《วันนี้สะดวกมั้ย มา (ลอง) รักกับฉันที》全部章節：第 11 章 - 第 19 章

ส่วนหลังจากนั้นก็เป็นไปตามที่โมโมะกล่าว พวกเขาเจอกันเดือนละสองครั้ง อีกฝ่ายทักมา เขาตอบรับไป ผลัดกันจ่ายค่าห้อง ทั้งต่อให้ไม่ได้เล่นอะไรหวือหวาหรืออุปกรณ์อะไรไปมากกว่าเนคไทกลับเล่นสนุกจนหมดเวลาทุกรอบ พอเสร็จกิจก็แยกย้ายหน้าซอยเหมือนเดิม ไม่มีท่าทีว่าจะทักมาชวนไปข้างนอก ทักมาคุยเรื่องไร้สาระ หรือพยายามเข้าหาแต่อย่างใดทุกอย่างเรียบง่าย แค่มา ‘เล่น’ กัน มีเซ็กส์บ้างนิดหน่อย กับถามข้อมูลไปวาดโดจินชิบางที จากใจที่ระแวงว่าอีกฝ่ายจะมาไม้ไหนเลยค่อยๆ เบาลง บางครั้งหลังจากหมดเวลายังมีชวนกันแวะซื้อเครื่องดื่มจากร้านข้างทางแถวหน้าซอยบ้างด้วยซ้ำไปเพราะอย่างไรคนอย่างโมโมะไม่น่าหลอกใครได้ หรือใครคนนั้นที่โดนหลอกน่าจะเป็นเด็กอนุบาลดังนั้นไม่ทันไรก็ผ่านไปจนหมดภาคการศึกษาแรก วันเวลาผ่านพ้นจนเข้าฤดูร้อนทัตสึโตะในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้มแขนสั้นจึงหนีร้อนมาอาศัยเย็น เดินหามุมที่นั่งสงบสักมุมหนึ่งหวังทั้งประหยัดค่าไฟห้อง ทั้งเข้ามาหาตำรากฎหมายเพิ่มเติม ทบทวนบทเรียนและหาความรู้ล่วงหน้าในหอสมุดมหาวิทยาลัย ...แม้สายตาตอนนี้จะก้มมองจอแชตที่คุยกับกลุ่มเพื่อนก็ตามเนื้อหาของบทสนทนาไม่มีอะไรมาก แค่โปรแกรมการแข่งเก

หากแล้วก็ต้องออกจากความทรงจำครั้นสมาร์ตโฟนในกระเป๋ากางเกงสั่นแจ้งเตือนติดกันไม่หยุด ดวงตากะพริบถี่ครู่หนึ่งก่อนเดินหลบไปริมทางเท้าแล้วหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาดูที่มา เรียวคิ้วเลยเลิกขึ้นข้างหนึ่งเมื่อเห็นว่าเป็นข้อความในห้องแชตกลุ่มเพื่อนSS : แล้วจะไปเริ่มซ้อมวันไหนMini Hime : วันศุกร์นี้เป็นไง ฉันว่างตัวข้าจะเป็นหนึ่งในใต้หล้า : วันศุกร์นี้มันก็มะรืนนี้เองไม่ใช่เรอะ แต่เอางั้นก็ได้ กี่โมงSS : ปกติก็เริ่มสิบโมง เหมือนเดิม?Syou : ยังไงก็ได้ “…”เรื่องนัดซ้อมทีมนี่เอง แถมตกลงกันเสร็จสรรพเรียบร้อยแล้วด้วย ซึ่งก็เป็นเรื่องธรรมดาในช่วงก่อนลงแข่ง ด้วยถึงมันจะไม่ใช่โปรแกรมแข่งเป็นทางการ เป็นแค่แข่งออฟไลน์ของบริษัทเกมที่จัดร่วมกับแบรนด์อินเทอร์เน็ตคาเฟ่ แต่เพราะด้วยระบบ PvP ที่มีทั้งแบบประลอง แบบยึดฐานทัพของฝั่งตรงข้าม แบบ Battle Royale[1] รวมถึงประเภททำลายป้อมศัตรูแบบเกมแนว MOBA[2] ด้วยแนว PvP สองประเภทหลังจึงมีพวกแมวมองจากค่ายนักกีฬาอีสปอร์ตทั้งในชาติและต่างชาติเข้ามาดู และบวกกับเงินรางวัลที่ไม่ใช่น้อย ทำให้มีผู้เข้าแข่งขันอย่างจริงจังเยอะพอสมควรพวกเขาก็เล็งที่เงินรางวัลเช่นกันซึ่งในการแ

สุดท้ายไม่ทันไรก็เป็นเหมือนผู้หญิงคนอื่นเข้าไปอีกคน ความคิดดังกล่าวเพิ่งอยู่ในหัวไม่ถึงครึ่งชั่วโมงแต่แล้วก็ต้องแปรเปลี่ยนเมื่อมาถึงห้องหญิงสาวจริงๆ ภายในห้อง 1K กลิ่นข้าวหน้าเนื้อย่างโชยมาทุกครั้งที่มือเล็กจับทัพพีไม้คนผสมเครื่องปรุงในกระทะก้นลึก เขาที่โดนให้นั่งบนเบาะข้างเตียงหันมองคนในครัวเป็นรอบที่ห้าด้วยความรู้สึกสับสนเลือนราง ก็นึกว่าจะชวนเข้าห้องเพื่อมีเซ็กส์หรือพยายามอ่อยทีละนิดแบบคนอื่นเลยลองตามมาดู ที่ไหนได้“ทัตสึคุง รอแปปนึงนะคะ ใกล้เสร็จแล้ว” มาทำอาหารให้กิน ด้วยสายตาใสซื่อบริสุทธิ์เสียด้วยﾟ+*:ꔫ:*≪ ₍ᐢ. ༝ .ᐢ₎ ≫*:ꔫ:*+ﾟ“ทัตสึคุง ไม่อร่อยเหรอคะ” เธอเอียงคอถามระหว่างถือตะเกียบ แน่นอนว่ามั่นใจในฝีมือทำอาหารอยู่หรอก กระนั้นไม่รู้ทำไม ทั้งที่อีกฝ่ายก็กินอย่างเรียบร้อย คีบเนื้อสลับข้าวเข้าปากต่อเนื่อง สายตากลับดูคล้ายกำลังเคลือบแคลงอะไรสักอย่างตั้งแต่คำแรกจนถึงตอนนี้ จะหมดชามอยู่แล้ว แต่หัวคิ้วเหมือนจะย่นนิดๆ ไม่คลายออกสักที พอคำสุดท้ายถึงได้ทำใจกล้าถามออกไปโมโมะกลืนน้ำลายอึกใหญ่เมื่อนิ้วเรียววางตะ

“ผมไม่ได้เอาถุงยางมาด้วยครับ” เขาตอบพลางยิ้มระเรื่อย กดปลายนิ้วไปตามหน้าท้องแบนราบที่สั่นระริก “เอาเป็นว่าวันนี้ผมจะดูแลตอบแทนเรื่องอาหารมื้อเมื่อกี้ก็แล้วกัน ...จำสัญญาณที่ผมเคยบอกได้ใช่ไหมครับ” “อะ อื้ม...” สีหน้ายังคงสับสนอยู่ แต่แวบเดียวก็หายไปครั้นเขาส่งนิ้วเข้าบดคลึงจุดกระสัน ร่างเล็กจึงได้สั่นระริกทันใดพร้อมกับเสียงครางแผ่วแว่วมา ซึ่งคล้ายว่าจะพยายามกลั้นเสียงอยู่ ทัตสึโตะจึงโน้มลง จรดริมฝีปากหยอกล้อทรวงอกนุ่มให้ร่างเล็กบิดตัว หากด้วยเข็มขัดที่รัดรึงไว้ โมโมะไม่มีสิทธิหุบขาหนีด้วยซ้ำ เขาถึงได้หัวเราะต่ำในลำคอครั้นเห็นว่าโมโมะตาโต รู้ตัวจนได้ จากนิ้วที่ถูไถยอดดอกไม้ชุ่มน้ำอ้อยอิ่งเลยเร่งจังหวะ นิ้วโป้งถูไถ นิ้วกลางสอดแทรก ความพยายามกลั้นเสียงร้องของหญิงสาวจึงพังทลาย ยิ่งเมื่อโดนจุดอ่อนไหวก็ยิ่งบิดคราง ได้แต่จิกเกร็งปลายเท้า มือบิดอยู่ใต้สายเข็มขัดแต่คว้าอะไรไม่ได้ ทัตสึโตะหลุบมองภาพตรงหน้าพลางคลี่ยิ้มใจเย็น แม้จะไม่สามารถปลดปล่อยความต้องการของตัวเองก็ตาม ใช่ว่าไม่เคยเปลี่ยนคู่นอนบ่อย แต่โมโมะก็เป็นคู่นอนท

เขาบอกพร้อมหยิบเครื่องดื่มมาถือเองสามขวด ยัดใส่มืออีกฝ่ายอีกสองขวด เดินนำขึ้นบันไดกลับห้อง ระหว่างที่มีสายตางุนงงจากคนเดินตามหลัง ในหัวก็คิดไปพลางว่าถ้าเพื่อนเจอว่าออกมาซื้อน้ำแท้ๆ แต่กลับไปอีกทีดันมีผู้หญิงติดมาด้วย จะทำหน้ายังไงกันคงตกใจกันละมั้ง โดยเฉพาะกับคนอย่างเขาหากอย่างไรทุกคนไม่ใช่คนปากโป้ง แล้วก็ไม่มีความจำเป็นต้องบอกสัญญาของเขากับโมโมะให้ฟัง มือที่ว่างจึงดันประตูเข้าห้อง ชูยะเงยหน้าขึ้นจากจอเป็นคนแรกตามด้วยมิฮิเมะ คงตั้งใจจะท้วงว่านาน ทว่าเมื่อโมโมะก้าวตามเข้ามาก็ค้างไป โซตะเองยังเลิกคิ้วแปลกใจ ส่วนโชฟุบหลับไปแล้วทัตสึโตะปิดประตู ใช้สายตาไปทางหญิงสาวที่เม้มปากเกร็ง“ฮิอิรางิ โมโมะ รุ่นพี่ที่มหาลัย บังเอิญเจอน่ะ”“ทะ ทัตสึพาผู้หญิงมา”แต่ชูยะเหมือนจะสติหลุดไปแล้ว ผิดกับมิฮิเมะที่ป้องปากล้อด้วยสายตา ‘ลูกชายโตเป็นหนุ่มแล้ว’ เขาเลยยิ้มตวัดสายตาเย็นใส่ เพื่อนสาวเลยยอมหดตัวลง เข้ามาแนะนำตัวพร้อมกับโซตะมารับบรรดาเครื่องดื่มไปวางบนโต๊ะก่อน“โทโมนากะ มิฮิเมะ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ”“ซากุราอิ โซตะ”“คาเงยามะ ชูยะ... ครับ”“zzZ”แนะนำตัวกันหมดแล้วแบบง่ายๆ แต่จนเพื่อนเขาค้อมศีรษะให้พล