Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

“เอ๊ะ ห้องฉันอยู่ถัดไปแค่สองห้องเองนะ”ก็ไปส่งอยู่ดี ไม่อยากให้พวกชูยะมาซักถามตอนนี้ด้วย ดังนั้นโดยไม่รอคำตอบจากหญิงสาว เขาคว้ากระเป๋าโน้ตบุ๊กมาสะพายให้เองแล้วเดินนำออกจากห้องทันที ทิ้งให้โมโมะตาโต รีบบอกขอบคุณคนอื่นก่อนรีบวิ่งเหยาะตามหลังจนแยกตัวออกมาสองคน“ทัตสึคุง ขอบคุณนะ คราวนี้ฉันจะตอบแทนดีๆ เอ่อ อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม จะทำให้สุดฝีมือเลย” เพราะขาสั้นกว่า ต่อให้รีบก้าวก็ยังตามหลัง “อ๊ะ หรือว่าถ้าไม่อยากกินของทำเองก็ไปร้านข้างนอกได้นะ ฉันเลี้ยงเอง”“แล้วก็จบมื้อเหมือนวันก่อนเหรอครับ” โมโมะชะงักกึกทันที พวงแก้มแดงเรื่อขึ้น “ระ เรื่องนั้น ถ้าทัตสึคุงอยาก...” หญิงสาวก้มหน้างุดกับกระเป๋า “แต่ถ้าเรื่องนี้ไว้คุยกันในแชตก็ได้นี่” มองแล้วเลยหัวเราะแผ่วในลำคอ จริงอยู่ที่พูดไปนั้นคือล้อเล่น แต่เมื่อวันก่อนก็ไม่ได้ทำอะไรจริงๆ แม้กลับห้องไปจะจัดการตัวเองมันก็ไม่เทียบเท่า ฉะนั้นก่อนถึงห้องที่โมโมะกับเพื่อนจองไว้ ทัตสึโตะจึงโน้มตัวลงไปกระซิบ ต่อให้มีเสียงคีย์บอร์ดกับเมาส์และเสียงพูดคุยของบรรดาลูกค้าคนอื่น ก็มั่นใจว่าหญิงสาวได้ยินชัดเจน“งั้นผมขอ... ได้ไหมครับ”ท่อนกล

ซึ่งราวกับตอบรับความสงสัย ทางนั้นก็เหมือนจะแยกย้ายพอดี ต่างฝ่ายต่างแลกแอ็กเคานต์ SNS กันยกเว้นเธอที่พวกเขาแอบมอง ชูยะมองแล้วถึงได้ถอนหายใจอีกหนคล้ายโล่งใจ กระทั่งกลุ่มฝ่ายชายออกจากร้านไปก่อน เหลือแค่ฝ่ายหญิงที่ยังนั่งคุยกันต่อไม่มีไปร้านสอง ทัตสึโตะคิด พวกนัดบอด ถ้าไม่ได้มีไปต่อก็แสดงความนัยว่าล้มเหลวหากจังหวะที่ละสายตา ชูยะเองก็หันไปหยิบกระเป๋าเป้เตรียมตัวกลับ อยู่ๆ ก็เกิดเสียงกรี๊ดดังขึ้นจากมุมเดิม พวกเขาหันขวับไปหาต้นเสียงพร้อมกันหญิงสาวฟิกเกอร์กลายเป็นเปียกปอนด้วยน้ำผลไม้ที่ไหลจากศีรษะลงอาบแก้ม ต่อให้มองจากตรงนี้ยังเห็นเลยว่าเจ้าตัวแข็งทื่อตกใจขนาดไหน ส่วนเสียงกรี๊ดก่อนหน้าคงมาจากลูกค้าผู้หญิงคนอื่นที่นั่งอยู่ด้านหลัง และคนกระทำอุกอาจกลางร้านนั้นก็ไม่พ้น...หญิงสาวอีกสามคนที่มาด้วยกัน หนึ่งในนั้นยังถือแก้วน้ำว่างเปล่าคามือน้ำสีส้มหยดลงจากขอบแก้วเกิดเสียงเบาๆ ในร้านอันเงียบกริบในความเงียบนั้น มีบางคนหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาถ่ายคลิป บางคนหยิบขึ้นมาถ่ายรูป หรือกระทั่งบางคนลุกหนีออกจากร้าน ทว่าฝ่ายก่อเหตุก็เพียงหัวเราะคิกคักต่อหน้า วางแก้วลงกับโต๊ะ แล้วหยิบกระเป๋าสะพาย เดินทิ้งไปยังทา

“ทัตสึคุง ไม่เป็นไรเหรอ เห็นว่าใกล้จะแข่งแล้วนี่” “พวกผมไม่ได้จริงจังอะไร ไม่ต้องเคร่งขนาดนั้นก็ได้ครับ” สามวันก่อนเริ่มแข่ง เขานัดโมโมะมีเซ็กส์ … ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ความจริงแล้วอีกฝ่ายเพิ่งทักมาเมื่อไม่กี่วันก่อน บอกว่าขอโทษที่หายไป พอดีเจอเรื่องฉุกเฉิน ส่วนเขาเองก็อ่านโดจินชิที่ยืมไปจบแล้วจึงตั้งใจจะนำมาคืนเช่นกัน ทัตสึโตะถึงได้เดินเข้าห้องหญิงสาวที่เอาแต่ทำท่ากังวลตั้งแต่พบหน้า มือหยิบเล่มโดจินชิออกมาวางคืนให้บนเตียงโมโมะเองก็เดินตามหลังมาพร้อมแก้วชาบาร์เลย์แช่เย็นวางให้บนโต๊ะเตี้ย ซึ่งไม่รู้ว่าปั่นต้นฉบับเสร็จแล้วหรือเก็บกวาดล่วงหน้ากันแน่ ห้องถึงได้สะอาดกว่าสองครั้งที่เคยมาเขาหยิบแก้วขึ้นจิบพลางลอบมองหน้าอีกฝ่ายถึงจะไม่ชัดนักแต่ก็มองเห็นรอยคล้ำใต้ตาบางๆ“ทัตสึคุงกินอะไรมารึยัง เพิ่งบ่ายโมงเอง”โมโมะเอ่ยถามพลางนั่งลงข้างกัน ขาขาวเนียนโผล่พ้นกางเกงขาสั้นเมื่อยกขึ้นชันเข่า“กินมื้อเช้ามาแล้วครับ ไม่เป็นไร รุ่นพี่จะกินก่อนรึเปล่า”“ไม่เป็นไร ฉันก็กินแล้วเหมือนกัน ยังไม่หิวน่ะ”หากพูดแค่นั้นแล้วก็เงียบไป ดวงตากลมโตหลุบลงมองพื้นตลอดเวลาตั้งแต่เขามาถึง ทัตส

เพราะวิวโดนบังแล้วจึงไม่มีทางเลือกว่ากลับมาดูเว็บต่อ ซึ่งนอกจากของโมโมะก็ยังมีผลงานของนักวาดคนอื่นอีกที่น่าจะโดนขโมยมาเช่นกัน ทัตสึโตะเลื่อนจนถึงหน้าแสดงยอดโดเนทว่ามีการบันทึกเป้า ถ้าได้เท่านี้จะมีเรื่องนั้นมา ถ้าได้เท่านั้นจะเอาเรื่องโน้นมาลง เรียกได้ว่าหารายได้เข้าตัวเองเต็มกระเป๋า มือถึงค่อยหยิบสมาร์ตโฟนของตัวเองขึ้นจด URL ส่งเข้าไปในแชตกลุ่ม แม้จะเป็นไปตามคาดว่ามีคนแซวแทบจะทันที ตัวข้าจะเป็นหนึ่งในใต้หล้า : อะไรๆ นายอารมณ์เปลี่ยวจนส่งลิงก์เว็บมังงะ 18+ ลงกลุ่มแล้วเหรอ หรือว่าโดนแฮ็กละเนี่ย ทัตสึโตะพิมพ์กลับ Tatsu : เปล่า มีงานของรุ่นพี่โดนขโมยไปลงเว็บ เดี๋ยวคงต้องแฮ็กลบหน้าเว็บฝั่งนั้นออก ตัวข้าจะเป็นหนึ่งในใต้หล้า : หา ตัวข้าจะเป็นหนึ่งในใต้หล้า : ถามจริง แต่มันต้องใช้เวลาหน่อยมั้ง นายจะทำเองเหรอ หรือให้โซตะช่วย ตัวข้าจะเป็นหนึ่งในใต้หล้า : ทำไมนายไม่ไปแชตกับโซตะเอาตรงๆ เลยล่ะ ในนี้มันไม่เปิดแจ้งเตือนหรอกมั้ง ก็จริง มือเลยส่งข้อความไปหาโซตะด้วย ทิ้งหน้าเว็บไว้กับแชตกลุ่มทั้งอย่างนั้นโดย

โมโมะกำลังชะเง้อชะแง้อยู่ที่นั่งแถวหลังเนื่องจากทัตสึบอกว่าวันนี้มีแข่งที่ร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ร้านเดิม เธอที่ไม่มีกะใจจะวาดงานต่อเลยถือโอกาสมาเปิดหูเปิดตาจะโดนหาว่ายุ่งไม่เข้าเรื่องไหมนะ เข้าหามากเกินไปไหมนะ จะโดนมองว่าทำตัวแปลกรึเปล่า แต่ก็อยากรู้ว่าเขาแข่งเกมกันยังไง บรรยากาศจะเป็นแบบไหน ทัตสึตอนแข่งเกมจะท่าทางอย่างไร เพราะขนาดตอนมีเซ็กส์กัน ถึงเขาจะชอบรังแกแต่ก็ยังเท่...โมโมะตบหน้าตัวเองทันทีแต่ว่าก็ว่าเถอะ เธอมองซ้ายมองขวา ไม่รู้ว่ามาช้าเกินไปรึเปล่า เพราะมัวแต่แชตคุยกับฮิโยริ เพื่อนนักวาดที่โดนดูดงานลงเว็บไปเหมือนกัน กว่าจะลังเล กว่าจะมาถึงก็เป็นเวลาสี่โมงเย็นแล้ว ซ้ำพอเข้ามายังเจอมหาชนวัยรุ่นเต็มร้าน ทั้งจับกลุ่มยืนอยู่ริมกำแพง ทั้งนั่งเป็นแถวที่น่าจะเป็นสำหรับผู้จองตั๋วนั่งล่วงหน้า ตัวเธอเพิ่งเข้ามาเลยกระดากพอดูยิ่งได้ยินคนอื่นคุยกันเรื่องเกมที่ตัวเองไม่เข้าใจอีก โมโมะถึงได้เดินเลียบชิดขอบผนัง ไปหามุมว่างสักมุม ชะเง้อมองไปทางยกพื้นชั่วคราวที่จัดเป็นสนามแข่ง คอมพิวเตอร์รุ่นไฮเอนด์ตั้งเรียงรายกับผู้เล่นแบ่งฝั่งละห้าคน ถ้าทัตสึยังแข่งอยู่...จังหวะนั้น ดวงตาก็เบิกขึ้น พร้อมก