All Chapters of ระบบบังคับให้ข้าตามง้อ (สามี) ทั้งสี่!: Chapter 41 - Chapter 47

บทที่ 41: เล่ห์กลจิ้งจอกร่างบอบบางของข้าวหอมสัมผัสได้ถึงความนุ่มละมุนที่รองรับอยู่เบื้องล่าง ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือม่านโปร่งสีแดงสดพลิ้วไหวอยู่รอบเตียงกว้าง ข้าวหอมกะพริบตาด้วยความสับสน ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของสามีจิ้งจอก นอนตะแคงท้าวคาง ส่งสายตาหวานเชื่อมอยู่ข้างกาย“จิ่วเหวย... นี่มันเกิดอะไรขึ้น แล้วไป๋หู่ล่ะ?” ข้าวหอมรีบผุดลุกขึ้นนั่ง มองซ้ายมองขวาหาแม่ทัพพยัคฆ์จิ่วเหวยขยับตัวเข้ามาใกล้ เขาใช้ปลายนิ้วเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากมนอย่างเบามือ ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มร้ายกาจ “ข้าเพียงแค่ส่งไอ้เสือหน้าโง่นั่นไปวิ่งเล่นไล่จับเงาของศัตรูทางทิศเหนือน่ะ กว่ามันจะรู้ตัวว่าถูกหลอกและหาทางกลับมาถึงที่นี่ได้ ก็คงเป็นรุ่งสางของวันพรุ่งนี้”“ท่านหลอกเขา!” ข้าวหอมเบิกตากว้าง ตีแผงอกแกร่งของเขาดังเพียะ “ไป๋หู่อุตส่าห์อดทนเฝ้ายามให้เรา ท่านทำแบบนี้ถ้าเขากลับมาแล้วโกรธจนอาละวาดถ้ำพังจะทำอย่างไร!”“ก็ให้เขาพังไปสิ ข้ากางม่านพลังระดับสูงสุดซ้อนเอาไว้ถึงสามชั้นแล้ว” ประมุขจิ้งจอกรวบเอวบางของนางเข้ามากอด รั้งร่างนุ่มนิ่มให้ล้มลงไปนอนทาบทับอยู่บนอกกว้างของเขา “คืนนี้... ไม่มีใครมาขัดจังหวะเราได

บทที่ 43: รอยกัดตีตรากรงเล็บแหลมคมของอิ่งหลางกรีดลงบนผิวเนื้อบริเวณเนินอกของข้าวหอม เลือดสีแดงสดหยดเล็กๆ ซึมออกมา ความเย็นเยียบของความตายจ่ออยู่แค่ปลายจมูก ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะแทงทะลุลงไปเพื่อควักหัวใจของนาง...ข้าวหอมสูดลมหายใจลึก สัญชาตญาณการเอาตัวรอดและการจัดการปัญหาเฉพาะหน้าทำงานทันที นางรู้ดีว่าการบีบน้ำตาหรือร้องขอความเมตตาจากหมาป่าคลั่งแค้นไม่มีทางได้ผล!มือเล็กๆ ที่สั่นเทาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือหนาของเขา นางเชิดหน้าขึ้น สบตากับดวงตาสีเงินที่เต็มไปด้วยจิตสังหารอย่างไม่ลดละ“ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา ท่านคิดจริงๆ หรือว่าข้าตั้งใจหลอกลวงท่าน!” ข้าวหอมกัดฟันพูด แม้จะหายใจลำบาก “ถ้าท่านฆ่าข้าตอนนี้ ท่านก็จะไม่มีวันได้หัวใจราชันย์หมาป่าคืนมา! เก็บข้าไว้ แล้วข้าจะหาวิธีเอาหัวใจดวงนั้นมาคืนให้ท่าน!”อิ่งหลางชะงักงัน กรงเล็บที่กำลังจะทะลวงขั้วหัวใจหยุดนิ่งห่างจากผิวเนื้อของนางเพียงเส้นผมอิ่งหลางสับสน สตรีที่เคยหัวเราะเยาะและด่าทอเขาว่า 'ไอ้หมาโง่' อย่างเลือดเย็นในวันนั้น ทำไมวันนี้ถึงกล้าต่อรองและมองเขาด้วยแววตาที่เด็ดเดี่ยว ไร้ซึ่งความอาฆาต และไม่ยอมแพ้ต่อความตายเช่นนี้?ทว่าความแค้น

บทที่ 45: สัมผัสเยียวยา“เอาคืนอย่างนั้นหรือ...”อิ่งหลางกัดฟันกรอด นัยน์ตาสีเงินวาวโรจน์ เขาก้าวอาดๆ เข้ามาประชิดตัว ยกมือขึ้นหมายจะสั่งสอนสตรีที่กล้าล่วงเกินเขาข้าวหอมไม่หลบหลีก นางเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย รวบรวมพลังวิญญาณที่เพิ่งถูกปลดผนึกให้มารวมกันที่ฝ่ามือทั้งสองข้าง แสงสีทองสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของห้องหออิ่งหลางชะงักฝีเท้า สัญชาตญาณนักล่าทำให้เขาพร้อมรับการโจมตี เขาคิดว่านางกำลังจะใช้เวทย์มนตร์ทำร้ายเขาเหมือนในอดีต!ทว่าสิ่งที่ข้าวหอมทำ กลับเป็นการยื่นมือเล็กๆ ทั้งสองข้างที่อาบไล้ไปด้วยแสงสีทองอันอบอุ่น ไปทาบทับลงบนแผงอกแกร่ง... ตรงบริเวณ รอยแผลเป็น ขนาดใหญ่ที่ตรงหน้าอกของเขาอย่างแผ่วเบา“เจ้าทำอะไร...” อิ่งหลางเสียงพร่า ร่างกายสะดุ้งสุดตัวเมื่อสัมผัสได้ถึงกระแสความอบอุ่นที่ไหลซึมผ่านผิวหนังแสงสีทองและความอบอุ่นนี้... เขาจำมันได้ดี มันคือพลังที่แสนบริสุทธิ์ของนางเมื่อก่อน พลังของสตรีที่เขาเคยรักสุดหัวใจ ก่อนที่นางจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน“ข้าอาจจะคืนหัวใจดวงเดิมให้ท่านไม่ได้ในตอนนี้” ข้าวหอมเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา แววตาของนางจริงจังและเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยน “แต่พลังของข้