Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

โมโมะกลั้นหายใจครั้นสัมผัสได้ว่ามีใครบางคนแตะบริเวณสะโพก ตอนแรกคิดว่าอาจเป็นการเดินชนหรือคนเบียดเลยตัวโดนกันโดยบังเอิญ สักพักจึงรู้ว่าไม่ใช่ ลมหายใจถึงได้จุกอยู่ในลำคอ เสียงที่ควรเปล่งออกไม่ว่าจะเพื่อร้องหาความช่วยเหลือหรือความกล้าจะโต้ตอบกลับไปก็ยังไม่มี ทำได้เพียงตัวสั่น ทัศนวิสัยค่อยๆ มืดลงพร้อมกับหัวใจที่เต้นระส่ำด้วยความกลัว ปลายนิ้วชาวาบ ไม่กล้าแม้แต่จะก้าวเท้าขยับหนี ท่ามกลางเสียงจอแจที่โดนกลบด้วยเสียงหัวใจ โมโมะหลับตากอดตัวเองแน่น ใครก็ได้ พร้อมกับร่างที่โดนดึงไป “ว้าย!” พริบตานั้นไม่รู้ว่าเสียงใครเป็นเสียงใคร ตัวเธอก็โดนมือหนึ่งกระชากออกจากแถวซื้อของ จมูกกระแทกของแข็งอย่างแรงจนน้ำตาเล็ด พอเงยหน้าขึ้นถึงค่อยเห็นว่าเป็นทัตสึโตะ ของแข็งเมื่อกี้ก็คงเป็นแผ่นอกเขา น้ำตาเลยเป็นอันคลอเบ้าก่อนรินลงข้างแก้มอย่างรวดเร็ว “ทะ ทัตสึคุง...” ใบหน้าที่มักแต้มด้วยรอยยิ้มขี้แกล้งแสนเจ้าเล่ห์ ตอนนี้เคร่งขรึมทั้งยังเย็นยะเยือกผิดตา มือที่จับแขนเธอเอาไว้บีบแน่นจนเจ็บ หากโมโมะก็ยังนิ่งก้มหน้าแทบซุกอกเขา ร่างกายที่แทบโอ

ถึงอีกฝ่ายจะส่งยิ้มบางให้ แต่ในสายตาเจ้าตัว พวกตนคงเป็นคนพิลึกน่าดู ทั้งแม้ไม่รู้ว่าคนคนนี้จะจำพวกเขาได้ไหม RICK กลับส่งสายตาเคลือบแคลงเล็กน้อยโดยเฉพาะกับมิฮิเมะ ซึ่งก็ชวนน่าแปลกใจว่าเมื่อทันทีที่โชปล่อยมือ สาวเจ้ากลับแยกเขี้ยวขู่อีกฝ่ายแล้วพุ่งเข้ามาหลบหลังเจ้าของมือต่อเสียอย่างนั้นคนที่เหลือเลยได้แต่มองซ้ายทีขวาที รอบตัวนิ่งสนิทเป็นเดดแอร์จนกระทั่งเขาเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ ทัตสึโตะยิ้มมุมปาก“พอดีพวกเราจะมาเล่นเรือเป็ด แต่ดันมาไม่ครบคู่ ถ้าไม่รังเกียจช่วยมาปั่นกับเพื่อนผมได้ไหมครับ”“ห๊า?!?”มิฮิเมะถึงได้ร้องลั่น แต่ถ้าเดาจากปฏิกิริยา สองคนนี้ต้องมีเนื้อมีในอะไรสักอย่างแน่ ยิ่งกับชายคนนี้ที่เพียงยิ้มเหมือนพิมพ์มารยาท“โทมาริซาวะ ริคุ ยินดีที่ได้รู้จักครับ ทางผมก็มาไม่ครบคู่เหมือนกัน งั้นขอฝากตัวด้วยนะ”ไม่ว่าเปล่ายังหันมองมิฮิเมะ เพื่อนเขาถึงได้อ้าปากค้าง ปฏิเสธก็ไม่ได้แล้ว ทำได้เพียงเดินตามชายหนุ่มที่ผายมือให้ลงเรือแบบมึนงง ทุกคนจึงมองส่งกระทั่งสองคนนั้นออกจากท่า ประหนึ่งอวยพรให้ทหารผู้ทรงเกียรติไปออกรบ“…จะไม่เป็นไรเหรอคะ”ยูกะพึมพำกังวล แต่โชก็หาวหวอด ตอบให้ทันที“ไม่เป็นไรหรอก

โมโมะมองเตียงที่ตั้งกลางห้อง ด้วยเริ่มสงสัยแล้วว่าระหว่างกราฟอารมณ์วันนี้กับกราฟหุ้นอันไหนจะขึ้นลงเร็วกว่ากันรอบแรกที่ตื่นมาเจอว่าตัวเองนอนหนุนไหล่เขาว่าหนักแล้ว รอบสองเจอมิฮิเมะเอาคีย์การ์ดห้องมาให้ว่าหนักกว่า รอบสามนี้เลยถึงกับพูดไม่ออก ได้แต่ยืนถือกระเป๋าค้างอยู่โถงหน้าประตู ปล่อยให้ทัตสึโตะดันร่างตัวเองเข้าไปเผชิญความจริง“…”ไม่ใช่เตียงเดี่ยวสองเตียง แต่เป็นเตียงคู่โมโมะเหม่อลอยมองหมอนสองใบที่วางข้างกันมีเซ็กส์ก็อีกเรื่อง แต่เรื่องนี้ก็อีกเรื่อง แถมยังเป็นจังหวะเวลานี้…รู้สึกเหมือนวิญญาณกำลังจะลอยออกปากหุ้นยังมีติดดอย อย่างน้อยก็ควรมีจังหวะให้เธอได้มีความกล้านานๆ หน่อยไม่ใช่เหรอโมโมะถึงได้คอตก เอากระเป๋าเป้ไปวางข้างกระเป๋าสัมภาระที่ทัตสึโตะมาวางไว้ให้ก่อนแล้ว จากนั้นค่อยหันมองอีกฝ่าย“ทัตสึคุง อาบน้ำก่อนได้เลยนะ”“ไม่เป็นไรครับ รุ่นพี่อาบก่อนก็ได้ ผมมีเรื่องต้องเช็กนิดหน่อย”ซึ่งดูเหมือนจะไม่ได้พูดเปล่า ทัตสึโตะหยิบแฟ้มเอกสารออกมาจากกระเป๋าวางกางบนโต๊ะเครื่องแป้ง จากตรงนี้มองไม่เห็นว่าเป็นเกี่ยวกับอะไร แต่โมโมะก็รู้ว่าไม่ควรก้าวก่ายถ้าเจ้าตัวไม่ได้เอ่ยปากเล่าเอง มือเลยหยิบข

กินมื้อเช้ากันเสร็จ ปลุกเนเนะกับโชที่ไม่ยอมลุกจากเตียง กว่าจะออกจากโรงแรมได้ก็เป็นเวลากว่าสิบโมงแล้ว ยูกะเป็นฝ่ายจองตั๋วออนไลน์ให้เหมือนเดิม ช่วยประหยัดเวลาในการเข้าแถวซื้อตั๋วได้มากโข หลังจากให้เจ้าหน้าที่ตรวจก็เป็นอันเข้าเยี่ยมชมได้ ซึ่งเนื่องจากเห็นว่าการแสดงกระจุกอยู่ในช่วงหลังเที่ยงขึ้นไป พวกสาวๆ จึงตกลงกันว่าจะไล่ดูทีละโซน เริ่มจากโซนสัตว์น้ำสายพันธุ์เล็ก ห้องจัดแสดงปะการัง โซนรวมสัตว์น้ำจากทั่วทุกมุมโลก แล้วค่อยไปยังโซนกลางแจ้งอันเป็นจุดรวมการแสดงที่ตั้งตาคอย ระหว่างต่างคนต่างแยกไปดูสัตว์ที่ตัวเองสนใจ ตอนนี้ทัตสึโตะก็เอียงคอมองปลาตัวน้อยที่อยู่ในตู้กระจกเช่นกัน ผู้ใหญ่หลายคนกล่าวว่าพิพิธภัณฑ์เป็นศูนย์รวมของความรู้ เด็กๆ ทุกคนควรไปเยี่ยมชมสักครั้ง แต่เขาก็จำไม่ได้ว่าเคยมาสถานที่แบบนี้ ไม่ว่าจะด้วยพ่อไม่เคยสนใจจะพามาหรือไม่มีเวลาว่างมากพอ โรงเรียนก็คล้ายว่าไม่เคยพามา ทัศนศึกษาที่จำได้มีแค่ศาลเจ้าหรือไม่ก็สวนพฤกษชาติละมั้ง ดังนั้นในเมื่อจำไม่ได้ ต่อให้เคยมาก็หาในความทรงจำไม่เจอ ทัตสึโตะจึงตีความว่านี่คือการมาพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำครั้งแรก

ทัตสึโตะเลยเลิกคิ้วขึ้นบ้าง หากยังยื่นมือให้แต่โดยดี โมโมะจับมือนั้นอย่างหวั่นเกรงเล็กน้อย พยายามสัมผัสถึงไออุ่นจากฝ่ามืออีกฝ่ายก่อนเริ่มนับหนึ่งใหม่อีกครั้งขณะเกิดคิดผิดที่ผิดทางว่า ‘อยากลองจับให้มากกว่านี้จัง’ ก็รีบดึงสติ นิ้วชี้อีกข้างกดลงกริ่ง เสียง กริ๊งงง ดังในบ้านจนไหล่สะดุ้งเล็กๆ เสียเอง ไม่นานประตูบ้านก็เปิดออก เป็นเด็กหนุ่มที่น่าจะวัยไม่พ้นมัธยมปลายออกมาในชุดเสื้อยืดกางเกงผ้าหลวมโพรก ท่าทางจะกำลังอยู่ในช่วงพักผ่อน สีหน้าท่าทางเลยดูรำคาญเต็มแก่ว่าใครมากดกริ่งบ้านในเวลานี้ ทว่าก่อนเธอได้พูดออกไป ทัตสึโตะที่ยังกุมมือกันไว้กลับเอ่ยปากแทน“คุณยามาดะ… ใช่รึเปล่าครับ” และเมื่อเด็กหนุ่มชะงักให้เห็น “คุณยามาดะ คาสุชิ ใช่ไหมครับ”คราวนี้อีกฝ่ายถึงกับตาค้าง หันรีหันขวางคล้ายพยายามหาคนช่วยจากในบ้าน หากก่อนจะได้เรียกคนมาจริง ทัตสึโตะก็ตอกตะปูดอกที่สองอย่างรวดเร็ว“คุณสินะ ที่ขโมยผลงานของนักวาดไปลงเว็บของตัวเอง แล้วก็เปิดโดเนทรับรายได้”มองจากด้านข้าง แม้ปอยผมจะบังเสี้ยวหน้าบางส่วน แต่เมื่อลมพัดก็เห็นรอยยิ้มแต้มเจือจางบนมุมปาก และไม่ใช่แค่ฝ่ายยามาดะที่ตื่นตระหนก เธอเองก็ตกใจเช่น