All Chapters of ขัดดอกรัญจวน: Chapter 21 - Chapter 30

ปึก!"โอ๊ย! เจ็บอื้อ..."แรงจู่โจมริมฝีปากอย่างอุกอาจทำพุดตานแทบขาดอากาศหายใจในวินาทีนั้น สองมือถูกจับตรึงไว้เหนือศีรษะในขณะที่กระโปรงยาวตัวสวยถูกฝ่ามือร้อนระอุถลกขึ้นอย่างหยาบโลนศรัณย์บดขยี้กลีบปากนุ่มด้วยความดุดันเต็มไปด้วยอารมณ์โทสะ ลมหายใจร้อนหอบกระชั้นชิดจมูกเชิดและแก้มเนียนก่อนลมร้อนๆ จะย้อนกลับมากระทบใบหน้าตัวเองเสียงเข็มขัดบนกายหนาถูกปลดออกจากกันเหมือนเสียงฝีเท้าของสัตว์ร้ายที่กำลังย่ำกรายเข้าใกล้เข้ามาเรื่อยๆ แต่ก่อนจะได้ขาดอากาศหายใจไปจริงๆ เรียวปากบางก็ผละออกมาเสียก่อน กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วลมหายใจเช่นเดียวกับโพรงปากที่ยังคงรับรู้ถึงรสชาติเค็มปร่าของมันพุดตานหอบหายใจจนอกและไหล่โยกแรงๆ ดวงตากลมเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำเพราะความเจ็บและกลัวจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของเจ้าหนี้ที่อยู่ห่างเพียงหนึ่งฝ่ามือคั่นพยายามเม้มปากเข้าหากันเพื่อสำรวจความเจ็บปวดบวมช้ำของมัน"เหมือนวันนี้เธอจะทำฉันโมโหได้หลายเรื่องเลยนะ และเหมือนเพื่อนใหม่เธอจะเป็นหัวโจกซะด้วย""...""อยากให้ย้ำอีกครั้งไหมว่าเธอควรจะทำตัวยังไงกับฉันถ้าอยากขัดดอกหนี้ของพ่อเธอ""หนูขอโทษ""เธอไม่ควรแค่พูดเด็กน้อย เธอควรจะทำมันด

"อือ~"เสียงเกลียวคลื่นและความเมื่อยขบตามร่างกายปลุกพุดตานให้ตื่นมารับวันใหม่ในเวลาสายของวัน ร่างเล็กลุกขึ้นนั่งแม้ยังคงงัวเงียตาเปิดไม่เต็มที่ ความอบอุ่นจากลำแสงที่ลอดผ่านม่านเข้ามาทำให้รู้สึกคลายความหนาวเย็นจากความชื้นของไอน้ำได้ตากลมปรับโฟกัสและสติให้มั่นคงมองตรงด้านหน้า ได้ยินเสียงเกลียวคลื่นเล็ดลอดเข้ามากระทบโสตประสาทเบาๆ พุดตานยกมือขึ้นทุบศีรษะทุยเบาๆ จำไม่ได้ว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบ้างภาพมันตัดไปตั้งแต่ในงานเลี้ยงบนเรือลำใหญ่นั้น ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกลับมาอยู่บนเรือของคาลอสตั้งแต่เมื่อไหร่เท้าเล็กหย่อนลงพื้นเย็นหยัดกายลุกขึ้นทำให้กระโปรงชุดนอนตกลงมาบนเรียวขา ก่อนจะนำพาเจ้าของร่างเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ ใช้เวลาล้างหน้าล้างตาจัดการกับตัวเองเพียงไม่นานก็กลับออกมาพร้อมกับเสื้อคลุมตัวใหญ่สีดำของศรัณย์"อุ๊ย! หนูตกใจหมดเลย คุณเข้ามาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ"ศรัณย์ปรายตามองเด็กสาวในเสื้อคลุมตัวใหญ่ที่ปิดเรือนร่างเล็กนั้นเกือบทั้งหมดเพียงนิดแล้วดึงสายตากลับยังกลุ่มควันสีเทาหม่นเบื้องหน้าอีกครั้ง ดันปลายลิ้นกับมุมปากเหมือนกำลังมีเรื่องให้คิดในหัวเมื่อคำถามไม่ได้รับคำตอบกลับเจ้าของคำถามจึ

แสงสุดท้ายของวันส่องกระทบเรือนร่างเล็กบนเรือที่กำลังทอดสายตามองฝั่งท่าเรือเบื้องหน้าซึ่งมีธันวาและลูกน้องคนอื่นๆ ของศรัณย์กำลังยืนรออยู่ ความอุ่นของแสงตะวันทำให้ร่างกายช่วยคลายจากความหนาวเย็นไปได้บ้าง ลมทะเลพัดพาผมยาวสลวยปลิวตามทิศก่อนจะตกลงสู่ไหล่และแผ่นหลังอีกครั้งสองขาสั่นเทาเพราะยังไม่กลับสภาพเดิมทำให้พุดตานต้องใช้ราวกั้นเป็นที่ยึดเหนี่ยว ข้างกันนั้นมีร่างสูงของเจ้าหนี้ยืนสูบบุหรี่อยู่ กัดปากครุ่นคิดว่าหากจะขอเกาะแขนเขาเดินไปด้วยจะดีหรือไม่ เพราะคิดว่าหากเดินด้วยตัวเองคงจะข้ามไม่พ้นสะพานแน่ ดีไม่ดีอาจตกทะเลไปอีก แต่ก็ไม่กล้ามากพอจะขอเพราะเหมือนมันจะมากเกินสิทธิ์ที่ตัวเองได้รับมามันจะไม่คิดหนักแบบนี้เลยหากว่ารุ่นพี่สาวทั้งสองยังคงอยู่ด้วย แต่นี่.. หลังจากออกมาจากห้องก็ไม่เจอใครเลย แม้แต่ลูกน้องของคาลอสและรวมถึงคนอื่นๆ ก็ไม่อยู่ด้วย คาดว่าคงจะกลับไปกันหมดแล้ว คงเหลือแค่เธอและเจ้าหนี้รวมถึงคนของเขาเท่านั้นตากลมเหลือบขึ้นมองร่างสูงอีกคนที่ยืนถัดจากเจ้าหนี้หนุ่ม เขตแดนเป็นตัวเลือกอีกตัวของเธอ แต่ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่าว่าช่วงนี้เขาเหมือนจะหลีกเลี่ยงการพูดคุยกับเธอ เอาแต่ตอบอะไรสั

พุดตานนั่งตัวแข็งทื่อตรงข้ามกับคนอายุมากกว่าที่นั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางสง่า ไม่ว่าจะเป็นการเอนตัวหยิบแก้วน้ำขึ้นดื่ม การวางหน้าและแม้แต่การหายใจยังดูสง่าและกดดันจนคนธรรมดาแบบเธอต้องหดตัวเหลือเพียงแค่น้อยเดียวหายใจไม่ทั่วท้องหรือจะเรียกว่าตัวเองไม่กล้าหายใจเลยก็ว่าได้ เธอสามารถนั่งนับจำนวนครั้งที่สูดหายใจเข้าออกได้เลยว่ากี่ครั้งแล้วหลังจากเข้ามานั่งอยู่ตรงนี้"เธอเป็นอะไรกับศรัณย์งั้นเหรอถึงขึ้นมาชั้นนี้ได้""น.. หนูไม่ได้เป็นอะไรเลยค่ะ หนูหมายถึงหนูเป็นลูกหนี้ค่ะไม่ได้เป็นอย่างอื่น" อย่างน้อยใครที่จะอธิบายว่าเธอเป็นอะไรได้มากกว่าลูกหนี้กับผู้หญิงตรงหน้าได้ก็คงต้องเป็นศรัณย์ เธอจะมีความกล้าไหนไปอ้างสิทธิ์อย่างอื่นกัน"ลูกหนี้?""ค่ะ"ก้ามแก้วหรี่ตามองเด็กสาวตรงข้ามท่ามกลางความเงียบงันภายในห้อง จ้องใบหน้าจิ้มลิ้มซีดเผือดของเด็กน้อยที่กำลังประหม่ากังวลกลัวและความรู้สึกอีกหลายๆ อย่างในเวลาเดียวที่แสดงผ่านทางสีหน้าแล้วครุ่นคิดตามเจ้าหล่อนบอกว่าเป็นลูกหนี้ แล้วทำไมถึงได้สิทธิ์มาที่นี่ ถึงได้สิทธิ์ขึ้นมายังที่พักที่แสนหวงและไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนที่ได้ชื่อว่าเคยนอนกับศรัณย์มาก่อนได้ขึ้นมาได้ป

"เดี๋ยวเราเข้าห้องน้ำก่อนนะ ลูกพีชไปก่อนก็ได้""..."เสียงหวานเอ่ยบอกกับเพื่อนร่วมงานที่นั่งแต่งหน้าอยู่ด้วยกันพร้อมด้วยรอยยิ้มบางๆ ก่อนจะได้รับการพยักหน้าตอบกลับมา ร่างเล็กดันตัวลุกขึ้นจัดแจงเสื้อผ้าบนกายให้เรียบร้อยแล้วเดินออกมานอกห้องแต่งตัว ตรงขึ้นมายังชั้นบนซึ่งเป็นโซนวีไอพีและวีวีไอพี แต่หากขึ้นไปอีกชั้นจะเป็นห้องทำงานรวมถึงห้องพักส่วนตัวของเจ้าของคลับหัวใจดวงน้อยเต้นแรงไม่เป็นจังหวะทุกย่างก้าวที่กำลังก้าวเหยียบบันได ถึงจะเพิ่งแยกจากกันก่อนหน้านี้เพียงชั่วโมงเดียวแต่มันก็อดจะใจเต้นแรงไม่ได้เพียงคิดว่าต้องขึ้นมาเจอกับเจ้าของคลับอีกครั้งพุดตานเม้มปากเข้าหากันมองประตูห้องทำงานของเจ้าหนี้สูดหายใจเอาออกซิเจนและความมั่นใจเข้าปอด ยกมือขึ้นเคาะประตูขออนุญาตเจ้าของห้องสองครั้งแล้วยืนรอแอบแปลกใจที่ครั้งนี้ศรัณย์ใช้เวลาในการตอบรับนานกว่าทุกครั้ง ร่างเล็กที่มีชุดรัดรูปลายลูกไม้ปิดยาวถึงข้อมือและลำคอขมวดคิ้วเล็กน้อยยกมือขึ้นเคาะประตูอีกครั้งเผื่อว่าเจ้าของห้องอาจเข้าห้องน้ำหรือไม่ได้ยิน และก็ต้องยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าประตูห้องถูกเปิดออกด้วยฝีมือคนด้านในหลังจากเคาะไปได้ไม่กี่นาทีแกร็ก~เหต