All Chapters of ขัดดอกรัญจวน: Chapter 11 - Chapter 20

บรรยากาศเย็นฉ่ำภายในห้องทำให้พุดตานต้องขยับขาหดเข้าหาตัวสองแขนแนบลูบไปกับลำตัวห่อไหล่เล็กน้อยกัดฟันเบาๆ แม้ใบหน้ายังฝืนยิ้มให้กับลูกค้าแต่ขนแขนกลับพร้อมใจกันลุกชันไปทั้งตัว "หนาวเหรอ" บดินทร์เอนหลังยื่นหน้าเข้ามากระซิบข้างหูเล็กให้ได้ยินกันสองคน มือหนายกวางพาดบนพนักพิงหลังเหมือนกำลังโอบร่างเล็กของเด็กสาวอยู่ "ปกติหนูไม่ชอบใส่เสื้อผ้าแบบนี้ค่ะเลยรู้สึกไม่ชิน หนาวนิดหน่อย" "อือ" คุณหมอหนุ่มพยักหน้าเข้าใจดึงมือพาดพนักกลับมาถอดเสื้อสูทสีครีมอ่อนตัวนอกให้พุดตานได้คลุมตัว เรียกสายตาสนใจจากเพื่อนทั้งโต๊ะให้หันมามองแม้แต่เจ้าของคลับที่หน้าซุกหน้าเข้ากันหน้าอกของผู้หญิงบนตักแทบตลอดเวลายังอุตส่าห์ผละใบหน้าละสายตาปรายมา "ขอบคุณค่ะ" พุดตานยิ้มหวานแสดงความขอบคุณยอมรับเสื้อตัวใหญ่มาคลุมปิดผิวนุ่มที่โผล่พ้นเนื้อผ้าอย่างไม่อิดออด เพราะเธอหนาวจริงๆ หนาวจนตัวจะแข็งอยู่แล้ว ความอุ่นภายในตัวเสื้อบวกกับกลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมแบรนด์ดังทำใจดวงน้อยอบอุ่นไปตาม เธอเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้กับคุณหมอหนุ่มอีกครั้งหลังก้มกระชับสาบเสื้อดึงเข้าหากัน "อายุเท่าไหร่เองทำไมถึงมาทำงานแบบนี้ได้" "อีกสองเดือนหนูจะสิบเ

พุดตานใช้ชีวิตราวกับพวกบ้างานทั้งกลางวันกลางคืนจนคนอื่นๆ คิดว่าเธอคงจะเก็บเงินได้เป็นกอบเป็นกำใช้ยังไงก็คงไม่หมดแล้ว แต่ความจริงใครจะรู้ว่าเธอยังมีหนี้ก้อนใหญ่ที่ต้องจ่ายทุกวัน ไม่คิดจะป่วยและยิ่งไม่คิดจะหายไปแล้วทิ้งให้พ่อแม่ลำบากตรากตรำกันอยู่สองคนตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาก่อนจะเข้างานในคลับตามเวลางานเด็กสาวจะขึ้นมาหาศรัณย์ตามที่เขาได้สั่งเอาไว้ก่อนตลอด วันไหนที่เขามีงานไม่ได้เข้ามาก็จะเปลี่ยนเป็นการวิดีโอคอลหาแทนเหมือนว่าเขากำลังจับผิดเธอว่าออกนอกลู่นอกทางที่วางไว้หรือเปล่า ซึ่งเขาก็ให้เธอแลกช่องทางการติดต่อด้วยไว้จะได้ง่ายสำหรับการเรียกหาหลังจากบทเรียนในคืนนั้นก็ไม่ได้มีการถึงเนื้อถึงตัวอะไรเกิดขึ้นอีก พุดตานเพียงขึ้นมาบนห้องทำงานของเจ้าหนี้เหมือนเป็นการรายงานตัวก่อนเข้างานแล้วก็กลับลงมาดูแลแขกใช้เวลาอยู่ในห้องเขาไม่ถึงห้านาทีด้วยซ้ำ นานกว่านั้นหน่อยก็สิบนาทีซึ่งนั่นทำให้เธอวางใจคลายกังวลลงไปบ้างว่าจะต้องทำอย่างอื่นอีกส่วนแขกที่เธอดูแลเจ๊หลิงจะจัดให้อยู่โซนวีวีไอพีตลอดจนถูกคนอื่นๆ เขม่นใส่ แต่เธอรู้ว่าการทำงานของตัวเองไม่ใช่จะจัดตามความพอใจของเจ๊หลิงได้ เธอก็รับคำสั่งมาจากเจ้าน

พุดตานเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยความประหม่าอย่างบอกไม่ถูก บรรยากาศการพบเจอกันวันนี้มันวังเวงจนแอบขนลุกตลอดเวลาหลังจากคำทักทายเยือกเย็นจากเจ้าหนี้แล้วตลอดระยะทางจนมาถึงที่นี่ซึ่งเธอคิดว่าน่าจะเป็นที่พักของเขาก็ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมาอีกเลย เท้าเล็กเดินเข้ามาหย่อนตัวนั่งบนขอบเตียงช้อนสายตามองยังเจ้าของร่างสูงใหญ่ที่กำลังสูบบุหรี่อยู่ด้านนอกระเบียงโดยมีกางเกงสแล็คอยู่บนตัวเพียงผืนเดียว ส่วนเสื้อมันถูกถอดทิ้งไว้บนโซฟาภายในห้องนอนนี้แล้วมือเรียวยื่นคว้ากระเป๋าบนชั้นวางของข้างหัวเตียงมาหมายจะส่งข้อความบอกบุพการีว่าคืนนี้เธอคงไม่ได้กลับอาจจะนอนค้างห้องเพื่อนที่ทำงาน ซึ่งหลังส่งข้อความไปแล้วก็ต้องกลับมาหนักใจขอโทษท่านอยู่ในใจรู้สึกไม่ดีคนเดียวพรึ่บ!"อ๊ะ!"แรงกระชากเครื่องมือสื่อสารออกจากมืออย่างอุกอาจทำเจ้าของสะดุ้ง ดวงหน้าจิ้มลิ้มแตกตื่นเงยขึ้นตามอย่างไม่ตั้งใจรู้ตัวอีกทีก็สบเข้ากับเจ้าของดวงตานิ่งสนิทนั้นแล้ว"ขอเตือนว่าอย่าคิดทำอะไรที่ไม่เป็นผลดีกับตัวเองมากกว่านี้เลยเด็กน้อย เพราะความอดทนฉันมันต่ำกว่าที่เธอคิดเยอะ" ลิ้นสากดันกระพุ้งแก้มเบาๆ เหลือบสายตาออกจากหน้าจอมือถือยังดวงหน้าสวยซีดที่ค

"ไม่คิดจะเรียนต่อหรือไง""..."พุดตานเงยหน้าขึ้นจากจานข้าวมุ่งสายตายังเจ้าของเสียงเรียบที่เอ่ยท่ามกลางความเงียบขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย คิ้วสวยขมวดผูกกันสองแก้มขยับตุ้ยเคี้ยวอาหารในปากไปด้วยดวงตากลมจับจ้องใบหน้าคมคายของศรัณย์แววตาเต็มไปด้วยความสงสัยเหมือนเด็กน้อยไม่มีผิด มุมปากเปื้อนคราบน้ำแกงจนมันวาว"อยากเรียนต่อไหม" ในขณะที่เอื้อนเอ่ยมือหนาก็ยื่นเข้ามาแตะมุมปากเช็ดคราบน้ำแกงออกให้ด้วย ท่าทางไม่ได้อ่อนโยนแต่กลับสั่นคลอนหัวใจดวงน้อยจนเต้นแรงขึ้นมา"หนูไม่อยากเรียนค่ะ สมองหมูแบบหนูลำพังแค่ให้จบมอหกยังยากเลยถ้าต้องเข้าไปเรียนมหาลัยมีหวังสามสิบก็คงยังไม่จบแน่" คนพูดหัวเราะเบาๆ เหมือนเป็นเรื่องตลกยอมอยู่นิ่งๆ ให้เจ้าหนี้ได้ทำตามที่ใจอยากทำไม่ปัดป้องและก็ไม่สามารถปกปิดความรู้สึกตัวเองในตอนนี้ได้เช่นกัน"ถ้าอยากเรียนก็บอกฉันส่งเธอเรียนได้""แล้วก็เพิ่มหนี้ด้วยหรือเปล่าคะ""..."ศรัณย์ถอนหายใจเลื่อนสายตาขึ้นยังดวงตากลมใส ทำลายบรรยากาศที่เริ่มจะดีให้กลับมาหมองหม่นอีกครั้ง ท่าทางใสๆ ซื่อๆ ที่เจ้าหล่อนแสดงบางครั้งก็ทำให้เขาหงุดหงิดจนอยากจะจับยัดถุงดำไม่ให้รบกวนสายตาอีกเลยร่างสูงดึงตัวกลับม

"เออ... หนูว่าแบบนี้มัน.."พุดตานเงยหน้าขึ้นมองรุ่นพี่สาวสองคนที่กำลังยืนจับอุปกรณ์แต่งหน้าทำผมอยู่ข้างๆ มองเงาสะท้อนของตัวเองผ่านกระจกตรงหน้าแล้วรู้สึกแปลกๆ กับตัวเองชุดราตรียาวหางปลาเปิดไหล่เว้าหลังคว้านลึกจนเกือบถึงก้นกบสีน้ำเงินเข้ม กับมวยผมเกล้าสูงกลางศีรษะมีดอกไม้สีขาวเล็กๆ ประดับแต่งไม่ให้ดูเรียบจนเกิน โทนหน้าสีอ่อนช่วยขลับให้ดวงหน้าจิ้มลิ้มดูน่ามองยิ่งขึ้นแต่กลับดูแปลกตาไปหมดสำหรับคนที่ไม่เคยทำอะไรแบบนี้มาก่อนหากให้แต่งหน้าเองซึ่งปกติจะเป็นโทนสีเข้มจัดจ้านเพราะต้องทำงานกลางคืนภายในห้องแสงไม่มาก เสื้อผ้าแม้จะน้อยชิ้นแต่ก็ไม่ได้หรูหราแบบนี้เด็กสาวรู้สึกชินมากกว่า และยิ่งไม่รู้ด้วยว่าอนาคตอันใกล้ไม่กี่นาทีข้างหน้านี้จะเจอกับอะไรบ้าง สองสาวรุ่นพี่บอกเพียงว่ามีงานเลี้ยงกับเหล่าลูกค้าไฮโซเท่านั้นไม่ได้บอกรายละเอียดอื่นเลยและอย่าหวังว่าคนที่พาเธอมาที่นี่จะเอ่ยปากอะไร แม้แต่เสื้อผ้ายังเลือกชุดแบบปิดทั้งหมด เรียกได้ว่าปิดตั้งแต่คอลงมาจนถึงเท้าเลยแทบจะเดินไม่ได้ด้วยซ้ำ"สวยแล้ว แบบนี้สวยที่สุดเลยเหมาะสมกับที่เป็นผู้หญิงของศรัณย์เจ้าพ่อกาสิโนอันดับหนึ่งของไทย""แต่หนูว่ามันไม่ค่อยเหมา