ระบบบังคับให้ข้าตามง้อ (สามี) ทั้งสี่! のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

บทที่ 23: ความทรงจำสีเลือดของจิ้งจอกเจ้าเล่ห์“ข้าก็มาทวง ภรรยา ของข้าคืนอย่างไรเล่า...”สิ้นคำประกาศกร้าวที่แฝงไปด้วยความยียวน นัยน์ตาสีแดงเพลิงของจิ่วเหวยก็ตวัดมองข้ามไหล่กว้างของไป๋หู่ พุ่งตรงมายังร่างบอบบางที่นั่งอยู่บนเตียงวินาทีที่ดวงตากลมโตของข้าวหอมปะทะเข้ากับรอยยิ้มงดงามทว่าอาบอาบไปด้วยกลิ่นอายอันตรายของบุรุษชุดแดง ขนกายของนางก็ลุกซู่ไปทั้งร่าง สัญชาตญาณเอาตัวรอดทำงานเร็วกว่าความคิด หญิงสาวคว้าหมับเข้าที่ผ้าห่มผืนหนาที่คลุมท่อนล่างอยู่ แล้วดึงพรวดเดียวขึ้นมาคลุมโปงปิดหน้าปิดตาตัวเองมิดชิดจนเหลือแต่ก้อนกลมๆ สั่นงันงกอยู่บนเตียง!‘ไม่เอา! ไม่เห็น! ข้าไม่อยู่!’ ข้าวหอมกรีดร้องในใจ ซุกหน้าลงกับเข่าตัวเองใต้ผ้าห่ม ความทรงจำและ คัดซีน (Cutscene) สมัยที่นางยังเล่นเกมจีบหนุ่มเกมนี้ไหลทะลักเข้ามาในหัว!ในบรรดาสามีระดับบอสทั้งสี่คน หากไป๋หู่คือตัวแทนของความดุดันและแข็งแกร่ง จิ่วเหวย ประมุขหุบเขาหมื่นพิษผู้นี้ ก็คือตัวแทนของ ความเจ้าเล่ห์ ร้ายกาจ และแสบสันที่สุดในสามโลก!ภาพคัดซีนในเกมฉายชัด... บุรุษรูปงามในอาภรณ์สีแดงสด มักจะมาพร้อมกับรอยยิ้มหวานละมุนและคำพูดจาหยอกเอินชวนให้ใจสั่น ทว่

บทที่ 25: เรือบุปผาสีเลือดกลีบดอกท้อสีแดงสดพัดหมุนวนราวกับพายุ ก่อนจะจางหายไปพร้อมกับร่างของคนทั้งสอง ข้าวหอมลืมตาขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่าตนเองไม่ได้อยู่ในจวนแม่ทัพอันแสนอบอุ่นอีกต่อไป ทว่ากลับมายืนอยู่บนท่าเรือไม้เก่าผุพัง ท่ามกลางสายหมอกสีเทาหม่นที่ลอยปกคลุมเหนือผืนน้ำกว้างใหญ่ อากาศรอบด้านหนาวเหน็บและอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเหม็นชวนคลื่นใส้เบื้องหน้าของนาง คือ เรือบุปผาขนาดใหญ่ ที่ลอยลำอยู่กลางแม่น้ำ... ทว่าสภาพของมันกลับทำให้นางต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงไม้กระดานผุพังจนเห็นโครงเรือด้านใน ผ้าใบเรือสีแดงที่เคยงดงามบัดนี้ขาดวิ่นหลุดลุ่ย โคมไฟกระดาษที่แขวนประดับเก๋งเรือถูกความชื้นกัดกินจนเหลือแต่โครงไม้ซี่ๆ ซ้ำร้าย ตามกาบเรือยังมีรอยคราบสีน้ำตาลเข้มแห้งกรังติดอยู่... ซึ่งไม่ต้องเดาก็รู้ว่ามันไม่ใช่สีทาเรือ แต่เป็น คราบเลือด!นี่มันไม่ใช่เรือบุปผาแสนงามแล้ว! นี่มัน เรือผีสิง ชัดๆ!ทว่าสิ่งที่ทำให้ข้าวหอมขนลุกซู่ยิ่งกว่าสภาพอันน่าสยดสยองของเรือ คือ ความคุ้นเคย ที่ตีตื้นขึ้นมาในความทรงจำ!‘เดี๋ยวนะ... โครงสร้างเรือแบบนี้ ลวดลายแกะสลักจิ้งจอกที่หัวเรือแบบนั้น... อย่าบอกนะว่า...’ภาพ คัตซีน

บทที่ 27: แผนลวงใจจิ้งจอกกลิ่นกำยานในอากาศจางหายไป แทนที่ด้วยกลิ่นคาวเลือด ชายหนุ่มดิ้นทุรนทุราย กุมหน้าอกตัวเองด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัสติ๊ง![ระบบกอบกู้ฮาเร็ม แจ้งเตือนสถานะบอส!]สถานะเป้าหมาย (จิ่วเหวย): [พิษย้อนเกล็ด] กำเริบขั้นวิกฤต!สาเหตุ: เป้าหมายสูญเสียลูกแก้ววิญญาณ ประกอบกับการฝืนใช้พลังเวทสร้างกลิ่นกำยานและดึงหางจิ้งจอกออกมามากเกินขีดจำกัด ทำให้ร่างกายเกิดการต่อต้านอย่างรุนแรง!ผลลัพธ์: กำลังเข้าสู่สภาวะ ถดถอย!“สมน้ำหน้า! กรรมตามสนองคนหื่นกาม!” ข้าวหอมรีบผลักร่างที่สั่นเทาของเขาออกไปแล้วผุดลุกขึ้นนั่ง จัดเสื้อผ้าของตนเองให้เข้าที่“จะ... เจ้า... สตรีมารยา...” จิ่วเหวยกัดฟันด่าทอ เสียงของเขาเริ่มแหบแห้งและเล็กลงเรื่อยๆ หมอกควันสีแดงเข้มพวยพุ่งขึ้นมาปกคลุมร่างของเขาจนมองไม่เห็นสิ่งใดด้านในปุ้ง!!เสียงระเบิดเบาๆ ดังขึ้นพร้อมกับควันสีแดงที่จางหายไป...ข้าวหอมกะพริบตาปริบๆ นางเตรียมตั้งการ์ดพร้อมสู้ ทว่าบนเตียงไม้ผุพังตรงหน้า กลับไม่มีร่างของบุรุษหนุ่มรูปงามชุดแดงผู้แสนอันตรายอีกต่อไปแล้วสิ่งที่ปรากฏอยู่บนกองเสื้อคลุมสีแดงตัวโคร่ง คือ... ลูกจิ้งจอกตัวจิ๋วสีแดงเพลิง!ขนาดตัวขอ

บทที่ 29 เงาอสรพิษในม่านหมอกเสียงกรีดร้องแหลมสูงดังฝ่าหมอกหนาทึบเข้ามา ก่อนที่เงาดำขนาดมหึมาจะพุ่งทะลุหน้าต่างเรือเข้ามาอย่างดุร้าย!มันคือหัวงูยักษ์สีดำสนิท เกล็ดทั่วร่างมันวาวราวกับถูกเคลือบด้วยน้ำมัน ดวงตาสีเขียวเรืองแสงจ้องตรงมายังข้าวหอม เขี้ยวแหลมคมอาบไอพิษอ้ากว้าง หมายจะฉกกระชากร่างของนางลงไปในแม่น้ำ“ระวัง!”จิ่วเหวยลืมตาโพล่ง นัยน์ตาสีแดงเพลิงวาวโรจน์ขึ้นในทันที พละกำลังมหาศาลที่เพิ่งฟื้นฟูจากการรักษาของนาง ถูกรีดเร้นออกมาในเสี้ยววินาที เขาพลิกตัวขึ้นมาคร่อมร่างข้าวหอมเอาไว้ ใช้แผ่นหลังกว้างกำยำเป็นเกราะกำบังให้นาง พร้อมกับสะบัดมือซ้าย ปล่อยปราณพิษสีม่วงเข้มพุ่งออกไป!ฉึก!ปราณพิษคมกริบตัดเข้าที่ลำคอของงูยักษ์จนมันร้องลั่น เลือดสีดำกระเซ็นเปื้อนผนังเรือ ก่อนร่างของมันจะถอยกลับออกไปนอกหน้าต่าง“อสูรงูน้ำคำสาป...” จิ่วเหวยกัดฟันเอ่ย เขาหยัดกายลุกขึ้นยืนบังหน้าข้าวหอมไว้ “พวกมันรับรู้ได้ว่าข้าอ่อนแอลง เลยกล้าบุกมาลองดีถึงที่นี่!”เรือสั่นคลอนหนักขึ้น เสียงน้ำแตกกระจายดังรอบทิศทาง เงางูยักษ์หลายตัวโผล่ขึ้นจากผิวน้ำ ล้อมเรือบุปผาเอาไว้ราวกับฝูงปีศาจที่รอคอยเหยื่อมานาน บางตัวใช้หา

บทที่ 30: ซากปรักหักพังแห่งหุบเขายิ่งเดินลึกเข้าไปในอาณาเขตของหุบเขาหมื่นพิษ หมอกสีขาวขุ่นที่เคยปกคลุมก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีหม่นทึบ บรรยากาศรอบกายหนาวเย็นและกดดันจนหายใจลำบาก ข้าวหอมเดินตามแผ่นหลังกว้างของจิ่วเหวยมาเงียบๆ พลางกวาดสายตามองไปรอบด้าน ทว่าสิ่งที่ปรากฏแก่สายตากลับทำให้นางต้องเบิกตากว้าง สองขาก้าวไม่ออกราวกับถูกตรึงไว้กับที่ภาพจำในหัวของข้าวหอม หุบเขาหมื่นพิษคือสถานที่ที่งดงามราวกับสรวงสวรรค์ซ่อนเร้น เต็มไปด้วยต้นไม้สีสันแปลกตา ดอกไม้เรืองแสง และลำธารใสสะอาด ทว่าภาพตรงหน้าในเวลานี้กลับไม่ต่างจาก ป่าช้า ต้นไม้ใหญ่น้อยยืนต้นตายซาก กิ่งก้านคดงอราวกับมือปีศาจที่กำลังตะเกียกตะกาย ผืนดินแห้งแตกระแหงไร้ซึ่งสัญญานของสิ่งมีชีวิต“จิ่วเหวย... ที่นี่มัน...” ข้าวหอมเอ่ยเสียงสั่น ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่น นางแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองว่าดินแดนที่เคยสวยสดงดงามจะกลายสภาพเป็นขุมนรกเช่นนี้ร่างสูงในชุดสีแดงชะงักฝีเท้า เขาปรายตามองเศษซากความพินาศรอบกายด้วยแววตาที่ว่างเปล่า ทว่าลึกลงไปกลับซ่อนคลื่นอารมณ์อันรุนแรงเอาไว้ “นี่แหละคือหุบเขาหมื่นพิษ... ในสภาพที่ไร้ซึ่งพลังจากลูกแก้ววิญญาณคอย