่วเหวย! ข้าเจ็บนะ!” ข้าวหอมร้องอุทาน พยายามออกแรงขัดขืน ทว่าหางจิ้งจอกกลับยิ่งรัดแน่นเข้าราวกับคีมเหล็กจิ่วเหวยค่อย ๆ คลานเข่าขึ้นมาบนเตียง โน้มกายลงทาบทับร่างที่ถูกพันธนาการไว้ ใบหน้างดงามหล่อเหลาที่เคยประดับรอยยิ้มอบอุ่น บัดนี้มีเพียงแววตาของนักล่าที่หิวกระหายและคั่งแค้น เขาก้มลงไล้ปลายจมูกโด่งไปตามซอกคอขาวผ่อง สูดดมกลิ่นกายของนางอย่างเชื่องช้าในวินาทีนั้

บทที่ 28: อยู่นิ่งๆ... ข้ายังหนาวอยู่“โธ่... จิ่วเหวยของข้า ท่านคงจะเจ็บปวดมากสินะ”เสียงหวานใสดัดให้อ่อนโยนและสั่นเครือเล็กน้อย ข้าวหอมค่อย ๆ วางก้อนขนสีแดงลงบนฟูกเตียงที่ยังพอนอนได้อย่างเบามือที่สุด ท่าทีที่พลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือ ทำเอาประมุขหุบเขาหมื่นพิษในร่างลูกจิ้งจอกถึงกับชะงักงัน ใบหน้าเล็กจิ๋วขมวดมุ่นด้วยความระแวง“กิ๊ว? (มารยาอะไรของเจ้าอีก นังงูพิษ?)”จิ่วเหวยถอยกรูดไปจนชิดเสาเตียง พวงหางเล็ก ๆ ลู่หนีบอยู่หว่างขา ร่างที่เคยสูงใหญ่กำยำเมื่อย่อส่วนเหลือตัวเล็กกระจิดริดกำลังสั่นสะท้านอย่างหนัก ไม่ได้เป็นเพราะหวาดกลัวเธอ ทว่าเกิดจากปราณพิษที่ตีกลับเข้าทำลายจุดชีพจรอย่างบ้าคลั่งต่างหากความเย็นเยียบเสียดแทงลึกเข้าสู่ไขกระดูก จิ้งจอกน้อยขดตัวเป็นก้อนกลม พยายามสะกดกลั้นความเจ็บปวด ทว่าร่างกายที่สูญเสียลูกแก้ววิญญาณไปไม่อาจต้านทานไอพิษได้อีกต่อไปข้าวหอมเห็นอาการหนาวสั่นของเขาก็รู้ทันทีว่าไม่ได้แกล้งทำ เธอขยับกายเข้าไปใกล้โดยไม่สนใจเสียงขู่แง่ง ๆ สองมือเล็กช้อนประคองร่างปุกปุยขึ้นมาโอบกอดไว้แนบอกอย่างทะนุถนอม“ไม่ต้องกลัวนะ... ข้าอยู่นี่แล้ว”สิ้นเสียงหวาน สัญลักษณ์ดอกบัวเพลิงที่

บทที่ 30: ถ้ำร้างกลางป่าแม้การต่อสู้กับฝูงอสรพิษน้ำคำสาปจะจบลงด้วยชัยชนะ ทว่าซากเรือบุปผาซึ่งผุกร่อนอยู่แต่เดิม ย่อมไม่อาจทนทานต่อคลื่นพลังทำลายล้าง เสียงไม้กระดานลั่นเอี๊ยดอ๊าดดังสะท้านกลางความมืด ก่อนที่ลำเรือจะเอียงฮวบลงข้างหนึ่ง มวลน้ำเย็นเฉียบทะลักเข้าสู่รอยแยก และจมดิ่งลงสู่ก้นแม่น้ำอย่างรวดเร็วเคราะห์ดีที่จิ่วเหวยคว้าเอวคอดของข้าวหอมเอาไว้ได้ทันท่วงที ชายหนุ่มใช้วิชาตัวเบาพลิ้วกายพาเธอทะยานขึ้นสู่ฝั่ง ก่อนที่เรือทั้งลำจะถูกสายน้ำกลืนหายไปต่อหน้าต่อตาท่ามกลางหุบเขาหมื่นพิษยามราตรี ผืนป่ารกถูกปกคลุมไปด้วยม่านหมอกเย็นยะเยือก ลมหนาวพัดกรรโชกหวีดหวิวผ่านแมกไม้ เสียงแมลงกลางคืนสลับกับเสียงคำรามแผ่วเบาของสัตว์อสูรในป่าลึก ทำให้คนทั้งสองต้องรีบหาที่หลบภัยชั่วคราว โชคยังเข้าข้างที่พวกเขาพบถ้ำหินร้างแห่งหนึ่งอยู่ไม่ไกลจากริมตลิ่งภายในถ้ำมืดสลัว เย็นชื้น และเงียบสงัด ข้าวหอมนั่งกอดเข่าคุดคู้อยู่มุมหนึ่ง ตัวสั่นงันงกจนฟันกระทบกันดัง กึก ๆ ชุดคลุมตัวในผ้าไหมเนื้อบางที่เปียกชุ่มแนบสนิทไปกับเรือนร่าง ยิ่งทำให้ความหนาวเหน็บเสียดแทงเข้าสู่กระดูกอีกด้านหนึ่ง จิ่วเหวยนั่งเอนหลังพิงผนังถ้ำหิน