ข้ากลับมาทวงชะตาคืน

...ท้องฟ้าเหนือเมืองหลวงจงโจวในยามนี้แปรปรวนจนน่าครั่นคร้าม แม้จะเข้าสู่เดือนแปด ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่วสันตฤดูควรจะผันผ่านเข้าสู่เหมันตฤดูที่ใบไม้เริ่มผลัดสีเป็นสีเหลืองทองและร่วงโรยหลังจากนั้น ทว่ายามนี้กลับไร้ซึ่งสายลมโชยแผ่วเบาอย่างที่เคยเป็นเมฆครึ้มสีหมึกแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วอาณาจักรจงโจวจนบดบังแสงจันทร์เสี้ยวที่กำลังจะเข้าสู่คืนวันเพ็ญ อากาศที่ควรจะเริ่มเย็นสบายกลับหนักอึ้งและร้อนอบอ้าวอย่างประหลาด กลิ่นอายของดินที่ถูกความร้อนแผดเผามาเนิ่นนานลอยฟุ้งขึ้นมาปะทะกับหยดน้ำฝนระลอกแรกที่เริ่มตกลงมาอย่างบ้าคลั่ง เป็นพายุฝนที่มาพร้อมกับเสียงฟ้าร้องคำรามราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังพิโรธท่ามกลางความมืดมิดและสายฝนที่ชำระล้างถนนหนทางในเมืองหลวง กลิ่นหอมของไม้หอมล้ำค่าจากขบวนศพที่เคลื่อนอยู่กลางถนนใหญ่ กลับถูกพัดพาให้กระจายไปทั่ว เป็นกลิ่นหอมที่ชวนให้คนรู้สึกเย็นและวังเวงไปถึงขั้วหัวใจ ราวกับกำลังบอกใบ้ถึงบางสิ่งที่กำลังจะตื่นขึ้นจากการหลับใหลที่ไม่มีวันหวนกลับ...ความมืดมิดที่โอบล้อมกายช่างหนักอึ้งราวกับถูกขุนเขานับพันกดทับมาที่อก เหม่ยหลานฟางพยายามจะสูดอากาศเข้าปอด ทว่าสิ่งที่ได้รับกลับมามีเพียงกลิ

ภายในห้องนอนที่กว้างขวางจวนตระกูลจาง กลิ่นควันธูปจุดไล่สิ่งอัปมงคลและกลิ่นยาขมปี๋ตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้อง...ตั้งแต่กลับมากลิ่นพวกนี้เข้มข้นชวนให้แสบจมูก จนคิดว่าจุดไล่สิ่งอัปมงคลหรือไล่เจ้าของเรือนกันแน่จางจื่ออี้ นอนนิ่งอยู่บนเตียงไม้แกะสลักลวดลายเมฆามงคล โดยมีท่านหมอชราพยายามตรวจชีพจรที่ยังคงเต้นระรัวสลับกับเบาแรง ดูอย่างไรก็ไม่มั่นคงของนาง ส่วนจางต้าลู่ยืนกระวนกระวายอยู่นอกม่านเตียง คอยถามอาการด้วยความห่วงใยเป็นระยะทว่าภายใต้ใบหน้าซีดเผือดที่หลับตานิ่งอยู่นั้น ดวงวิญญาณของเหม่ยหลานฟางกลับกำลังล่องลอยอยู่ในกระแสธารแห่งความทรงจำของร่างเด็กสาวผู้นี้ภาพเหตุการณ์ในอดีตค่อย ๆ ปรากฏชัดขึ้น... จางจื่ออี้ในวัยห้าขวบต้องสูญเสียมารดาไปอย่างกะทันหัน เด็กน้อยผู้โดดเดี่ยวได้รับการโอบอุ้มดูแลจาก ‘ซู่มี่’ สาวใช้คนสนิทของมารดาที่นางรักและไว้วางใจดั่งมารดาคนที่สอง จนกระทั่งสองปีต่อมา บิดาได้ยกสาวใช้ผู้นั้นขึ้นเป็นอนุ และในเรือนต่างให้ความเคารพนางและนั่นคือจุดเริ่มต้นของนรกที่ซ่อนอยู่ในคราบของความเมตตาเด็กน้อยผู้บริสุทธิ์เริ่มป่วยกระเสาะกระแสนับแต่นั้น ร่างกายที่เคยแข็งแรงกลับซูบผอมและไร้เรี่ยวแรงล

หลังจากร่างของบ่าวผู้โชคร้ายถูก เชียนซาน ลากออกไป ท่ามกลางเสียงกรีดร้องที่ถูกกลืนหายไปกับความเด็ดขาดเมื่อมีผ้าถูกยัดเข้าปากบ่าวชั่ว ความเงียบงันที่ชวนให้อึดอัดก็เข้าปกคลุมห้องนอนของคุณหนูใหญ่อีกครั้ง ทว่าในความเงียบนั้น กลับมีเสียงหนึ่งดังขึ้นสม่ำเสมอ... เป็นเสียงการดีดปลายนิ้วเข้ากับข้อต่อบนฝ่ามืออย่างรวดเร็ว ด้วยเพราะเงียบมาก เงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของทุกคนด้วยซ้ำหลิงอวี้ หนึ่งในสี่จตุรเทพผู้มีความรู้แตกฉานด้านดวงชะตาและผังเมือง ก้าวเดินสำรวจไปรอบห้องด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทว่าคิ้วเรียวเข้มของเขากลับขมวดมุ่นนับนิ้วคำนวณไปมาพลางส่ายหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าสายตาของเขาจ้องมองไปยังทิศทางการตั้งเตียงและตำแหน่งหน้าต่าง ก่อนจะหยุดฝีเท้าลงแล้วเอ่ยเสียงเรียบแต่เย็นเฉียบ“ฮวงจุ้ยคนตาย...จวนตระกูลจางช่างใจกล้านักที่สร้างเรือนตรงจุดนี้”จางต้าลู่ที่กำลังเสียขวัญถึงกับหน้าถอดสีซ้ำสอง “ท่านหลิงอวี้เอ่ยเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร?”ไม่มีใครไม่รู้ว่าสี่จตุรเทพของหน่วยจงกู่เว่ยเชี่ยวชาญศาสตร์หลายแขนงแตกต่างกัน ท่านหลิงอวี้ย่อมเชี่ยวชาญกลยุทธ์ ค่ายกล การดูคน รวมทั้งการดูฮวงจุ้ยและวางผังเมือง อดีตฮ่องเต้ก่อนสิ้น

พายุฝนเมื่อช่วงเวลาที่ผ่านมาได้ทิ้งเพียงร่องรอยของดินโคลนและความเย็นเยียบ ทว่าบรรยากาศภายในจวนตระกูลจางยามนี้กลับร้อนรุ่มยิ่งกว่ากลางฤดูคิมหันต์ ขบวนรถม้าไม้พะยูงสลักลวดลายวิจิตรของตระกูลไป๋จอดรออยู่หน้าประตูเพื่อรอรับหลานสาวคนเดียวของตระกูลกลับไปด้วยไป๋ซื่อจวินมีหรือจะยอมให้หลานสาวที่ใบหน้าเหมือนบุตรสาวราวกับพิมพ์ออกมาอยู่ท่ามกลางดงเสือดงจระเข้ และอนุของลูกเขยไม่น่าไว้ใจที่สุด แม้ตอนนี้ยังไม่มีหลักฐานเอาผิดได้ก็เถอะ“อี้เอ๋อร์ให้สาวใช้ไปด้วยดีหรือไม่” จางต้าลู่ไม่อยากให้หลานสาวไปลำพัง ยิ่งซู่มี่เอ่ยด้านหลังอย่างเป็นห่วงเป็นใยเขาก็เห็นด้วยแต่จางจื่ออี้โง่มาชาติหนึ่งแล้ว ต่อให้ร่างกายเป็นเพียงเด็กหญิงที่ยังไม่ถึงวัยปักปิ่น แต่วิญญาณของนางประสบเภทภัยมาชาติหนึ่ง มีหรือที่นางจะมองคนไม่ออกคนในตระกูลชิงก็เหมือนเสือ ตอนที่พ่อสามีไม่อยู่คนเหล่านั้นก็ไม่เคยดูแลนาง ตอนพ่อสามีอยากใช้เรือนร่างพวกนางก็จะเข้ามาจัดการครั้งหนึ่ง คนไร้คุณธรรมก็เช่นนี้ ทำดีเอาหน้าลับหลังก็ชั่วช้า แล้วคนเหล่านั้นยังจะไว้ใจได้อีกหรือเสี่ยวจิ่นที่อยู่กับคุณหนูมานานย่อมรู้ว่าหากไม่มีคุณหนู นางก็ต้องเป็นสาวใช้ซักล้างทำง

จางจื่ออี้ยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเตียงไม้แกะสลัก ดวงตาเรียวคู่ที่เคยดูใสซื่อบัดนี้กลับหรี่ลงเล็กน้อย พินิจพิเคราะห์สตรีวัยสี่สิบสองปีที่นั่งคุกเข่าตัวสั่นเทาอยู่เบื้องหน้าด้วยสายตาที่เย็นเยียบและสุขุมจนคนถูกมองรู้สึกหนาวไปทั้งสันหลังนางมองเห็นร่องรอยความลำบากบนใบหน้าของแม่นมเฉิน รอยแผลเป็นเล็ก ๆ ที่หลังมือ และดวงตาที่แดงก่ำด้วยความปิติที่ไม่ได้แสร้งทำเหมือนสาวใช้ในตระกูลจาง สายตาเช่นนี้... นางเคยเห็นมาแล้วในชาติก่อน แต่มันมักจะมาพร้อมกับการหลอกลวงทว่ากับสตรีผู้นี้ ความทรงจำลึก ๆ ของร่างเดิมกลับบอกว่านี่คือความจริงใจเพียงหนึ่งเดียวที่หลงเหลืออยู่จากมารดา“แม่นมเฉิน... ลุกขึ้นเถิด” น้ำเสียงของเด็กสาวราบเรียบ ทว่ามีอำนาจสั่งการอย่างประหลาด ทั้งสูงส่งจนคนฟังรู้สึกได้ว่าถูกกดข่ม“คุณหนู... บ่าว... บ่าวดีใจเหลือเกินเจ้าค่ะที่ท่านกลับมา บ่าวคิดว่าชาตินี้จะไม่ได้ปรนนิบัติท่านอีกแล้ว” แม่นมเฉินใช้แขนเสื้อปาดน้ำตาพลางพยุงกายขึ้นนั่งพับเพียบอย่างเจียมตัว“ท่านตาบอกว่าท่านทำผิดกฎตระกูลจาง... บอกข้าได้หรือไม่ ว่ากฎข้อใดที่คนอย่างท่านจะกล้าละเมิดจนถูกขับไสออกมาเช่นนี้?”คำถามตรงไปตรงมาทำเอาแม่นมเฉินช