Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

“เรื่องเว็บเถื่อนสินะ” โซตะเสริมต่อ “ทัตสึเล่าให้ฟังแล้ว เข้าไปดูแล้ว แต่ยังไม่ได้ลองดูระบบ”โมโมะหลุดสีหน้าหวาดแวบหนึ่ง“...คุณซากุราอิสะดวกไหมคะ”“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ โซตะเก่งเรื่องคอมฯ ที่สุดในโลก รับรองสบายหายห่วง!”“อย่าเพิ่งไปรับปากสุ่มสี่สุ่มห้าสิ”ทัตสึโตะเหลือบมองสีหน้าระอาของโซตะที่โดนแย่งตอบแล้วก็หัวเราะ เพราะเนเนะช่างอวยเพื่อนเขาแบบนี้ เจ้าตัวเลยแพ้ให้เพื่อนสมัยเด็กควบตำแหน่ง (ว่าที่) แฟนทุกที แต่กระนั้นอย่างที่เนเนะว่า โซตะเก่งเรื่องนี้จริงๆ ขนาดเคยได้ทุนเรียนระยะสั้นที่อเมริกามารอบหนึ่งแล้วตอนก่อนขึ้นมหาวิทยาลัยดังนั้นจะเรียกว่าหายห่วงเกือบ 100% ก็ไม่ผิดเขาผงกศีรษะให้โมโมะ“ยังไงตอนนี้ก็ต้องกินข้าวก่อน แล้วคุยรายละเอียดระหว่างนั้นเอาละกันครับ”แต่อย่างไรก็อาจเพราะไม่ได้ลบลิงก์เว็บนั่นออกจากแชตกลุ่ม อยู่ๆ โชที่เดินตามหลังคู่กับยูกะมาเลยเอ่ยขึ้นเสียงเนือย“แล้วเรื่อง ‘เร่าร้อนในคืนดอกไม้ไฟ’ มีแบบรวมเล่มไหม”คนเดินข้างตัวเลยชะงักกึกจนพวกโซตะเกือบเบรกไม่ทันทว่าไม่เป็นไร ทัตสึโตะตบบ่าโมโมะเบาๆ พร้อมกับให้คำตอบแทน“มีสิ เยอะแยะเลย ไว้เดี๋ยวรีวิวให้ด้วยก็ได้” เพราะโชดั

“โซตะกับรุ่นพี่ทัตสึนี่เก่งจัง...” รุ่นพี่? โมโมะกะพริบตาปริบ จริงอยู่ที่คำเรียกไม่ได้ส่งผลอะไรกับเธอแต่ความอยากรู้อยากเห็นมันมากกว่า ระหว่างชายหนุ่มสองคนคุยกันเลยเขยิบไปหาเนเนะก่อนป้องปากกระซิบถาม “ทำไมคุณโมจิทสึกิถึงเรียกทัตสึคุงว่ารุ่นพี่เหรอคะ” “หือ? อ้อ เพราะว่ารุ่นพี่ทัตสึ รุ่นพี่โช กับรุ่นพี่ชูคุง อายุมากกว่าฉันกับโซตะปีนึงน่ะค่ะ” เนเนะกล่าวพลางเหลือบสายตาไปทางหนุ่มๆ “ฉันกับโซตะเข้าเรียนโรงเรียนเดียวกันกับพวกรุ่นพี่ตอน ม. ปลาย ส่วนพวกรุ่นพี่ทัตสึเรียนอยู่ก่อนแล้วตั้งแต่ ม. ต้น ...จริงๆ ตอนแรกฉันไม่ได้สนิทด้วยหรอก แต่โซตะสนิทเลยสนิทกันตามน่ะ” เธอเลื่อนสายตามองอีกสองคนบ้าง “ทุกคนสนิทกันอยู่แล้วนี่เอง...” ต่อให้ครู่ก่อนคิดว่าไม่เกี่ยวอะไรด้วย เป็นแค่ความอยากรู้เท่านั้น หากพอเห็นพวกเขาคุยกัน โต้ตอบกันไปมา รวมถึงเนเนะที่ชะโงกหน้าเข้าไปรวมกลุ่มได้อย่างกลมกลืน บางสิ่งก็ก่อตัวในอก โมโมะจึงยกมือขึ้นกดมันไว้ด้วยความแปลกใจ แต่ถึงจะกดเอาไว้ ครั้นเลื่อนสายตาขึ้นเห็นซีกหน้าที่กำลังยิ้ม เห็นดวงตาที่หรี่ลงเล็กน้อย ความทรงจ

ใช้เวลาอาบน้ำนานกว่าปกติเล็กน้อย ตามด้วยทาโลชั่นบำรุงผิวที่อีกฝ่ายนำมาให้ โมโมะเดินออกจากห้องน้ำด้วยผิวพรรณที่เนียนนุ่มและกลิ่นหอมนวลกว่าที่เคย หากไม่ใช่แค่เพราะอุณหภูมิน้ำ ผิวกายก็แดงเรื่อเพราะความเขินอายเมื่อเข้าหาชายหนุ่มด้วยผ้าเช็ดตัวพันรอบอกผืนเดียวเป็นครั้งแรกที่นึกอยากไว้ผมยาว จะได้ปิดอะไรๆ ให้มิดชิดบ้างแต่แล้วพวงแก้มก็ร้อนผ่าวครั้นสบตากับคนที่นั่งรอบนเตียง จนทัตสึโตะส่งยิ้มบาง เธอค่อยเดินไปหาเขาเชื่องช้า ปล่อยให้นิ้วเรียวไล้ตามกรอบหน้าจรดถึงเนินเนื้อนุ่ม โมโมะกลั้นหายใจเมื่อปราการชิ้นเดียวบนร่างถูกเกี่ยวออกลงพื้นคล้ายกำลังถูกสายตาเล้าโลมทั่วร่าง ยิ่งเขาสะกิดยอดถัน ลมหายใจก็กระตุก เสียงหวานครางอือในลำคอเมื่อปลายนิ้วหยอกเย้ายอดสีกุหลาบไปมากระทั่งชูชัน โมโมะหลับตาแน่นขณะมือเรียวลูบไปตามผิวกาย จนได้ยินเสียงสวบสาบ ค่อยทำใจกล้าลืมตามองทัตสึโตะเปิดถุงที่เอามาด้วย ในมือเขาถือมัดเชือกสีแดงในหัวจินตนาการออกทันทีว่าต่อไปนี้จะเกิดอะไรขึ้น โดยไม่ได้พูดอะไรโมโมะมองนิ้วมือเรียวสวยตรงหน้าที่ค่อยๆ คลายเชือกออก ครั้นเมื่อเชือกหลุดออกตกลงพื้นก็ส่งเสียงตึกตึกเช่นเดียวกับเสียงหัวใจตอนนี้ จนกร

นอกจากโชที่โดนมัดมือให้ยืมรถเจ็ดที่นั่งของครอบครัวมา โซตะก็โดนบังคับให้เป็นคนขับเช่นกัน แต่เรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหาของเขา ขณะโซตะเป็นพลขับ เนเนะก็นั่งข้างๆ คอยป้อนขนมเข้าปากเป็นแรงใจ ส่วนโชหลับพิงไหล่ยูกะอยู่แถวหลังสุด มีเขากับมิฮิเมะโดยมีโมโมะนั่งคั่นอยู่ที่นั่งแถวกลาง ดูเหมือนสองสาวจะเข้ากันได้ดีผิดคาดเลยคุยจ้อกแจ้กกันตั้งแต่ออกเดินทางเมื่อเช้าตรู่ หลังจากมิฮิเมะเสนอเที่ยวในแชตวันนั้นก็ผ่านมาสามวันอย่างที่คิด แถมมาพร้อมกับแพลนทริปสามวันสองคืนและจองโรงแรมให้เรียบร้อย ซึ่งตอนนี้พวกเขาก็อยู่ระหว่างเดินทางไปยังจุดเที่ยวแรก เห็นมิฮิเมะบอกว่าเพราะที่แรกอยู่ใกล้โตเกียวเลยแวะเที่ยวที่นี่ก่อน แล้วขับรถต่อไปยังโรงแรมในชิบะ จากนั้นค่อยเข้าบุกฐานทัพศัตรูในวันที่สอง โดยจุดหมายแรกดังกล่าว คือสถานที่ที่พวกโมโมะหาอ่านข้อมูลตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงที่แล้ว ‘โตเกียวดิสซีย์แลนด์’ดิสซีย์แลนด์ สวนสนุกจากค่ายอนิเมชั่นและภาพยนตร์ชั้นนำ ก่อตั้งหลากสาขาทั่วโลก ไม่ว่าจะเด็กหรือผู้ใหญ่ย่อมไม่มีใครไม่รู้จัก บนหน้าจอสมาร์ตโฟนในมือสองสาวเลยมีแต่รูปเครื่องเล่นและบทความที่น่าจะ

ที่แท้ก็เป็นตุ๊กตาเจ้าชายตาหลุดห้อยต่องแต่งออกมานอกเบ้านี่เองทว่าไม่จบแค่นั้น นอกจากเจ้าชายยังมีเจ้าหญิงเด้งจากข้างหลังดัง ปึง! ดนตรีออเครสต้าถูกบรรเลงรอบตัวสร้างบรรยากาศชวนหลอนกว่าเดิม เสียง กึง กึง กึง ดังคล้ายเครื่องจักรทำงาน ตุ๊กตาเจ้าหญิงเจ้าชายขยับเต้นรำทั้งที่คอหัก“ทะทะทะ ทัตสึคุง…”ใกล้ร้องไห้แล้วทั้งยังตัวสั่น ปล่อยไว้คงร้องไห้จริงแน่ ถึงจะอยากเห็นก็เถอะ ตอนนี้น่าจะน้ำตาคลอเบ้าอยู่ด้วย ทัตสึโตะมองคนที่กอดก่ายตัวเองเป็นโคอาล่าเกาะต้นยูคาลิปตัส บอกไม่ถูกว่าอยากให้ปล่อยหรือให้เกาะต่อไปแบบนี้กันแน่“แค่ตุ๊กตาน่ะครับ”น่าจะเป็นต้นเหตุการกรีดร้องของเนเนะครู่ก่อน ซึ่งก็น่าตกใจจริงๆ ขนาดเขายังตกใจเลย แถมนี่เพิ่งห้องแรกด้วย ไม่รู้ว่ามีอีกกี่ห้อง ตัวเองไม่เท่าไหร่แต่โมโมะจะไหวรึเปล่าถึงเมื่อกี้เขาจะเป็นคนเหยียบเรียกออกมาเองก็เถอะระหว่างคู่เต้นรำยังไม่หยุด เลยถือวิสาสะจับโคอาล่าลง“แบบนี้เดินไม่ได้ครับ”แล้วค่อยมุ่งหน้ากันต่อไปซึ่งเป็นดังคาด ถัดจากห้องโถงก็เป็นห้องอาหารที่อาหารเต็มไปด้วยหยากไย่กับพระราชาโดนมีดปักอก ห้องครัวที่มีหุ่นยนต์พ่อครัวทำอาหารสีแดงประหลาดน่าสงสัยว่าวัตถุดิบค