บทที่ 41: เล่ห์กลจิ้งจอก

บทที่ 41: เล่ห์กลจิ้งจอกร่างบอบบางของข้าวหอมสัมผัสได้ถึงความนุ่มละมุนที่รองรับอยู่เบื้องล่าง ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาคือม่านโปร่งสีแดงสดพลิ้วไหวอยู่รอบเตียงกว้าง ข้าวหอมกะพริบตาด้วยความสับสน ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของสามีจิ้งจอก นอนตะแคงท้าวคาง ส่งสายตาหวานเชื่อมอยู่ข้างกาย“จิ่วเหวย... นี่มันเกิดอะไรขึ้น แล้วไป๋หู่ล่ะ?” ข้าวหอมรีบผุดลุกขึ้นนั่ง มองซ้ายมองขวาหาแม่ทัพพยัคฆ์จิ่วเหวยขยับตัวเข้ามาใกล้ เขาใช้ปลายนิ้วเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากมนอย่างเบามือ ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มร้ายกาจ “ข้าเพียงแค่ส่งไอ้เสือหน้าโง่นั่นไปวิ่งเล่นไล่จับเงาของศัตรูทางทิศเหนือน่ะ กว่ามันจะรู้ตัวว่าถูกหลอกและหาทางกลับมาถึงที่นี่ได้ ก็คงเป็นรุ่งสางของวันพรุ่งนี้”“ท่านหลอกเขา!” ข้าวหอมเบิกตากว้าง ตีแผงอกแกร่งของเขาดังเพียะ “ไป๋หู่อุตส่าห์อดทนเฝ้ายามให้เรา ท่านทำแบบนี้ถ้าเขากลับมาแล้วโกรธจนอาละวาดถ้ำพังจะทำอย่างไร!”“ก็ให้เขาพังไปสิ ข้ากางม่านพลังระดับสูงสุดซ้อนเอาไว้ถึงสามชั้นแล้ว” ประมุขจิ้งจอกรวบเอวบางของนางเข้ามากอด รั้งร่างนุ่มนิ่มให้ล้มลงไปนอนทาบทับอยู่บนอกกว้างของเขา “คืนนี้... ไม่มีใครมาขัดจังหวะเราได

บทที่ 42: รอยแค้นในคืนวิวาห์เลือด

บทที่ 42: รอยแค้นในคืนวิวาห์เลือดร่างบอบบางถูกเหวี่ยงลงบนเตียงไม้แข็งกระด้างอย่างแรงจนจุก ผ้าคลุมสีดำที่ห่อหุ้มตัวนางหลุดรุ่ยออก ข้าวหอมหอบหายใจถี่รัว พยายามยันตัวลุกขึ้นมองฝ่าความมืดมิดเพื่อประเมินสถานการณ์บรรยากาศรอบกายเต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้นและกลิ่นคาวเลือดเก่าที่ลอยคละคลุ้ง แสงจันทร์สลัวที่สาดส่องลอดหน้าต่างบานเก่าเข้ามา ทำให้ข้าวหอมพอมองเห็นสภาพของสถานที่แห่งนี้มันคือห้องนอนกว้างที่เต็มไปด้วยหยากไย่และฝุ่นหนาเตอะ ทว่าตามผนังและขอบหน้าต่างกลับมีเศษผ้าแพรสีแดงมงคลที่ฉีกขาดห้อยต่องแต่ง บนโต๊ะไม้มีซากเทียนมงคลคู่สีแดงที่มอดดับไปนานแล้ว และที่น่ากลัวที่สุดคือ... คราบเลือดสีคล้ำวงใหญ่ที่แห้งกรังฝังลึกอยู่บนพื้นไม้กลางห้อง!“คุ้นตาหรือไม่ เฟิ่งหลิน...”เสียงแหบพร่าและเย็นเยียกดังขึ้นจากมุมมืด ร่างสูงใหญ่ของอิ่งหลางค่อยๆ ก้าวเดินออกมา แสงจันทร์สะท้อนให้เห็นนัยน์ตาสีเงินที่วาววับไปด้วยความแค้น และกลิ่นอายแห่งความตายของราชันย์หมาป่าที่แผ่ซ่านออกมาอย่างบ้าคลั่ง“อิ่งหลาง... ข้า...” ข้าวหอมพยายามจะเอ่ยปาก แต่แรงกดดันจากมหาบุรุษตรงหน้าทำให้นางแทบจะหายใจไม่ออกราชันย์หมาป่าทมิฬก้าวขึ้นมาบนเต

บทที่ 43: รอยกัดตีตรา

บทที่ 43: รอยกัดตีตรากรงเล็บแหลมคมของอิ่งหลางกรีดลงบนผิวเนื้อบริเวณเนินอกของข้าวหอม เลือดสีแดงสดหยดเล็กๆ ซึมออกมา ความเย็นเยียบของความตายจ่ออยู่แค่ปลายจมูก ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะแทงทะลุลงไปเพื่อควักหัวใจของนาง...ข้าวหอมสูดลมหายใจลึก สัญชาตญาณการเอาตัวรอดและการจัดการปัญหาเฉพาะหน้าทำงานทันที นางรู้ดีว่าการบีบน้ำตาหรือร้องขอความเมตตาจากหมาป่าคลั่งแค้นไม่มีทางได้ผล!มือเล็กๆ ที่สั่นเทาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือหนาของเขา นางเชิดหน้าขึ้น สบตากับดวงตาสีเงินที่เต็มไปด้วยจิตสังหารอย่างไม่ลดละ“ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา ท่านคิดจริงๆ หรือว่าข้าตั้งใจหลอกลวงท่าน!” ข้าวหอมกัดฟันพูด แม้จะหายใจลำบาก “ถ้าท่านฆ่าข้าตอนนี้ ท่านก็จะไม่มีวันได้หัวใจราชันย์หมาป่าคืนมา! เก็บข้าไว้ แล้วข้าจะหาวิธีเอาหัวใจดวงนั้นมาคืนให้ท่าน!”อิ่งหลางชะงักงัน กรงเล็บที่กำลังจะทะลวงขั้วหัวใจหยุดนิ่งห่างจากผิวเนื้อของนางเพียงเส้นผมอิ่งหลางสับสน สตรีที่เคยหัวเราะเยาะและด่าทอเขาว่า 'ไอ้หมาโง่' อย่างเลือดเย็นในวันนั้น ทำไมวันนี้ถึงกล้าต่อรองและมองเขาด้วยแววตาที่เด็ดเดี่ยว ไร้ซึ่งความอาฆาต และไม่ยอมแพ้ต่อความตายเช่นนี้?ทว่าความแค้น

บทที่ 44: จุมพิตคลายผนึก

บทที่ 44: จุมพิตคลายผนึกเสียงฝีเท้าหนักๆ ของอิ่งหลางเดินห่างออกไปจนลับตา ข้าวหอมถึงกับถอนหายใจยาวพรืด นางทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงไม้แข็งกระด้าง เอื้อมมือไปลูบรอยกัดที่ลาดไหล่ซึ่งยังคงปวดหนึบหญิงสาวลองรวบรวมสมาธิเพื่อเรียกใช้พลังวิญญาณ แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า ปราณในร่างของนางถูกรอยเขี้ยวของราชันย์หมาป่าปิดกั้นเอาไว้จนหมดสิ้น พอลองขยับขา โซ่ตรวนสีดำก็ส่งเสียงดังแกรกกราก มันหนักอึ้งเสียจนทำให้นางก้าวเดินลำบาก“ระบบ วิธีปลดผนึกพลังชั่วคราวนี่... ต้องทำยังไงถึงจะนับว่าเป็น จุมพิตลึกซึ้ง” ข้าวหอมเอ่ยถามเสียงเครียด[ระบบตอบกลับ:] เงื่อนไข: โฮสต์ต้องจุมพิตกับผู้ตีตราเป็นเวลาไม่ต่ำกว่า 5 วินาที เพื่อให้กลิ่นอายของราชันย์หมาป่าซึมซับเข้าสู่ร่างกายและคลายผนึกชั่วคราว“แค่หน้าข้าเขายังไม่อยากจะมองเลย!” ข้าวหอมกุมขมับ หากขืนพุ่งเข้าไปจูบสุ่มสี่สุ่มห้า มีหวังโดนอิ่งหลางหักคอทิ้งก่อนริมฝีปากจะได้แตะกันแน่ๆ นางต้องหาจังหวะที่เขาเผลอ และต้องล่อให้เขาเข้ามาใกล้จนหลบไม่ทันเท่านั้นแกรก...เสียงปลดล็อกประตูดังขึ้น ข้าวหอมรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ อิ่งหลางเดินกลับเข้ามาในห้องอีกครั้งพร้อมกับชามดินเผาในมื

บทที่ 45: สัมผัสเยียวยา

บทที่ 45: สัมผัสเยียวยา“เอาคืนอย่างนั้นหรือ...”อิ่งหลางกัดฟันกรอด นัยน์ตาสีเงินวาวโรจน์ เขาก้าวอาดๆ เข้ามาประชิดตัว ยกมือขึ้นหมายจะสั่งสอนสตรีที่กล้าล่วงเกินเขาข้าวหอมไม่หลบหลีก นางเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย รวบรวมพลังวิญญาณที่เพิ่งถูกปลดผนึกให้มารวมกันที่ฝ่ามือทั้งสองข้าง แสงสีทองสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของห้องหออิ่งหลางชะงักฝีเท้า สัญชาตญาณนักล่าทำให้เขาพร้อมรับการโจมตี เขาคิดว่านางกำลังจะใช้เวทย์มนตร์ทำร้ายเขาเหมือนในอดีต!ทว่าสิ่งที่ข้าวหอมทำ กลับเป็นการยื่นมือเล็กๆ ทั้งสองข้างที่อาบไล้ไปด้วยแสงสีทองอันอบอุ่น ไปทาบทับลงบนแผงอกแกร่ง... ตรงบริเวณ รอยแผลเป็น ขนาดใหญ่ที่ตรงหน้าอกของเขาอย่างแผ่วเบา“เจ้าทำอะไร...” อิ่งหลางเสียงพร่า ร่างกายสะดุ้งสุดตัวเมื่อสัมผัสได้ถึงกระแสความอบอุ่นที่ไหลซึมผ่านผิวหนังแสงสีทองและความอบอุ่นนี้... เขาจำมันได้ดี มันคือพลังที่แสนบริสุทธิ์ของนางเมื่อก่อน พลังของสตรีที่เขาเคยรักสุดหัวใจ ก่อนที่นางจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน“ข้าอาจจะคืนหัวใจดวงเดิมให้ท่านไม่ได้ในตอนนี้” ข้าวหอมเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา แววตาของนางจริงจังและเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยน “แต่พลังของข้

บทที่ 46: มารยาโต้กลับ

บทที่ 46: มารยาโต้กลับเช้าวันต่อมา อิ่งหลางต้องออกไปจัดการเรื่องสำคัญของเผ่าทมิฬ เขากำชับให้ทหารเฝ้าหน้าห้องไว้อย่างแน่นหนา แต่ทหารเหล่านั้นกลับไม่มีใครกล้าขัดคำสั่งของ หยาหนาน หมาป่าสาวผู้ทรงอิทธิพลและควบตำแหน่งหัวหน้าองครักษ์หญิงของราชันย์เมื่อมั่นใจว่าอิ่งหลางลับตาไปแล้ว หยาหนานก็ก้าวเข้าไปในห้องนอน แววตาสีเหลืองอำพันจับจ้องมองข้าวหอมที่นั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงด้วยความเหยียดหยาม“ตื่นแล้วหรือ นังแพศยา” หยาหนานแค่นเสียงถามพลางเดินสำรวจรอบๆ เตียง “เจ้าใช้มารยาอะไรหลอกล่อให้ท่านอิ่งหลางละเว้นชีวิตเจ้าล่ะ”ข้าวหอมปรายตามองนางหมาป่าสาวด้วยสายตาเรียบเฉย นางพอจะเดาออกว่าสตรีตรงหน้าคือใคร “หากท่านมาเพื่อหาเรื่องข้า ก็เชิญกลับไปเถอะ”คำพูดอวดดีของข้าวหอมทำให้หยาหนานโกรธจัด นางก้าวเข้าไปคว้ากระชากเส้นผมของข้าวหอมอย่างแรง บังคับให้หน้าหน้าขึ้น “เจ้าคิดว่าตัวเองยังเป็นราชินีอยู่หรือไง! เจ้ามันก็แค่เชลย เป็นแค่ทาสอุ่นเตียงที่รอวันถูกเขี่ยทิ้ง!”ข้าวหอมกัดฟันสะกดความเจ็บ นางใช้ไหวพริบแทนการใช้กำลัง “ถ้าท่านมั่นใจว่าข้าไม่มีค่าขนาดนั้น... แล้วท่านจะมาเสียเวลาอิจฉาเชลยอย่างข้าทำไมล่ะ”“เจ้ากล้าปาก