“ไปเถอะชิงเหอ ชิงจื่อ... ข้าอยากเห็นนักว่า เรือนป่าไผ่ ที่พวกท่านจัดให้ จะน่าอยู่อย่างที่ข้าคิดหรือไม่”จางจื่ออี้ก้าวเดินนำไปอย่างมั่นคง ทิ้งให้ซู่มี่และเหล่าคุณหนูตระกูลชิงที่แอบมองอยู่เบื้องหลังได้แต่ยืนตะลึงในความงามที่ไม่สะทกสะท้านต่อสิ่งใด ทั้งยังไม่ยี่หระจากการถูกกลั่นแกล้ง“นั่นดูนางสิพี่สะใภ้ นางถือดีนัก” ชิงจูเหมี่ยวเอ่ยกับอู่เหยียนฮวาที่ไม่ค่อยชอบใจจางจื่ออี้ เพราะเหมือนพี่ชายนางจะเก็บภาพวาดสตรีผู้นี้เอาไว้ในห้องหนังสือส่วนตัว“นับว่านางสุขุมกว่าที่เจ้าคิดนะน้องรอง”“นางก็แค่แสร้งทำเป็นสูงส่ง โหรหลวงประกาศออกมาแล้วข้ามีชะตาฟ้าเปิดแผ่นดินเปิด นางคงเจ็บใจไม่น้อยที่ข้าแย่งชื่อเสียงดีงามของนางมา เมื่อก่อนก็อ่อนหวานเหมือนบัวขาวเช่นนี้ นางไม่เปลี่ยนไปเลย”ชิงจูเหมี่ยวถือว่าตนเป็นบุตรสาวชิงกั๋วกงจึงไม่เคยเงียบปาก ทั้งยังฝีปากกล้าหาเรื่องไปทั่ว แต่เพราะอำนาจบิดาไม่มีใครคิดเอาเรื่องนางห่างออกไปในเงามืดของวิหารใหญ่ หูอี้เทียน ยืนกอดอกมองตามแผ่นหลังเล็กนั้นไป สายตาของเขาเข้มขึ้นเมื่อเห็นทิศทางที่นางกำลังมุ่งหน้าไป“เรือนท้ายป่าไผ่รึ... หลิงอวี้ เจ้าไปดูซิว่าแถวนั้นมีหลุมพรางอะไรซ่อนอ
Last Updated : 2026-05-03
LOGIN
