All Chapters of ขัดดอกรัญจวน: Chapter 61 - Chapter 66

"วันนี้ฉันต้องอยู่กาสิโนทั้งวันอาจกลับดึก ถ้าจำเป็นต้องออกไปข้างนอกก็ให้ไอ้ธันวาพาไปแต่ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ อย่าออกจากห้องเด็ดขาดเข้าใจไหม"ศรัณย์ยกแก้วกาแฟส่งกลิ่นหอมอบอวลขึ้นจิบพลางเอ่ยกำชับกับแม่ของลูกที่กำลังนั่งทานมื้อเช้าอยู่ด้วยกัน ตาคมช้อนขึ้นมองเจ้าหล่อนเล็กน้อยแล้วหลุบตากลับยังหน้าจอไอแพดในมืออีกครั้งความเงียบของเด็กสาวทำให้จำต้องเงยหน้ากลับขึ้นมาอีกครั้ง เห็นดวงตากลมมุ่งตรงมายังตัวเขาแต่ไม่ได้เอ่ยพูดอะไรออกมาผิดจากวิสัยของเธอที่จะเจื้อยแจ้วทั้งวันยิ่งกว่านกแก้วนกขุนทองอีก "มีอะไรก็พูดมาอย่ามาทำหน้าแบบนั้น" ผ่อนหายใจออกเบาๆ ดึงสายตากลับถามเสียงเข้มกดดันให้แม่ของลูกพูดความในใจออกมา แค่เห็นหน้าก็รู้ไปถึงก้นบึ้งของหัวใจแล้วว่าเธอกำลังมีคำถามในใจ แต่ไม่ยอมพูดออกมาตรงๆ อาจเพราะกลัวเขาต่างๆ นานาตามความเคยชินของเธอนั่นแหละ"หนูคิดว่าจะบอกเรื่องลูกกับพ่อแม่แต่ไม่รู้คุณจะยินดีให้บอกหรือเปล่า แต่ถ้าให้ปิดแบบนี้หนูก็ไม่สบายใจเลย""บอกไปสิ ฉันไม่ได้ห้าม""แต่ถ้าบอกพวกท่านต้องไม่พอใจแน่ๆ แค่ตอนที่รู้ว่าหนูเอาร่างกายมาขัดดอกให้คุณแม่ก็โกรธไม่พูดกับหนูแล้ว ถ้ารู้เรื่องท้องอีก.. ถ้าพวกท่านบั

"เมียกูอยู่ไหน!"เสียงเข้มตวาดลั่นห้องฉุกเฉินที่มีลูกน้องยืนรออยู่ด้านนอก ใบหน้าคมเข้มซีดเผือดบอกให้รู้ว่าเหตุการณ์นี้กระทบกับจิตใจความรู้สึกของเจ้าของมากแค่ไหนศรัณย์ไม่รอให้ลูกน้องได้รายงานความคืบหน้าอาการของเด็กสาวก็ผลักประตูเดินเข้ามาด้านในห้องฉุกเฉินด้วยตัวเองทันที กวาดตามองรอบห้องที่มีคนไข้และหมอพยาบาลกำลังปฏิบัติหน้าที่อยู่ ก่อนสายตาจะหยุดโฟกัสกับใบหน้าซีดเซียวของพุดตานที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้สองเท้าหนักรีบเดินตรงเข้าไปหาทันที มือหนาประคองแก้มนุ่มเอาไว้ ใช้นิ้วหัวแม่โป้งลูบแก้มเนียนเย็นเฉียบเบาๆ ขอบตาร้อนผะผ่าวรู้สึกเหมือนจะหายใจไม่ออกเพียงแค่ได้เห็นใบหน้าที่เคยสดใสแต่ตอนนี้กลับดูซีดเซียวราวกับคนขาดเลือด"เอ่อ.. คุณเป็นญาติคนไข้หรือเปล่าคะ""..." เหมือนมีอะไรมาจุกคอจนพูดไม่ออก ไม่สามารถตอบคำถามของพยาบาลได้ สายตายังคงจับจ้องยังใบหน้าซีดของคนบนเตียง หัวใจเต้นถี่รัวแต่กลับดูหนักหน่วงจนหายใจไม่ออก"คนไข้มีภาวะเครียดเฉียบพลันทำให้ความดันสูงเกิดอาการหน้ามืด คุณหมอมาตรวจและได้ให้นอนพักส่วนอาการอื่นตอนนี้ยังไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงมากค่ะ""ไม่มีอะไรมาก? เมียผมล้มแล้วจะบอกว่าไม่มีอะไรมากได้ไ

ฟ้าหลังฝนมักจะเจอกับความสดใสและสวยงามเสมอ และนั่นก็รวมถึงความสัมพันธ์และชีวิตของพุดตานด้วยนับจากวันนั้นจนกระทั่งออกจากโรงพยาบาลกลับมาอยู่เพนท์เฮ้าส์ศรัณย์ก็มักจะทำตัวน่ารักกับเธอเสมอ ไม่ว่าอะไรเขาก็จะเป็นคนรับเอาไว้เองทุกอย่าง แม้กระทั่งตอนกลับบ้านไปหาพ่อกับแม่เขาก็ยังรับหน้าพาเธอกลับไป แถมยังตามใจให้เธอนอนค้างได้ด้วยแต่ต้องมีเขาห้อยติดตัวตลอดเวลาด้วยจะบอกว่าเป็นเรื่องตลกที่น่าเอ็นดูก็คงใช่ เช้าวันหนึ่งในขณะที่พุดตานกำลังนอนหลับฝันหวานถึงอนาคตที่มีร่วมกับชายหนุ่มและลูกน้อย ก็ต้องถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาด้วยเสียงอาเจียนที่ดังเล็ดลอดออกมาจากห้องน้ำ พอหันมองหาคนข้างกายแล้วไม่พบว่านอนอยู่ข้างกันเหมือนตลอดทั้งคืนที่ผ่านมาเธอจึงเดินเข้าไปหาเคาะประตูเรียกหาเขาในห้องน้ำ และมันก็ชัดเจนว่าเจ้าของเสียงนั้นคือเขาจริงๆพอออกมาจากห้องน้ำได้ร่างสูงก็ทิ้งตัวนอนกลับบนเตียงอย่างหมดเรี่ยวแรง เขาไม่เคยอ่อนแอถึงขั้นจะล้มป่วยแบบนี้ได้ แต่อาการต่อมาหลังจากเช้านั้นก็คือการเบื่ออาหารและเหม็นกลิ่นรอบกายไปหมด แม้แต่กลิ่นน้ำมันบนอาหารทอดเขายังต้องเบือนหน้าหนีไม่อยากขยับเข้าใกล้ ต่างจากเธอที่ชอบมากใบหน้าที่เคยดูสุ