ข้ากลับมาทวงชะตาคืน

ในรัชศกติงหยวนปีที่หนึ่ง ทั่วทั้งแคว้นต่างสรรเสริญความรุ่งโรจน์ของราชวงศ์โจว...

แต่ใครจะรู้ว่าเบื้องหลังความอุดมสมบูรณ์นั้น กลับแลกมาด้วยลมหายใจที่แตกสลายของสตรีผู้หนึ่ง...

เหม่ยหลานฟาง สตรีผู้ถือกำเนิดภายใต้ “ดวงชะตาจักรพรรดิ”

 หากเป็นบุรุษจะได้ครองบัลลังก์และใต้หล้า หากเป็นสตรีจะได้เป็นมารดาแผ่นดิน ทว่าโชคชะตาอันยิ่งใหญ่นี้กลับกลายเป็นอาวุธร้ายที่ทิ่มแทงนางเอง เมื่อนางถูก เจิ้งอวี้หลิง ผู้เป็นพ่อสามีทำระยำในคืนเข้าหอ

เขาเดินเข้ามาอย่างคุกคาม แสร้งอ้างว่าบุตรชายป่วยหนัก แต่กลับเป็นตัวเขาเองที่ก้าวเข้าสู่ห้องหอที่ปิดตาย พร้อมกับจับนางขึงพรืดกับเตียง...จนสตรีไร้เดียงสาอย่างเหม่ยหลานฟางหวาดกลัวแทบสิ้นสติ

ท่ามกลางเสียงสวดพึมพำอันน่าขนลุกของนักพรตที่ดังก้องอยู่ข้างเรือนหอ นางถูกพันธนาการไว้บนเตียง ดวงตาถูกคาดปิดด้วยผ้าสีแดงชาด นางกรีดร้องจนไร้เสียงแต่ก็ไร้คนเข้ามาช่วยเหลือ เสียงลมหายใจกักขฬะของชายโฉดอย่างพ่อสามีสลับกับเสียงสายฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมาเป็นครั้งแรกในรอบปี

ภัยแล้งมลายสิ้น ทะเลสาบตงไห่กลับมาเอ่อล้น แม่น้ำหวงเหอเปลี่ยนทิศหล่อเลี้ยงแผ่นดิน... ทุกหยาดน้ำที่ชาวประชาต่างชื่นชมบารมีฮ่องเต้ติงหยวน คือหยาดน้ำตาและคาวราคีที่อาบชโลมกายของนางวันแล้ววันเล่า...

นักพรตกรอกหูคนสารเลวชิงเจิ้งอวี้หลิงว่ายิ่งนางหลั่งน้ำทิพย์อันบริสุทธิ์ผุดผ่อง...จงโจวยิ่งอุดมสมบูรณ์ ยิ่งเขาได้เสพสุขในเรือนร่างของนาง เขายิ่งมีแต่รุ่งโรจน์ ตระกูลชิงจะไม่ตกต่ำไปชั่วลูกชั่วหลาน

แต่เขาไม่เคยตระหนักในความเจ็บปวดใจของสตรีวัยแรกสาว ที่มีความฝันอยากสร้างครอบครัวกับบุรุษที่รัก พวกเขาปล้นชิงวาสนาและชะตาชีวิต

สามเดือนให้หลัง เมื่อชะตาจักรพรรดิถูกสูบกินจนสิ้น ตระกูลชิงที่เคยตกต่ำกลับรุ่งเรืองถึงขีดสุด เจิ้งอวี้หลิงได้รับบรรดาศักดิ์เป็น ชิงกั๋วกง ทว่าท้องฟ้าไม่อาจมีมังกรสองตัว ฮ่องเต้ติงหยวนต้องการพระโอรส และผู้ที่มีชะตาเหนือกว่ามหาบุรุษอย่างเหม่ยหลานฟาง จึงไม่อาจมีชีวิตอยู่ต่อไปได้

วันที่เจ็ด เดือนแปด รัชศกติงหยวนที่หนึ่งคือวันที่ชะตากรรมของนางต้องสูญสิ้น

ท่ามกลางพายุฝนที่โหมกระหน่ำ ร่างไร้วิญญาณของสตรีผู้เคยครองดวงชะตาฟ้าดิน กลับถูกมัดด้วยฟางแห้งอย่างอนาถไม่ต่างจากสุนัขข้างถนน...นางถูกสังหารอย่างเลือดเย็นด้วยการชำเราจนขาดใจตายจากพ่อสามี เขาอุดปากนางด้วยผ้าชุบน้ำขณะที่กำลังเริงสวาทกับบุปผาสวรรค์ของนาง

 เมื่อร่างกายไร้ซึ่งลมหายใจ บ่าวชั้นแรงงานในเรือนเตรียมนำร่างนางไปทิ้งหน้าผาเพื่อให้แร้งกาจิกกิน...

ไม่มีพิธีศพ ไม่มีโลงศพ ไม่มีป้ายวิญญาณให้คนระลึกถึง...จนตอนนี้นางเพิ่งกระจ่างแจ้งแก่ใจว่าเหตุใดบิดาถึงไม่ยอมให้นางออกจากเรือน หรือออกไปเที่ยวเล่นดั่งสตรีผู้อื่น วัน ๆ ให้นางคัดหนังสือสวดมนต์อยู่แต่ในอาราม นั่งสวดมนต์กับแม่ชีเป็นวัน ๆ

แต่ชะตากรรมคือชะตากรรม...นางไม่อาจพ้นเคราะห์กรรมหนักตอนอายุสิบเจ็ดไปได้ ตามที่ไต้ซือทำนาย

วิญญาณของเหม่ยหลานฟางล่องลอยอยู่เหนือร่างอันไร้ค่าของตน นางมองดูความอยุติธรรมด้วยความแค้นที่สลักลึกถึงแก่นวิญญาณ ทั้งสาปแช่งผู้ที่กระทำกับนางให้พังพินาศและไม่อาจมีทายาทสืบสกุล จนห้วงหนึ่งอยากจะหวนกลับคืนร่าง ย้อนเวลากลับไปเมื่อครั้งแรกที่ได้พบคนตระกูลชิง...และไม่รั้งรอที่จะสังหารพวกเขา

ท่ามกลางความเศร้าสลดของวิญญาณที่ดวงชะตาถูกช่วงชิง...ในขณะนั้นเอง ขบวนศพอันหรูหราของจางจื่ออี้ คุณหนูใหญ่ตระกูลจางผู้ล่วงลับในวันเดียวกันได้เคลื่อนผ่าน แรงดึงดูดมหาศาลม้วนเอาวิญญาณที่เปี่ยมด้วยเพลิงแค้นและแรงอาฆาตเข้าสู่ร่างเด็กสาววัยสิบเอ็ดหนาว

“ครืด... ปัง!”

เสียงเคาะจากภายในโลงศพไม้หอมแกะสลักดังก้องขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ขบวนศพที่เคยหม่นเศร้ากลับกลายเป็นความวุ่นวายสุดขีด! เสียงกรีดร้องตกใจที่มาพร้อมกับลมพายุดังขึ้น...

ผู้ที่ควรตายกลับฟื้น ผู้ที่ควรสูงส่งกลับถูกย่ำยี... บัดนี้ ข้า...เหม่ยหลานฟางหวนคืนเพื่อทวงชะตาคืนแล้ว!