All Chapters of สตรียิ่งงดงามยิ่งอันตราย: Chapter 51 - Chapter 60

บนหลังอาชาเหงื่อโลหิตนั้น ไม่ใช่ขุนพลร่างยักษ์หน้าตาดุดัน... ทว่ากลับเป็นร่างเพรียวระหงในชุดเกราะอ่อนสีเงินยวงที่สลักลวดลายพยัคฆ์เหมันต์อย่างวิจิตรบรรจง!สตรีผู้นั้นดึงบังเหียนม้าให้หยุดนิ่ง ห่างจากเซี่ย เปี้ยนซางเพียงระยะร้อยก้าว มือเรียวที่สวมถุงมือหนังสีดำค่อย ๆ ถอดหมวกเกราะรูปหน้ากากปีศาจออก... ปล่อยให้เรือนผมสีดำขลับดุจน้ำหมึกสยายพลิ้วไปตามสายลมหนาวใบหน้าของนางประจักษ์แก่สายตาทุกคู่... งดงามหยดย้อยดุจเทพธิดา ทว่าดวงตาหงส์ที่เฉี่ยวคมกลับแฝงไปด้วยความเด็ดขาด เย่อหยิ่ง และทรงอำนาจดุจพญาอินทรีที่คุ้นเคยกับการเหยียบย่ำซากศพ!แม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นเป่ยตี้... เป็นสตรี!!!กู้เย่หลีลมหายใจสะดุด นางไม่เคยมองสตรีใดแล้วรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลปานนี้มาก่อน!และสิ่งที่ทำให้นางและทหารทั้งสมรภูมิต้องขนลุกซู่ คือสตรีชุดเกราะเงินผู้นั้น เพียงแค่... ยกมือขวาขึ้นมาอย่างเชื่องช้าพรึ่บ!!!กริบ...เงียบกริบ!!!กองทัพม้าเหล็กเป่ยตี้นับแสนนาย... หยุดการเคลื่อนไหวลงอย่างพร้อมเพรียงราวกับถูกร่ายมนตร์แช่แข็ง! ไม่มีเสียงคนพูดคุย ไม่มีแม้กระทั่งเสียงม้าร้อง! ความมีระเบียบวินัยและอำนาจเบ็ดเสร็จของสตรีผู้นี้ น

ม่ออิงมองสีหน้าพระชายาเห็นว่าเรียบเฉยก็ไม่ได้กล่าวสิ่งใด เดิมเขาเป็นคนไม่ชอบพูดมาก เมื่อพระชายาไม่ถามก็ไม่จำเป็นต้องตอบจึงหันไปสั่ง “พวกเจ้าอยู่ดูแลพระชายาให้ดีหากเกิดเรื่องให้จุดพลุสี” ม่ออิงสั่งจบรีบไปจัดการทันที เพราะท่านอ๋องเป็นคนไม่ชอบรอสิ่งใดนาน ลับหลังม่ออิงหนิงซวงที่ไม่เคยรับรู้มาก่อนว่าแม่ทัพมู่คือผู้ใดจึงเข้ามาพูดคุยกับพระชายา สอบถามถึงที่มาของสตรีที่เป็นแม่ทัพฝ่ายตรงข้าม “พระชายาเพคะ...แม่ทัพมู่คือผู้ใดเพคะ” กู้เย่หลีหยาดน้ำตาเริ่มเอ่อคลอ รู้สึกตีบตันในลำคอจนพูดไม่ออก กว่าจะหาเสียงตนเองเจอก็ผ่านไปอึดใจ “ไม่รู้สิ...เรื่องของสวามีข้ายังรู้ไม่หมดเลยด้วยซ้ำ จะล่วงรู้เรื่องของผู้อื่นได้อย่างไรกัน” พูดจบแล้วนางลุกขึ้นก่อนจะเดินไปที่กระโจมพัก โดยมีเหล่าองครักษ์หญิงที่เดินตามนางมาจนนางต้องเอ่ยไล่ “พวกเจ้าไปพักเถอะ...ข้าแค่เหน็ดเหนื่อยจนอยากแช่น้ำอุ่นสักครู่” แม้แต่เหล่าอนุที่เขารับเอาไว้บังหน้านางก็เพิ่งรู้เช่นกัน แต่เอาเถอะคนผู้นั้นทำอะไรไม่ได้สนใจสิ่งรอบกายอยู่แล้ว นางจะว่าเขาได้อย่างไรกัน เสี่ยวหงได้ยินดังนั้นจึงรีบเอ

นัยน์ตาสีรัตติกาลลุกโชนไปด้วยเพลิงราคะที่ถูกจุดจนติดไฟ เซี่ยเปี้ยนซางปลดปล่อยสัญชาตญาณดิบเถื่อนของบุรุษออกมาจนหมดสิ้น เขากดริมฝีปากลงบนใบหูเล็กที่กำลังแดงจัด แล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงกระเส่าที่ทำเอาคนฟังตัวอ่อนระทวย“ในเมื่อเจ้าอยากมีสิทธิ์... ก็ต้องมาดูกันหน่อย ว่าคืนนี้เจ้าจะมีความสามารถรับมือข้าได้แค่ไหน...เซี่ยหวางเฟย!”ฟูกนอนหนานุ่มยุบยวบลงตามน้ำหนักของร่างกำยำที่ทาบทับลงมา กู้เย่หลีเบิกตากว้าง ลมหายใจหอบกระเส่าเมื่อผิวเนื้อเปล่าเปลือยเสียดสีกัน หยาดน้ำอุ่นที่เกาะพราวบนกายแกร่งหยดลงบนยอดปทุมถันสีระเรื่อของนาง ราวกับน้ำมันที่ราดรดลงบนกองเพลิง“ทะ... ท่านอ๋อง...”เสียงหวานเอ่ยเรียกตะกุกตะกัก ทว่าเซี่ยเปี้ยนซางไม่เปิดโอกาสให้นางได้ประท้วง ริมฝีปากหยักลึกบดจูบลงมาอย่างดุดันและหิวโหย ลิ้นร้อนชื้นกวาดต้อนความหวานล้ำในโพรงปากอย่างเอาแต่ใจ ดูดดึงจนเกิดเสียงน่าอายดังก้องไปทั่วกระโจมที่เงียบสงัดมือหนาหยาบกร้านจากการจับอาวุธ ลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้าของสตรีใต้ร่าง บีบเคล้นความอวบอิ่มทั้งสองข้างอย่างมันเขี้ยว ก่อนจะเลื่อนต่ำลงไปแยกเรียวขาเสลาให้เปิดกว้างออก สัมผัสถึงความชุ่มฉ่ำที่พรั่งพร้อมจากกา

เมื่อนึกว่าเป็นแขกสำคัญหัวใจรู้สึกว่าจะบีบรัดจนแน่นแทบหายใจไม่ออก จนต้องค่อย ๆ บอกตัวเองให้ใจ เย็น ๆที่หัวโต๊ะคือเซี่ยเปี้ยนซางในชุดพยัคฆ์ทมิฬรัดกุมกำลังยกจอกชาขึ้นจิบ และฝั่งตรงข้ามของเขา... คือสตรีในชุดเกราะอ่อนสีเงินยวงคือแม่ทัพมู่หรงเซวี่ยที่กำลังคีบอาหารเข้าปากด้วยท่วงท่าสง่างามและสนิทสนมเมื่อเห็นผู้มาเยือน มู่หรงเซวี่ยก็วางตะเกียบลงช้า ๆ นัยน์ตาดุดันของแม่ทัพหญิงปรายตามองกู้เย่หลี มุมปากเหยียดยิ้มเย้ยหยันเตรียมพร้อมรับแรงกระแทก นางรอคอยอย่างใจจดใจจ่อที่จะได้เห็นสตรีอ่อนแอผู้หนึ่ง กรีดร้องโวยวายและสาดน้ำลายด้วยความหึงหวงหน้ามืดตามัวเมื่อเห็นปิ่นเงินและจดหมายของนาง‘มาสิ... อาละวาดให้สวามีของเจ้าขายหน้าต่อหน้าทหารทั้งค่ายเลยสิ’ มู่หรงเซวี่ยคิดในใจอย่างลำพองทว่า... สิ่งที่เกิดขึ้นกลับสวนทางกับความคาดหมายอย่างสิ้นเชิง!กู้เย่หลีไม่มีร่องรอยของความโกรธเกรี้ยวหรือหยาดน้ำตาแม้แต่หยดเดียว บนใบหน้าประดับไปด้วยความงดงามปานล่มบ้านล่มเมืองเจือรอยยิ้มหวานหยดย้อย นางก้าวเดินอย่างชดช้อยเข้าไปหยุดอยู่กลางกระโจม ก่อนจะย่อตัวลงคารวะสวามีอย่างอ่อนช้อยงดงามไร้ที่ติ“หม่อมฉันถวายพระพรท่านอ๋องเพค

รถม้าคันงามประทับตราสัญลักษณ์เซี่ยอ๋องแล่นฝ่าสายลมเย็นสบายจากค่ายทหารชายแดน มาหยุดลงที่ริมทุ่งเอ๋อเมอถังที่เป็นทุ่งหญ้าที่เป็นเขตติดต่อระหว่างเป่ยตี้และต้านโจวม่านหน้าต่างรถม้าถูกเลิกขึ้นด้วยมือเรียวขาวผ่อง กู้เย่หลีทอดสายตามองภาพเบื้องหน้า ทุ่งดอกไม้กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตาชูช่อบานสะพรั่งหลากสีสันงดงามราวกับภาพวาด ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของนางหาใช่บุปผาเหล่านั้นไม่ แต่เป็นร่มเงาของต้นซานจา แผ่กิ่งก้านสาขาขนาดใหญ่อยู่กลางทุ่งต่างหากและใต้ต้นไม้ใหญ่นั้น...ปรากฏร่างของบุรุษในชุดเกราะสีนิลทะมัดทะแมง ยืนเอามือไพล่หลังด้วยท่วงท่าองอาจ เคียงข้างด้วยสตรีในชุดเกราะอ่อนสีเงินยวง ทั้งสองกำลังยืนคุยกันอยู่ใต้ร่มซานจา มู่หรงเซวี่ยแย้มยิ้มกว้างจนตาหยีคล้ายกำลังตกอยู่ในห้วงอดีตอันแสนหวาน ส่วนเซี่ยเปี้ยนซางก็มีรอยยิ้มบางเบาประดับอยู่บนมุมปากภาพสตรีและบุรุษยืนเคียงคู่กันใต้ต้นไม้แห่งความหลัง ดูผสานกลมกลืนราวกับภาพวาดของอดีตคู่รักที่กาลเวลาวนกลับมาบรรจบกันอีกครั้งหากเป็นสตรีอื่นมาเห็นภาพบาดตาเช่นนี้ คงได้เลือดขึ้นหน้า พุ่งเข้าไปแผดเสียงอาละวาดทวงคืนสวามีเป็นแน่ ทว่า... กู้เย่หลีกลับทำเพียงแค่แค่นหัวเ