All Chapters of ข้ากลับมาทวงชะตาคืน: Chapter 21 - Chapter 30

ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงจงโจวในวัน วสันตวิษุวัต ช่างกระจ่างใสและสูงลิบลิ่ว ลมวสันต์ปลายฤดูที่พัดผ่านไปนำพาความอบอุ่นมาสู่ผืนดินอีกครั้ง ปลุกสรรพชีวิตให้ตื่นจากอาการหลับใหลแห่งการจำศีลวันที่กลางวันยาวเท่ากับกลางคืนเช่นนี้ เสมือนนิมิตหมายแห่งความสมดุลและการเริ่มต้นใหม่ที่ยิ่งใหญ่และเป็นไปตามที่ผู้ฟื้นคืนชีวิตอีกครั้งต้องการ...ภายในจวนตระกูลไป๋ที่เคยเงียบสงบและสันโดษ บัดนี้กลับถูกเนรมิตให้งดงามดุจภาพฝัน แม้จะรู้ดีว่าแขกที่ได้รับเชิญมามีเพียงเจ็ดคน แต่ไป๋ซื่อจวินกลับสั่งให้บ่าวไพร่จัดตกแต่งจวนอย่างเต็มกำลังเพื่อเกียรติของหลานสาวคนเดียวถนนสายเล็กที่มุ่งสู่เรือนรับรองถูกขนาบข้างด้วยโคมผ้าไหมสีนวลตาสลับกับสีแดงมงคลปักลายดอกเหมย ซึ่งสะท้อนแสงอาทิตย์ยามสายเป็นประกายระยิบระยับ สวนดอกท้อรอบจวนพากันชูช่อบานสะพรั่ง กลีบสีชมพูอ่อนร่วงโรยลงบนพื้นดินที่ถูกกวาดใบไม้จนสะอาดตา ราวกับพรมธรรมชาติที่ปูรอรับแขกผู้มีเกียรติตรงกลางลานกว้างหน้าเรือนหลัก มีการตั้งปะรำพิธีขนาดเล็กที่ทำจากไม้จันทน์หอมส่งกลิ่นจรุงใจ ผ้าม่านโปร่งบางสีขาวขุ่นพริ้วไหวตามแรงลม ประดับประดาด้วยแจกันกระเบื้องเคลือบสีฟ้าขาวที่ปักกิ่งดอกเ

เพียงสามวันหลังสิ้นสุดพิธีปักปิ่นอันเงียบเชียบ ข่าวคราวของคุณหนูใหญ่ตระกูลจางกลับขจรขจายไปทั่วจงโจวดุจไฟลามทุ่งคำเล่าลือถึง สตรีผู้มีโฉมงามล่มเมืองและชะตาสูงส่งจนสุดปลายมือเอื้อม กลายเป็นหัวข้อหลักในทุกโรงน้ำชา ยิ่งมีการจับคู่ระหว่างนางกับ คังอ๋อง ผู้สูงศักดิ์ ยิ่งทำให้กระแสลมทางการเมืองในราชสำนักเริ่มเปลี่ยนทิศณ ห้องโถงในจวนชิงกั๋วกง บรรยากาศกลับหนักอึ้งตึงเครียดเมื่อสมาชิกในจวนชิงกั๋วกงมาหารือกันชิงกั๋วกงผู้นำตระกูลนั่งลูบคางด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ดวงตาเจ้าเล่ห์ฉายแววไม่พอใจอย่างรุนแรง“เจ้ากรมคลังจางต้าลู่คิดจะทำสิ่งใดกันแน่? การที่เขาเชิญคังอ๋องไปงานปักปิ่นลูกสาวตนเอง ไม่เท่ากับเป็นการประกาศเลือกข้างหรอกหรือ!”ชิงต้าเหรินเห็นบิดาเพิ่งตระหนักยามนี้ก็คงสายไปแล้ว ตอนนั้นมัวแต่จัดการกำจัดคนที่มาตายหน้าจวนกับข่าวลือ จนไม่ได้สนใจเรื่องที่น้องรองกังวล เป็นอย่างไรเล่ายามนี้แก้ไขสิ่งใดทัน“ท่านพ่อใจเย็นก่อนขอรับ” ชิงต้าเหริน เอ่ยขึ้น ทว่าน้ำเสียงของเขากลับเจือไปด้วยความหงุดหงิดไม่แพ้กัน ครานั้นเขาตั้งใจจะไปบ้านจางต้าลู่แต่บิดาให้ทำตัวเงียบสงบเอาไว้ก่อน“จางต้าลู่เป็นคนไม่ได้ชิงดีชิงเด่นอ

ท่ามกลางเสียงจอกสุรากระทบกัน และเสียงพูดคุยเซ็งแซ่ในโรงน้ำชาขึ้นชื่อเรื่องสุราและชาดีที่สุดของจงโจว หลิงอวี้ในชุดบัณฑิตธรรมดาสามัญนั่งกลมกลืนในร้านจิบชาอย่างสำรวม หูของเขาคอยเงี่ยฟังเบาะแสการทุจริตค้าเกลือของขุนนางกรมการค้า ทว่าสิ่งที่ลอยเข้ามากระทบหูบ่อยที่สุดกลับไม่ใช่เรื่องค้าเกลือผิดกฎหมาย แต่เป็นเรื่อง “สตรีชะตาฟ้าเปิดแผ่นดินเปิด”“เจ้าได้ยินหรือไม่ คนส่งผักเข้าไปในวังหลวงพอออกมาก็ได้ข่าวที่เหล่านางกำนัลห้องเครื่องซุบซิบนินทากัน เรื่องโหรหลวงคำนวณแล้วว่าปีนี้จะมีสตรีชะตาสูงส่งมาช่วยดับอาถรรพ์วังหลังที่ไร้ทายาทสืบบัลลังก์ และคนผู้นั้นจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากคุณหนูใหญ่ตระกูลชิงของท่านชิง กั๋วกง!”“เป็นเช่นนั้นหรือ...แล้วเหตุใดชิงกั๋วกงถึงไม่ส่งลูกสาวเข้าวัง”“ก็คงรอเวลาอยู่หรือไม่...หากคราวนี้คุณหนูชิงจูเหมี่ยวเข้าวังแล้วให้กำเนิดองค์ชายจะเป็นสตรีเหนือสตรี เจ้าว่ายังจะมีคนกล้าท้าทายอำนาจชิงกั๋วกงเหมือนที่เอาศพมาทิ้งหน้าประตูหรือไม่เล่า”หลิงอวี้ชะงักจอกชา ปลายนิ้วใต้แขนเสื้อขยับคำนวณตามหลักดาราศาสตร์ที่ตนเชี่ยวชาญอย่างรวดเร็ว หัวคิ้วม้วนเป็นปมพลางพึมพำกับตนเอง“ผิด... ผิดไปหมด!

จางจื่ออี้ขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน ความเปียกชื้นและความร้อนผ่าวที่บดเบียดอยู่กึ่งกลางกายทำให้นางรับรู้ว่าหากนางยังมัวแต่ลังเล พยัคฆ์ร้ายตัวนี้คงไม่หยุดเพียงแค่ภายนอกแน่ นางหลับตาลงข่มความกระดากอาย ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปประทับริมฝีปากที่เรียวปากหนาของเขาอย่างแผ่วเบาและรวดเร็วดุจแมลงปอผินโฉบผิวน้ำทว่าเมื่อนางผละออก หูอี้เทียนกลับหัวเราะในลำคอ แววตาคมกริบฉายประกายเย้ยหยันกึ่งเอ็นดู“คุณหนูจาง... เมื่อครู่เจ้าเรียกว่าจูบหรือ? ข้าว่าเด็กสามขวบยังทำได้ดีกว่านี้”“ใช่...นั่นคือจูบของข้า...ข้ายังไม่ได้ออกเรือนยังไม่ได้ศึกษาเรื่องปรนนิบัติสามี” นางเถียงแต่ไม่ได้รับรู้ว่าคนตัวใหญ่ชอบคำว่าสามีที่สุด“แต่จูบของท่านติดดินมาก”“แล้วท่านอยากให้ติดอะไรเล่า...ข้าทำไม่เป็น” นางเบี่ยงหน้าหลบเผลอพลางยู่ปากในแบบสตรียังสาวทำกัน และไม่รู้ว่าคนด้านบนมองภาพนั้นด้วยแววตาอยากรังแกเต็มกำลัง“แน่นอนว่าจูบของข้าย่อมต้องติดลิ้น...และติดใจ”เมื่อได้ฟังใบหน้าสวยพลันเบิกตากว้างทันที นี่เขาจะลามกไปถึงไหน “ข้าจูบแล้วคือจบ”รอยยิ้มร้ายกาจผุดขึ้นที่มุมปากก่อนที่เขาจะกระซิบเสียงพร่า “ในเมื่อเจ้าหลอกใช้ข้าเป็นโล่ก็ควรจะตอบแท

ภายในห้องทรงพระอักษรที่มืดสลัว กลิ่นกฤษณาหอมหวนอบอวลไปทั่วห้อง ทว่ากลับไม่ช่วยกล่อมเกลาให้จิตใจของโจวติงหยวนสงบลงได้เลย องครักษ์เงาผู้หนึ่งคุกเข่าอยู่ในเงามืดด้านข้าง รายงานด้วยเสียงกระซิบที่แผ่วเบาจนแทบจะกลืนหายไปกับอากาศ ทว่าเนื้อความกลับทำให้นัยน์ตาของโอรสสวรรค์วาวโรจน์ด้วยความระแวง“...เป็นอย่างที่ทรงคาดพ่ะย่ะค่ะ เมื่อเจ็ดปีก่อนชิงกั๋วกงใช้นักพรตสายดำทำพิธีบางอย่างลึกลับในจวน ก่อนที่ปัญหาภัยแล้งจะคลี่คลาย และหลังจากนั้นไม่นาน สตรีตระกูลขุนนางนางหนึ่งที่เคยถูกลือว่ามีชะตาสูงส่งก็หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอย...”โจวติงหยวนแค่นยิ้มเย็นชา นิ้วเรียวยาวเคาะลงบนโต๊ะไม้พะยูงเป็นจังหวะเนิบนาบ“ชิงเจิ้งอวี้หลิง... เจ้าช่างกล้านัก ขโมยชะตาฟ้าดินมาไว้ในจวนตนเองเพื่อหวังจะค้ำบัลลังก์ให้ข้า หรือหวังจะก้าวขึ้นมานั่งแทนที่ข้ากันแน่?”โจวติงหยวนนิ่งงันไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปทางราชเลขาที่ยืนรอรับคำสั่งอยู่ไม่ไกล“เขียนพระราชโองการ... ประกาศออกไปว่าปีนี้แผ่นดินจงโจวมีอาเพศ วังหลังไร้ทายาท ข้าต้องการให้เหล่าขุนนางตระกูลใหญ่และบุตรีสายตรงทุกคน ไปร่วมพิธีถือศีลกินเจและสวดมนต์ขอพรเป็นเวลาสามวัน เพื่อสร้าง