All Chapters of ข้ากลับมาทวงชะตาคืน: Chapter 11 - Chapter 20

จางจื่ออี้แค่นยิ้มเย็นชาที่มุมปาก ...ไม่ผิดจากที่คาดไว้จริง ๆนางวางพู่กันลงช้า ๆ พลางพินิจมองหยดหมึกที่เปื้อนกระดาษ “ชิงฆ่าตัวตายหนีความผิดหรือ? ช่างเป็นเหตุผลที่ใช้หลอกเด็กได้ดีนัก ซู่อี๋เหนียงหรือใครก็ตามที่อยู่เบื้องหลังนาง คงจะเริ่มกลัวจนตัวสั่น ถึงขนาดต้องยอมเสี่ยงปิดปากคนในเขตของหน่วยจงกู่เว่ยเช่นนี้”เหม่ยหลานฟางในร่างเด็กสาวกำหมัดแน่น การที่คนร้ายสามารถลงมือในคุกที่แน่นหนาของผู้บัญชาการหูอี้เทียนได้ แสดงว่าเส้นสายของพวกมันย่อมไม่ธรรมดา และนั่นยิ่งยืนยันว่าการที่นางหนีมาตั้งหลักที่บ้านท่านตาคือทางเลือกที่ถูกต้องที่สุด“ท่านผู้บัญชาการหูอี้เทียนเล่า... เขามีท่าทีอย่างไรกับเรื่องนี้?” จางจื่ออี้เอ่ยถามถึงบุรุษที่ถูกกล่าวขานว่าเป็นมัจจุราชหน้าหยกที่นางยังอ่านไม่ออก“นอกจากจะรายงานการตายต่อตระกูลจางแล้วก็ส่งคนมาแจ้งนายท่านไป๋เจ้าค่ะ”นางพยักหน้ารับรู้จากนั้นก็ให้สาวใช้ออกไป นางที่ได้รับพลังไอมังกรทุกวันนอกจากสติจะคืนกลับมาแล้ว ยังสุขุมกว่าแต่ก่อนมาก แต่นางคิดไม่ตกว่าเหตุใด หน่วยจงกู่เว่ย ถึงไม่ทำให้เป็นเรื่องใหญ่ แต่กลับยอมเสียชื่อเสียงว่าเป็นแค่สุนัขยามเฝ้าแผ่นดินแทน ทั้งที่จากปร

‘หนึ่งปีมานี้... เจ้าช่างมีความอดทนสูงยิ่งนักจางจื่ออี้’ หูอี้เทียนพึมพำในใจเขารู้ว่านางกำลังแอบทำบางอย่าง ทั้งสืบเรื่องของตระกูลใหญ่ทั่วเมืองหลวงไม่พอ ยังจับตาคนตระกูลชิงเป็นพิเศษ แน่นอนไม่รอดพ้นสายตาเขา และเขาก็อยากรู้ว่านางมีความแค้นใดกับชิงกั๋วกง?ทันใดนั้น จางจื่ออี้ที่นั่งอยู่ภายในห้องกลับชะงักพู่กันในมือ นางไม่ได้หันมามองที่หน้าต่าง แต่กลับเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบที่ส่งผ่านมาตามลม“ใต้เท้าหู... ปีนหน้าต่างจวนผู้อื่นยามวิกาลเช่นนี้ ช่างไม่สมกับตำแหน่งผู้บัญชาการหน่วยจงกู่เว่ยเอาเสียเลยนะเจ้าคะ”หูอี้เทียนชะงักไปเล็กน้อย มุมปากหนายกยิ้มอย่างพึงใจที่นางสัมผัสได้ถึงตัวตนของเขา ทั้งที่เขาปกปิดปราณไว้อย่างดีแล้วแท้ ๆ แต่นางรู้ได้อย่างไรเขากระโดดลงจากกิ่งไม้อย่างแผ่วเบาแล้วก้าวไปยืนที่ริมหน้าต่าง“เจ้าเองก็เถอะคุณหนูใหญ่... นั่งเขียนอักษรอยู่จนดึกดื่นเช่นนี้ ช่างไม่สมกับร่างเด็กสาววัยสิบสองหนาวเอาเสียเลย”นางคงรู้ว่าเขาจับตามองนางอยู่นานแล้วกระมัง ไม่นึกว่าวันนี้นางจะเอ่ยสนทนากับเขาเป็นครั้งแรกดวงตาของทั้งคู่ประสานกันผ่านม่านอากาศที่หนาวเย็น คนหนึ่งคือมัจจุราชที่เฝ้ามองเงามืด อ

สาวใช้ทั้งสามฟังเงียบ ๆ และไม่ได้ถามต่อจางจื่ออี้เป็นคนไม่ค่อยพูดมาก เมื่อตอบแค่นั้นคือแค่นั้น บ่าวในเรือนต่างชินกันเสียแล้วและไม่คิดเอ่ยถามต่อแม้ว่ายังสงสัยก็ตามนางที่แตกฉานเรื่องวางฤกษ์สืบชะตาดวงเมือง ในตอนอายุสิบสองปี นางได้ทำตุ๊กตาเสียกบาลเพื่อทำให้คนเหล่านั้นเป็นไปตามคำสาปแช่งครั้งเมื่อชะตานางถูกขโมยเหมือนสวรรค์ยังมีตาอยู่ ให้ร่างกายนี้ของนางมีปัญญาเรียนรู้ศาสตร์ทุกแขนงได้รวดเร็วราวกับอัจฉริยะน้อยของจงโจว แต่นางไม่เคยแสดงฝีมือให้ผู้ใดได้ประจักษ์เท่านั้น แม้แต่ท่านตาก็ยังไม่ล่วงรู้ถึงความสามารถแท้จริงของนาง“ชิงเหอเจ้าส่งสตรีผู้นั้นเข้าไปในจวนตระกูลชิง เข้าถึงตัวซื่อจื่อได้ยิ่งดี...ใช้สิ่งนี้ให้นางนำไปใส่น้ำชาให้ชิงต้าเหรินกิน” นางยกขวดยาสีใสเหมือนน้ำ แน่นอนว่านางเรียนรู้และสกัดมันด้วยตนเอง ยานี้มีฤทธิ์หลอนประสาททำให้ยามเมื่อสัมผัสสตรีคนแรกหลังรับยาจะทำให้ลุ่มหลง แต่คนอย่างชิงต้าเหรินไม่อาจแตะต้องสาวใช้ในเรือนได้ หากอู่เหยียนฮวายังเป็นคนที่เขาต้องพึ่งพา เว้นแต่เสียนางจะอนุญาตเอง“เจ้าค่ะ” ชิงเหอรับคำแล้วรีบไปจัดการส่งให้คนของเราที่แฝงตัวอยู่ที่เรือนชิงกั๋วกงซื่อจื่อมาระยะหนึ่งแล

ตลอดสี่ปีมานี้ นางพยายามทำทุกวิถีทางเพื่อยึดครองอำนาจในจวน ปรนนิบัติจางต้าลู่อย่างดีหวังจะได้ขึ้นเป็นฮูหยินเอกอย่างเต็มตัวเสียทีแต่นายท่านกลับไม่เคยปริปากยกตำแหน่งนี้ให้นาง เพียงเพราะเขายังอาลัยรักในตัวอดีตฮูหยิน และยามนี้ลูกสาวของนางนั่นยังกลับมาโด่งดังกลบรัศมีของนางจนมิดชิด ยิ่งเห็นจางต้าลู่รักและอาลัยในตัวลูกสาวคนนั้นมากเท่าไหร่ จิตใจของนางก็ยิ่งรุ่มร้อนราวกับถูกไฟสุม“ฮึ... หงส์ใต้เงาเหมยรึ? นังเด็กเหลือขอนั่นควรจะตายไปตั้งแต่สี่ปีก่อนแล้วแท้ ๆ” ซู่มี่เค้นเสียงในลำคอ แววตาที่จ้องมองกองของขวัญด้วยความเดียดฉันท์นางหมุนตัวเดินกลับไปยังเรือนพักของตนอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกวักมือเรียกสาวใช้คนสนิทที่นางไว้ใจที่สุดมาใกล้ ๆ“เจ้า... นำความไปบอกคนทางนั้น” ซู่มี่กระซิบเสียงต่ำ แฝงไปด้วยความอำมหิต “บอกว่าภาพวาดใบนั้นเริ่มสร้างปัญหาแล้ว หากปล่อยไว้นานกว่านี้ แผนการที่เราวางไว้จะพังพินาศ ถึงเวลาที่ต้องจัดการขั้นเด็ดขาดเสียที”สาวใช้รับคำก่อนจะหายลับไปทิศทางเดินด้านหลัง ทิ้งให้ซู่มี่ยืนนิ่งอยู่กลางห้อง แววตาของนางสั่นระริกด้วยความกลัวผสมความแค้น นางรู้ดีว่าหากจางจื่ออี้กลับมามีอำนาจ ความลับที่นาง

“ร้ายกาจนัก...แต่ก็นุ่มนวลยิ่งกว่าผ้าแพร” เขาหมายถึงปากนาง...ปากเล็ก ๆ จิ้มลิ้มนั่นร้ายยิ่งนักแต่กลับนุ่มนิ่มจนอยากสัมผัสให้ติดตรึงไปนาน ๆเขาพึมพำพลางยกยิ้มมุมปากอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน แววตาที่เคยเย็นชาบัดนี้กลับวาววับด้วยความพึงใจในรสสัมผัสที่เพิ่งลิ้มลอง“เป็นหงส์ที่ไว้ตัว แต่รสชาติดีจนอยากชิมอีก”ยิ่งคิดพลันรู้สึกว่าเลือดลมในกายเริ่มสูบฉีดแรงขึ้น สิ่งที่หลับใหลในร่างกายเริ่มตื่นจนเขาต้องขบฟันแน่น ลมหายใจถี่แรงจนต้องใช้ปราณสะกดเอาไว้จนกลัวว่าตนเองธาตุไฟจะเข้าแทรก เขาตั้งใจประทับตราเป็นเจ้าของนาง แต่หารู้ไม่ว่าตนเองกลับติดกับดักที่นางเป็นคนวางเข้าแล้วเช้าวันถัดมา... เมืองหลวงจงโจวพลันเกิดความโกลาหลครั้งใหญ่!“ภาพหายไป! ภาพหงส์ใต้เงาเหมยหายไปแล้ว!”เสียงตะโกนแหบแห้งของเถ้าแก่หอวิจิตรอักษรดังระงมไปทั่วถนน ข่าวเรื่องภาพวาดล้ำค่าที่ถูกขโมยไปอย่างไร้ร่องรอยในชั่วข้ามคืนทำเอาบุรุษทั่วเมืองหลวงอยู่ไม่สุข บรรดากวีและคุณชายทั้งหลายต่างพากันเดือดเนื้อร้อนใจ บางพวกถึงกับปลุกระดมให้คนออกตามหา ทว่าจุดหมายที่ทุกคนพุ่งตรงไปกลับไม่ใช่ตรอกซอกซอยในเมือง แต่เป็นจวนตระกูลไป๋ ที่อยู่ชานเมืองห