All Chapters of ขัดดอกรัญจวน: Chapter 51 - Chapter 60

บรรยากาศเงียบงันบนโต๊ะอาหารทำให้เกิดความอึดอัดจนไม่อยากจะแตะอาหาร พุดตานกวาดมองใบหน้าของพ่อกับแม่สลับกันไปมาในมือถือช้อนเอาไว้กัดริมฝีปากล่างเบาๆ ไปด้วย"ผัดผักรวมนี่อร่อยมากเลยค่ะเดี๋ยวหนูตักให้นะคะ"มือเล็กเอื้อมตักผัดผักในจานกระเบื้องเคลือบแล้วยื่นไปทางจานข้าวสวยของแม่ แต่ยังไม่ทันจะได้วางผัดผักในช้อนลงบนข้าวสวยจานข้าวก็ถูกยกหนีพร้อมกับคนทำที่ขยับนั่งหันข้างให้ ดวงตากลมจึงเปลี่ยนเป้าหมายมายังพ่อที่เหลือบขึ้นมองมาแทนรอยยิ้มแห้งปรากฏขึ้นบนใบหน้าจิ้มลิ้มเลื่อนมือตัวเองมาวางผัดผักในจานข้าวของพ่อแทน และได้รับยิ้มให้กำลังแบบไม่เต็มกำลังมากนักเพราะตัวเองก็ยังมีความผิดติดตัวอยู่ก่อนจะก้มหน้าทานข้าวตรงหน้าต่อหลังมื้ออาหารผ่านไปช่อผกาก็เข้ามาทำขนมอยู่ในห้องครัว ปล่อยให้สองพ่อลูกนั่งเล่นกันอยู่ในบ้าน วันนี้ยังไม่ได้ยินเสียงของเธอหลุดออกมาเลยไม่ว่าจะกับสามีหรือลูกสาวคนเดียว ไม่โทษใครเลยนอกจากตัวเองที่ไม่สามารถดูแลครอบครัวให้ดีได้ ปล่อยให้ลูกต้องเผชิญกับเรื่องเลวร้ายไร้เกียรติแบบนั้นคนเดียว"แม่คะ ให้หนูช่วยนะ"เสียงหวานสดใสของพุดตานทำให้สองมือของช่อผกาที่กำลังผสมส่วนผสมสำหรับทำขนมทองหยอดหยุด

"อือ~"เสียงหวานแหบพร่าครางผ่านลำคอค่อยๆ ปรือตาขึ้นรับแสงแรกของวัน พุดตานดันตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงนุ่มหันมองแสงสีส้มทองที่ส่องลอดผ่านกระจกใสเข้ามาในห้องยกแขนขึ้นบิดขี้เกียจรับแสงยามเช้าก่อนจะกวาดสายตามองหาคนที่นอนกอดมาทั้งคืนทั้งห้องมีเพียงความว่างเปล่าไร้เงาของศรัณย์ ประตูห้องน้ำก็เปิดกว้างบอกให้รู้ว่าเขาไม่ได้อยู่ในนั้นทำให้เธอต้องลงจากเตียงออกมาเดินหาเขาด้านนอก และก็เห็นเขานั่งทำงานอยู่บนโซฟาในโถงรับแขกดวงตากลมกวาดมองรอบโถงรับแขกที่ตอนนี้ไม่เหลือเศษซากของปาร์ตี้เล็กๆ กับครอบครัวของเจ้าของห้องเมื่อคืนเหมือนว่ามันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน รู้ตัวอีกทีก็ถูกสายตาคมจ้องมองทำให้สองเท้าต้องเดินมาหย่อนตัวนั่งบนเบาะนุ่มอีกตัวข้างกัน"หนูกำลังคิดว่าจะตื่นมาเก็บกวาดอยู่พอดีเลย""ไปอาบน้ำแล้วออกมากินข้าว ย่าทำให้""คุณย่าทำให้เหรอคะ ต้องอร่อยแน่ๆ เลย""..."ศรัณย์จ้องรอยยิ้มสดใสที่ปรากฏบนใบหน้าจิ้มลิ้มด้วยความเผลอไผล แสงสีทองที่ส่องกระทบกับใบหน้าสวยเหมือนกำลังเปล่งแสงประกายได้ ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกเหมือนถูกบางอย่างดึงดูดให้เข้าหายิ่งละสายตาออกไม่ได้ไม่เคยคิดมาก่อนว่าเด็กผู้หญิงหน้าตาจิ้มลิ้มที่ถูกใจ

"แล้วเจอกันนะพี่สะใภ้ ดูแลเด็กน้อยดีๆ ด้วยนะคะพี่ชาย"พุดตานยืนโบกมือลาให้นางแบบสาวที่กำลังขับรถเคลื่อนออกไปจากลานจอดรถวีไอพีชั้นใต้ดินของห้างหรู หลังจากทานอาหารกันเสร็จทั้งสองก็เดินเล่นดูของโน่นนี่อีกพักหนึ่งถึงได้รับสายจากศรัณย์ว่ามาถึงแล้วจึงพากันมายังลานจอดรถใบหน้าสวยค่อยๆ หุบยิ้มบนใบหน้าลงชะงักหยุดมือที่กำลังโบกให้กับท้ายรถหรูของก้ามแก้วลดลงมาจับประสานกันด้านหน้าหน้าท้องแบนราบ เท้าเล็กค่อยๆ หมุนพาร่างกายหันกลับมายังด้านหลังเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตัวโตที่ยืนเงียบมาตลอดตั้งแต่เธอกับน้องสาวเขาเดินออกมาหยุดอยู่ตรงนี้ด้วยกัน"อือ.. คุณบอกว่ามีของฝากมาให้หนูด้วย อยากรู้จังว่าเป็นอะไร""..."ศรัณย์หลุบมองดวงหน้าจิ้มลิ้มฉีกยิ้มจนตาหยีด้วยใบหน้าเรียบเฉย หันหลังเดินขึ้นไปนั่งบนรถโดยไม่พูดเอ่ยอะไรเลยสักคำทำให้คนตัวเล็กที่พยายามยิ้มให้จำต้องก้มหน้ารับชะตาเดินตามขึ้นมานั่งยังเบาะนุ่มด้านข้างร่างสูงวันก่อนเพราะเขาต้องไปทำงานต่างจังหวัดและเธอก็ไม่อยากนอนคนเดียวที่เพนท์เฮ้าส์จึงขอเขากลับไปนอนบ้าน แต่ใครจะคิดว่าจะนั่นจะเป็นการสร้างปัญหาให้ตัวเองโดยไม่ทันรู้ตัวเธอเจอภูริศที่มาดูพื้นที่แถวนั้นพอดีเ

เสียงเซ็งแซ่จากด้านนอกดังเข้ามากระทบโสตประสาทหลังจากได้รับเพียงความเงียบมาตลอดระยะเวลาที่นั่งบนรถ พุดตานหันมองใบหน้าคมเข้มที่ยังคงนิ่งสงบไร้เสียงพูดแม้กระทั่งเสียงหายใจเข้าออกยังเบาจนเธอไม่ได้ยินภายใต้ใบหน้าเรียบเฉยเธอไม่อาจรู้ได้เลยว่าชายหนุ่มกำลังรู้สึกยังไง อาจกำลังโกรธไม่พอใจเธออยู่ก็เป็นได้เพียงแค่ยังไม่แสดงมันออกมาผ่านสีหน้าหรือน้ำเสียงเหมือนดังทุกวันเท่านั้น"คุณ.."ศรัณย์ลงจากรถเดินนำเข้าไปใต้อาคารตึกสูงด้านหลังซึ่งเป็นตึกพิเศษสำหรับคนไข้พิเศษและยังเป็นตึกที่เพื่อนสนิทพักอยู่ด้วย หูปิดรับเสียงรอบกายเดินหน้าตั้งราวกับคนนอนละเมอ แม้แต่เสียงของลูกน้องคนสนิทที่เรียกท้วงยังไม่สามารถเข้ามากระตุ้นเจ้าของให้หยุดฝีเท้าลงได้"เขาคงโกรธหนูมากแน่ๆ""...ตามเข้าไปเถอะเดี๋ยวนายหาไม่เจอแล้วจะโดนดุอีก"แม้ไม่รู้สาเหตุแน่ชัดว่าเจ้านายกับเด็กสาวมีปัญหาอะไรกันแต่ดูจากท่าทีของเจ้านายหนุ่มแล้วเหมือนจะเป็นปัญหาที่ใหญ่มากพอสมควร ตั้งแต่ได้รับคำสั่งให้ตามแพทย์ผู้เชี่ยวชาญเตรียมความพร้อมรอที่โรงพยาบาลเพื่อน แล้วแจ้งบอกเจ้าของโรงพยาบาลเขาก็ไม่ได้พูดอะไรอีกเลย เงียบมาตลอดทางแม้กระทั่งตอนนี้ก็ยังไม่ได้ยิ

พุดตานกวาดตามองรอบบริเวณที่มีรถราและผู้คนพลุกพล่านแล้วขมวดคิ้วทำหน้าสงสัยในขณะที่รถคันใหญ่เลี้ยวเข้ามาใต้อาคารใหญ่ลงสู่ชั้นใต้ดินลานจอดรถ นิ้วโป้งสวยลูบหลังหูหนาเบาๆ เรียกคนตัวโตที่ยังคงหลับตานอนบนตักเธอ กะพริบตามองซีกหน้าคม"คุณมีธุระที่นี่หรือเปล่าคะ""อือ" ร่างสูงดันตัวลุกขึ้นนั่งยกมือนวดหว่างคิ้วไปด้วยพร้อมกับครางรับเสียงเบาผ่านลำคอ สองนิ้วนวดคลึงเบาๆ ครู่หนึ่งก็ลดมือลงวางบนหน้าขา กวาดตามองรอบบริเวณในตอนที่รถจอดสนิทผ่อนลมหายใจเบาๆ ก่อนจะหันกลับมายังเด็กน้อยด้านข้างดวงตากลมแป๋วที่กำลังเงยขึ้นมองมาอยู่ทำให้เกิดรู้สึกเก้อเขินในใจ อยู่ๆ ก็ไม่กล้าสบตาเหมือนคนมีความผิดติดชนักหลังต้องแสร้งกระแอมไอกลบเกลื่อนเมินหน้าหนีมือหนาจัดการเปิดประตูด้วยตัวเองเพราะไม่อาจทนนั่งให้สาวเจ้าจ้องมองอยู่แบบนั้นได้ กลัวจะถูกจับอาการได้ เมื่อครู่ก็รู้สึกเกร็งจนหน้าสั่น สองมือมันรู้สึกเย็นยะเยือกทั้งที่อากาศประเทศไทยร้อนยิ่งกว่านรกขุมแรกเสียอีก"ไหนๆ ก็แวะแล้วเข้าไปเดินเล่นหน่อยก็ได้ ฉันยังไม่เคยพาเธอมาเดินเที่ยวห้างเลยหนิใช่ไหม""..."ทันทีที่พุดตานลงจากรถมาเหยียบพื้นด้านนอกทุ้มเสียงนิ่งก็ดังขึ้นมาทันที ศ