ระบบบังคับให้ข้าตามง้อ (สามี) ทั้งสี่! のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 38

บทที่ 31: ราชาจิ้งจอกถดถอย“เฟิ่งหลิน! ทำใจดีๆ ไว้! เหตุใดเจ้าถึงโง่นัก ข้าบอกให้เจ้าหนีไปอย่างไรเล่า!” จิ่วเหวยตวาดเสียงสั่น เขาพยายามใช้พลังวิญญาณที่เหลืออยู่น้อยนิดถ่ายทอดเพื่อห้ามเลือดให้นาง ทว่าพลังของเขากลับตีกลับเพราะอาการบาดเจ็บและพิษย้อนเกล็ดที่กำเริบซ้อนขึ้นมาข้าวหอมนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด แต่นางยังฝืนยิ้มบางๆ มือเล็กเอื้อมไปจับเสื้อของเขาไว้หลวมๆ“ข้า... ข้าบอกแล้วไง ว่าข้าจะปกป้องท่าน...”หญิงสาวแอบสั่งการระบบในหัวอย่างรวดเร็ว ‘ระบบ! ซื้อ [ยาสมานแผลระดับสูง] แล้วใช้งานทันที!’ทันทีที่สิ้นเสียง แสงสีเขียวอ่อนก็สว่างวาบขึ้นกลางแผ่นหลังของนาง ความเจ็บปวดที่เหมือนถูกฉีกเนื้อค่อยๆ หายไปอย่างรวดเร็ว บาดแผลลึกสมานตัวเข้าหากันจนเหลือเพียงรอยแผลเป็นจางๆ กับคราบเลือดที่เปื้อนเสื้อ ข้าวหอมถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นนั่งช้าๆ“ข้าไม่เป็นไรแล้วจิ่วเหวย ยาของข้าวิเศษมาก ท่านเห็นไหม?”ข้าวหอมหันไปส่งยิ้มให้เขา ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับต้องค้างอยู่บนใบหน้าจิ่วเหวยที่เห็นว่านางปลอดภัยแล้ว ร่างสูงใหญ่ทรุดฮวบลงกับพื้น ชายหนุ่มกระอักเลือดสีดำคล้ำออกมาคำโต ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดราว

บทที่ 33: กับดักวิญญาณมรณะการค้นหาสมุนไพรอีกสองชนิดที่เหลือดำเนินไปอย่างราบรื่นกว่าที่คิด ด้วยคำแนะนำของจิ่วเหวยและประสาทสัมผัสที่เฉียบคมของเขา ข้าวหอมสามารถเก็บ 'รากปราณอัคคี' และ 'ดอกน้ำค้างวิญญาณ' มาได้จนครบในช่วงบ่ายของวันนั้นเองหญิงสาวนำสมุนไพรล้ำค่าทั้งสองชนิดมาสกัดเอาเฉพาะหยดน้ำโอสถบริสุทธิ์ แล้วป้อนให้จิ่วเหวยที่ยังอยู่ในร่างลูกจิ้งจอกดื่มจนหมดทันทีที่หยดโอสถไหลผ่านลำคอ ร่างเล็กจิ๋วของประมุขจิ้งจอกก็เปล่งแสงสีแดงสว่างจ้า พลังวิญญาณธรรมชาติรอบเขตหวงห้ามถูกดึงดูดเข้ามาหมุนวนรอบตัวเขาราวกับพายุลูกย่อมๆ ข้าวหอมต้องยกแขนขึ้นบังกระแสลมที่พัดกรรโชกแรงเมื่อแสงสว่างและสายลมสงบลง ร่างของลูกจิ้งจอกก็หายไป สิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าคือบุรุษหนุ่มรูปร่างสูงสง่าในชุดคลุมสีแดงสด เส้นผมสีดำขลับยาวสยายรับกับใบหน้าหล่อเหลาหมดจด นัยน์ตาสีเพลิงคู่คมจ้องมองมาที่นางจิ่วเหวยคืนร่างมนุษย์ได้อย่างสมบูรณ์แล้ว!“จิ่วเหวย! ท่านกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว!” ข้าวหอมยิ้มกว้างด้วยความดีใจ นางรีบเดินเข้าไปหาเขาจิ่วเหวยก้มลงมองมือของตนเอง สัมผัสได้ถึงพลังที่ไหลเวียนในเส้นชีพจรวิญญาณ แม้จะยังไม่มีลูกแก้ววิญญา

บทที่ 35: ผสานหยินหยางผิวขาวเนียนละเอียดของข้าวหอมสัมผัสกับอากาศเย็นในถ้ำเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะถูกทาบทับด้วยเรือนร่างร้อนผ่าวของบุรุษเบื้องหน้า จิ่วเหวยในยามที่ไร้สติควบคุมไม่ได้มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่เลย เขาดันร่างของนางให้นอนราบลงไปกับพื้นหิน โดยมีแผ่นอกกว้างกำยำตามลงมาแนบชิดจนไร้ช่องว่าง“อ๊ะ... จิ่วเหวย...” ข้าวหอมหลุดเสียงครางเมื่อริมฝีปากร้อนจัดซุกไซ้ลงมาตามซอกคอ เขาสูดดมความหอมละมุนจากกายของนางอย่างหิวกระหาย เขี้ยวคมฝังลงบนบ่าเนียนจนเลือดซิบ ฝากฝังรอยรักและตีตราแสดงความเป็นเจ้าของไว้อย่างเอาแต่ใจมือหนาลูบไล้ไปทั่วส่วนโค้งเว้า บีบเคล้นสะโพกกลมกลึงอย่างหนักมือ ข้าวหอมกัดริมฝีปากแน่น นางรับรู้ได้ถึงปราณพิษสีดำที่กำลังถ่ายเทจากตัวเขา ผ่านการสัมผัสเข้ามาสู่ร่างของนาง ความร้อนรุ่มตีตื้นขึ้นมาจนสติแทบหลุดลอย แต่นางต้องฝืนทนไว้เพื่อเปลี่ยนพิษเหล่านั้นให้เป็นปราณโอสถบริสุทธิ์แล้วสะท้อนกลับไปหล่อเลี้ยงชีพจรของเขาทันทีที่พิษมรณะเริ่มถูกถอนออก พลังวิญญาณของราชาจิ้งจอกก็เริ่มฟื้นฟู แสงสีเพลิงสว่างวาบขึ้นด้านหลังของจิ่วเหวย พวงหางสีแดงสดขนาดใหญ่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นมากลางอากาศ พวงหางทั้งเก้

บทที่ 37: คำขาดของภรรยาดาบยักษ์ที่อาบไปด้วยกระแสไฟฟ้าของไป๋หู่ชี้ตรงไปยังหน้าของจิ่วเหวย แม้แม่ทัพพยัคฆ์จะโกรธจัดจนแทบคลั่ง ทว่าเขาก็ยังควบคุมพลังปราณไม่ให้รั่วไหลไปกระทบกระเทือนร่างของข้าวหอมแม้แต่น้อย“หน้าด้าน! กล้าแตะต้องเมียข้า!” ไป๋หู่ตวาดลั่นด้วยความหึงหวง เขาง้างดาบเตรียมพุ่งเข้าไปสับประมุขจิ้งจอกให้แหลกละเอียด“เมียเจ้าหรือ?” จิ่วเหวยแค่นเสียงหัวเราะเยาะ เขาใช้จังหวะนั้นดึงร่างของข้าวหอมไปหลบหลังโขดหินอย่างปลอดภัย ก่อนจะหันมาเผชิญหน้ากับแม่ทัพพยัคฆ์ หางทั้งเก้าสีแดงเพลิงสยายออกกว้าง พลังวิญญาณที่ฟื้นคืนมาเต็มร้อยปะทะกับแรงกดดันของไป๋หู่จนอากาศในถ้ำสั่นสะเทือน“นางเพิ่งช่วยชีวิตข้าไว้เมื่อคืน ร่างกายและปราณของเราผสานกันเป็นหนึ่งเดียวแล้ว ตอนนี้นางก็เป็นภรรยาของข้าเช่นกัน!”คำประกาศสิทธิ์นั้นเหมือนเอาน้ำมันราดลงบนกองไฟ!“ไอ้จิ้งจอกสารเลว! วันนี้ข้าจะสับร่างเจ้าให้แหลกเป็นชิ้นๆ!”ไป๋หู่ฟิวส์ขาดทันที เขากระโจนเข้าใส่จิ่วเหวยพร้อมกับฟาดดาบสายฟ้าเข้าใส่ไม่ยั้ง จิ่วเหวยเองก็ไม่ยอมอ่อนข้อ เขาสร้างดาบเพลิงขึ้นมาจากพลังวิญญาณแล้วพุ่งเข้ารับการโจมตีเคร้ง! เคร้ง! บึ้ม!!เสียงอาวุธปะทะก