All Chapters of ขัดดอกรัญจวน: Chapter 41 - Chapter 50

"อื้อ~" แสงแดดอุ่นๆ ยามเย็นส่องเข้ามากระทบกับแก้มนุ่มปลุกเจ้าของที่ได้หลับพักเพียงสองชั่วโมงให้ตื่นกลับขึ้นมาอีกครั้ง พุดตานบิดหน้าเบ้ซู๊ดปากกับความปวดไปทั้งร่างกายพร้อมกับดันตัวลุกขึ้นนั่งด้วยความงัวเงียปนมึนงง กะพริบตาปรับโฟกัสกับแสงสว่างและห้องแปลกตาอยู่ครู่หนึ่งก่อนความทรงจำก่อนหน้าจะไหลกลับเข้ามาในหัวและก็จำได้ว่าห้องที่กำลังนอนอยู่คือห้องของเจ้าหนี้เธอซึ่งอยู่บนชั้นสูงสุดของคลับหรู กวาดตามองรอบห้องหาเจ้าของแต่ก็เจอแต่ความว่างเปล่าร่างเล็กจึงผ่อนลมหายใจออกเบาๆ อีกครั้ง กลิ่นหอมเฉพาะตัวผสมกับกลิ่นคาวของน้ำกามทำให้ต้องหลุบมองเบื้องล่างของตัวเอง และก็ต้องอมยิ้มกับเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ที่ถูกสวมอยู่บนกายเพียงตัวเดียว จับปกเสื้อขึ้นมาดมสูดกลิ่นหอมเฉพาะตัวของเจ้าของเข้าเต็มปอดอมยิ้มกับตัวเองราวกับคนบ้าอยู่พักใหญ่จนท้องร้องประท้วงหาอาหารถึงได้สติลุกขึ้นจากเตียงกว้างเดินเข้าไปอาบน้ำล้างเนื้อตัวในห้องน้ำ พุดตานเดินกลับออกมาจากห้องน้ำหลังจากอาบน้ำล้างตัวเสร็จแล้ว ถือวิสาสะหยิบเสื้อเชิ้ตตัวใหม่ของศรัณย์จากในตู้เสื้อผ้ามาสวมใส่ กัดปากเบาๆ รู้สึกไม่ชินกับการที่ต้องเดินโดยที่ด้านในโล่งไร้การปกป

"อือ~"เสียงครางแผ่วและแรงขยับดิ้นของคนบนเตียงดึงความสนใจของคนที่กำลังกลัดกระดุมเสื้อเชิ้ตให้หันมองตาม ก่อนเท้าหนักจะก้าวเดินตรงยังเตียงกว้างหย่อนตัวลงข้างขอบเตียงปล่อยให้กระดุมอีกสองเม็ดบนที่เหลือเปิดโชว์ความสวยงามของลอนอกกว้างดวงตาคมหลุบมองดวงหน้าจิ้มลิ้มของเด็กน้อยภายใต้ผ้าห่มที่ค่อยๆ ปรือเปิดเปลือกตารับเช้าวันใหม่ในเวลาหกโมงเช้า จ้องอยู่แบบนั้นไม่ละสายตาออกราวกับกำลังขบคิดเรื่องอะไรบางอย่างอยู่ แวบหนึ่งของแววตาคมมีความสับสนแทรกเข้ามาก่อนมันจะเลือนหายไปในตอนที่ดวงตากลมสวยกะพริบจ้องสบกลับ"คุณ.. จะไปแล้วเหรอคะ""อีกชั่วโมงเครื่องออก"ศรัณย์ดึงสายตาออกจากใบหน้าสวยของเด็กน้อย หยัดกายขึ้นนั่งเต็มความสูงเบือนหน้าออกจากคนตัวเล็กในขณะที่พุดตานก็ดันตัวลุกขึ้นนั่งร่างเล็กมีเพียงเสื้อยืดตัวโคร่งของชายหนุ่มสวมอยู่บนตัวเพียงผืนเดียวกับชั้นในตัวจิ๋วเท่านั้น แต่นั่นก็สามารถปกปิดความสวยงามของเรือนร่างเล็กได้ทั้งหมดแล้ว เด็กสาวก้มหน้าลงเล็กน้อยกัดปากขบคิดกลอกกลิ้งนัยน์ตากลมสีดำขลับยังมีความงัวเงียไปมาเล็กน้อย สองมือจิกกำผ้าปูเตียงยับยู่สีเทาเข้มแน่นก่อนจะเงยหน้ากลับขึ้นมองเจ้าหนี้ที่นั่

"อื้อ~"เสียงครางแผ่วในลำคอดึงความสนใจของคนด้านข้างให้หันมองตาม ตาเรียวหลุบมองกลีบปากอิ่มนุ่มของเด็กสาวด้านข้างที่กำลังขบเม้มเข้าหากันแน่นจนเป็นเส้นตรง ใบหน้าสวยแดงก่ำสองมือปาดลูบตามเรียวแขนและเนินอกสวยไปมาเบาๆจรัญเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนรักที่ผละออกจากการนัวเนียกับสาวสวยข้างกายหลุบมองมาตาม กระตุกมุมปากขึ้นแค่นเสียงหัวเราะเบาๆ แล้วหันกลับมาบดจูบนัวเนียกับคนด้านข้างต่อซึ่งก็ได้รับการตอบกลับที่น่าพอใจเช่นกันมือหนาแตะลูบไหล่มนสะกิดอารมณ์กระสันของสาวน้อย โน้มใบหน้าลงมาจรดริมฝีปากกับไหล่มนเบาๆ ผละห่างเล็กน้อยตวัดลิ้นเลียริมฝีปากแห้งผากแล้วขยับเคลื่อนแตะสัมผัสขึ้นตามบ่าเล็กมายังต้นคอหอมกรุ่นขบเม้มเบาๆ"อ๊าาา~" กลิ่นหอมอ่อนๆ ของสตรีเพศทำความต้องการและความกระสันในกายหนุ่มพลุ่งพล่านโลดแล่น เรียวปากหนาขบเม้มผิวนุ่มเบาๆ ขบติ่งหูเล็กพลางตวัดลิ้นเลียใบหูสะอาดไปด้วย"หอม~""ย.. อย่า.." เสียงไม่คุ้นเคยทำให้พุดตานได้สติกลับมา ความร้อนรุ่มตามร่างกายยามมือหยาบกร้านแตะสัมผัสลงมาทำขนอ่อนตามกายสาวลุกซู่ แม้สติจะเลือนรางเกินกว่าจะควบคุมได้แต่หัวใจดวงน้อยก็ยังคงเรียกร้องหาความช่วยเหลืออยู่ตลอดเวลาดวงตากลมอา

"จัดการให้เรียบร้อยอย่าให้มีปัญหา"กลิ่นบุหรี่คละคลุ้งกับแสงสว่างจ้าจากด้านนอกสาดเข้ามาปลุกคนบนเตียงกว้างให้ตื่นขึ้นมาในเวลาเกือบเที่ยงของวัน พุดตานปรือตามองรอบห้องโทนสีดำพร้อมกับอาการปวดเมื่อยตามเนื้อตัวจนแทบไม่อยากขยับดิ้น ไล่สายตาลงมาเรื่อยๆ จนกระทั่งหยุดลงกับแผ่นหลังกว้างเปลือยเปล่าของผู้ชายที่กำลังนั่งสูบบุหรี่อยู่ปลายเตียงฉากเร่าร้อนเมื่อคืนย้อนกลับสู่ความทรงจำ ภาพเสียงชัดเจนทำสองแก้มค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีระเรื่อ ร่องรอยความใจกล้าในเรื่องอย่างว่าเต็มแผ่นหลังแกร่ง ทั้งรอยข่วนรอยดูดที่ต้นลำคอมันพลอยทำให้สามัญสำนึกกระตุกใจดวงน้อยให้เต้นแรงด้วยความอายอย่างบ้าคลั่งอยากจะมุดดินหนีหายไปไม่กล้าจะสู้หน้าเจ้าหนี้ที่กำลังนั่งอวดโชว์หลักฐานการมีตัวตนของเธอในช่วงเวลานั้นเลย อายจนไม่รู้จะอายยังไงแล้ว"จะนั่งจ้องอีกนานไหม หรือต้องให้ฉันจัดการก่อนถึงจะลุกขึ้นมาได้""ฮะ!.."ร่างกายเด้งตัวขึ้นอย่างรวดเร็วตามสัญชาตญาณไม่รอให้ได้รับคำสั่งอีกครั้ง พุดตานรีบก้มหน้าลงสองมือจับผ้าห่มไว้บนอกแน่นกัดปากเบาๆ หลงลืมความรู้สึกปวดร้าวตามร่างกายไปหมด"ฉันสั่งว่าไง ห้ามดื้อห้ามหาเรื่องไม่ใช่หรือไง ทำไมถึงอยู่ในส

"ให้หนูไปด้วยได้ไหมคะ อยู่ในห้องแล้วมันน่าเบื่อ..."ศรัณย์หลุบมองเจ้าของคำพูดที่กำลังนั่งกอดหมอนใบใหญ่ส่งสายตาแป๋วมาพร้อมกับทำหน้าออดอ้อนขออยากจะออกไปด้วย มือหนาเคลื่อนออกจากแขนหลังจากจัดการพับแขนเสื้อขึ้นมาสองชั้นแล้วยกขึ้นเท้าเอวแทนลมหายใจอุ่นถูกพ่นออกผ่านจมูกเสียงดัง ดวงตาคมจดจ้องคนตัวเล็กพลางตวัดลิ้นดันกระพุ้งแก้มก้าวเท้าหนักเดินเข้ามาหยุดใกล้เตียงกว้างมือหนากระชากหมอนใบใหญ่ออกจากตักเล็กพร้อมกับโน้มตัวขึ้นคร่อมร่างบางไว้ใต้ร่างในท่าที่เจ้าหล่อนยังคงนั่งขัดสมาธิ หลุบมองริมฝีปากอิ่มที่เริ่มขยับเม้มเข้าหากันเบาๆ เพราะความประหม่า เคลื่อนใบหน้าลงต่ำจนจมูกโด่งแตะเข้ากับปลายจมูกเชิด"ฉันจะไปกาสิโน ที่นั่นอันตรายกว่าที่นี่มากเธอจะไปทำไม""...งั้นหนูขอกลับบ้านได้ไหมคะ""อย่าดื้อได้ไหม พูดอะไรหัดฟังบ้าง หรือต้องให้หมดแรงก่อนถึงจะหยุดดื้อได้ หื้อ?" กดน้ำหนักเลื่อนลงมาจุ๊บกลีบปากอิ่มนุ่มนิ่มหนึ่งทีส่งเสียงถามผ่านลำคอแล้วผละห่างเล็กน้อย เอียงคอมองกดดันจนคนใต้ร่างไม่กล้าหายใจแรงพุดตานขยุ้มเสื้อเชิ้ตบนกายหนาเอาไว้แน่น ยอมรับว่าวันนี้เจ้าหนี้เธอดูแปลกไปกว่าทุกวันมาก ทั้งคำพูดคำจาแม้จะเป็นตอนที