All Chapters of ข้ากลับมาทวงชะตาคืน: Chapter 51 - Chapter 60

บรรยากาศภายในท้องพระโรงยามเช้าเต็มไปด้วยความเคร่งเครียดเหล่าขุนนางต่างยืนกันนิ่ง รอฟังว่าฝ่าบาทจะตัดสินพระทัยเช่นไร สีหน้าขุ่นมัวของเหล่าขุนนางที่ยืนเรียงรายเบื้องล่าง โดยโจวติงหยวน ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกรด้วยสีหน้าที่ดูเหนื่อยล้าและเหม่อลอยเป็นพัก ๆ“ฝ่าบาท! บัดนี้หลักฐานคดีกบฏของจวนกั๋วกงและจวนอู่โหวชัดแจ้งยิ่งกว่าสิ่งใด หากพระองค์ยังทรงลังเลไม่เรียกคืนตราพยัคฆ์เดินทัพ และไม่สั่งประหารเจ็ดชั่วโคตรเพื่อเป็นเยี่ยงอย่าง เกรงว่าอำนาจของพระองค์จะสั่นคลอนพ่ะย่ะค่ะ!” เสนาบดีฝ่ายซ้ายก้าวออกมาคุกเข่า เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแต่หนักแน่น“จริงอย่างที่เสนาบดีกล่าวพ่ะย่ะค่ะ! ตระกูลอู่โหวซ่องสุมกำลังทหาร ตระกูลชิงลอบติดต่อคนในกรมอาญาเพื่อปิดปากพยาน ทั้งยังคิดคุมพระคลังมหาสมบัติ เท่ากับจะปล้นจงโจวไปอยู่ในมือ หากปล่อยไว้จงโจวคงถึงคราวล่มสลาย!” ขุนนางอีกหลายคนเริ่มส่งเสียงสนับสนุนจนท้องพระโรงดังระงมโจวติงหยวนขมวดคิ้ว มือที่จับพนักบัลลังก์สั่นเล็กน้อย “พวกท่านจะเร่งรัดข้าไปถึงไหน! อู่โหวมีความดีความชอบในสนามรบ ชิงกั๋วกงก็เป็นขุนนางมีผลงานเป็นที่ประจักษ์ หากข้าลงมือบุ่มบ่ามไปตอนนี้ แล้วใครจะรับรอง

แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงบนหลังคากระเบื้องเคลือบของพระราชวังหลวง ทว่าบรรยากาศกลับดูขมุก ขมัวด้วยเมฆหมอกแห่งแผนการ ภายในตำหนักส่วนพระองค์ โจวติงหยวน ประทับนั่งด้วยอาการกระสับกระส่าย ดวงตาที่ฉายแววเลอะเลือนจดจ้องไปยังประตูตำหนักอย่างเฝ้ารอบางอย่างที่ทำให้จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวทันใดนั้นโหรหลวง ผู้กุมความลับแห่งดวงดาวก้าวเข้ามาพร้อมม้วนรายงานจากสำนักดาราศาสตร์ เขาทรุดกายลงคุกเข่าพลางชูม้วนผ้าไหมขึ้นเหนือศีรษะ“ทูลฝ่าบาท! บัดนี้เป็นฤกษ์ดาวเคลื่อนเดือนเปิด ตำแหน่งดวงดาวสอดประสานกันจนเกิดปรากฏการณ์ ฟ้าเปิด แผ่นดินเปิด อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนพ่ะย่ะค่ะ! นี่คือเวลาที่เหมาะสมที่สุดในการทำพิธีกราบไหว้ฟ้าดิน ณ หอเทียนถาน เพื่อขอพรและช่วงชิงอำนาจสวรรค์มาไว้ในพระหัตถ์พ่ะย่ะค่ะ!”นี่แหละที่เขาแทบรอไม่ไหว...สตรีฟ้าเปิดแผ่นดินเปิดอยู่ในมือ แม้สตรีสองชะตาจะหาไม่พบก็ไม่เป็นไร เรื่องนั้นค่อยหาทีหลังก็ไม่สายโจวติงหยวนลุกพรวดขึ้นจากแท่นประทับ ใบหน้าที่เคยหมองคล้ำกลับมีรอยยิ้มกว้างอย่างบ้าคลั่งผุดขึ้นมาทันที เขารอคอยเวลานี้มานาน... เวลาที่จะสูบชะตาสูงส่งจากสตรีสองชะตาเพื่อความเป็นนิรันดร์ของบัลลังก์มังกร

ท่ามกลางกระแสลมพายุที่พัดกระโชกอย่างบ้าคลั่งจนธงทิวรอบหอเทียนถานฉีกขาดเป็นริ้ว เสียงหัวเราะคนไร้สติของ โจวติงหยวน ดังดุจเสียงอสูรกายจากขุมนรกที่กึกก้องไปทั่วลานพิธีอันศักดิ์สิทธิ์ ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวจนไร้เค้าโครงความสง่าของโอรสสวรรค์ เส้นเลือดบนขมับปูดโป่งจดจ้องมองร่างเปลือยเปล่าของชิงจูเหมี่ยวที่นอนระทวยอยู่เบื้องล่างด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโลภและตัณหาอันมืดบอด“ฮ่าๆๆ! ดูเถิดสวรรค์! ในที่สุดชะตาฟ้าเปิดแผ่นดินเปิดก็ตกเป็นของข้าแต่เพียงผู้เดียว!”เขาตะโกนก้องอย่างเสียสติ ทันทีที่เขาสูบกลืนความบริสุทธิ์ของนางจนสาแก่ใจ ความเมตตาเพียงกระผีกริ้นที่เคยมีในใจมนุษย์ก็มลายหายไปสิ้น มือหนาอันหยาบกร้านพุ่งเข้าตะปบที่ลำคอระหงของชิงจูเหมี่ยวอย่างรุนแรง นิ้วมือแข็งราวกับกรงเล็บเหล็กบีบเค้นลงบนลูกกระเดือกจนกระดูกลั่นกร๊อบเบา ๆ จวนเจียนจะแตกหัก“ในเมื่อข้าได้ทุกอย่างที่ต้องการจากเจ้าแล้ว... เช่นนั้นเจ้าก็จงตายไปเสียเถิด! ไปเป็นเครื่องสังเวยเพื่อค้ำจุนบัลลังก์ที่ไม่มีวันมอดไหม้ของข้า!”ชิงจูเหมี่ยว เบิกตากว้างภายใต้ผ้าคาดตาสีขาวที่หลุดลุ่ย น้ำตาอุ่น ๆ ไหลอาบแก้มสลับกับหยาดโลหิตกระอักออกมาจากมุมปาก

แสงแดดอ่อน ๆ ยามบ่ายสาดส่องลงมายังลานหินจวนตระกูลไป๋ ทว่าบรรยากาศกลับอึมครึมไม่ปลอดโปร่งเมื่อร่างของ จางต้าลู่ เสนาบดีคลังผู้เคยองอาจ บัดนี้กลับคุกเข่าแน่นิ่งอยู่กลางลานหินที่ร้อนระอุ ใบหน้าของเขาซูบผอมและเต็มไปด้วยคราบน้ำตาที่แห้งกรัง ดวงตาเหม่อลอยจดจ้องไปยังประตูเรือนใหญ่ด้วยความรู้สึกผิดที่กัดกินใจจนแทบไม่เหลือชิ้นดี“ข้าดูแลไป๋อวี้ไม่ดี... ข้าปล่อยให้นางตายด้วยน้ำมือหญิงชั่ว ข้ามันโง่เขลานัก!” จางต้าลู่พึมพำซ้ำไปซ้ำมา เสียงสั่นพร่าด้วยความอัดอั้น “หากท่านพ่อตาไม่ยกโทษให้ ข้าจางต้าลู่ก็จะไม่ลุกจากที่นี่เด็ดขาด ต่อให้ต้องตายกลายเป็นผีเฝ้าลานหินข้าก็ยอม!”ไป๋ซื่อจวิน ยืนมองลูกเขยมาจากบนระเบียงเรือน ใบหน้าชราภาพบิดเบี้ยวด้วยความรำคาญใจมากกว่าความสงสาร เขาส่ายหน้าไปมาพลางถอนหายใจยาว “เจ้าคนโง่คนนี้... คิดว่าคุกเข่าแล้วอวี้เอ๋อร์ของข้าจะฟื้นขึ้นมารึ?”ไป๋ซื่อจวินจนใจจะพูดกับคนดื้อรั้นที่เอาแต่ฟูมฟาย จึงหันไปกวักมือเรียกหลานสาวที่ยืนแอบมองอยู่หลังฉากกั้น“จื่ออี้... เจ้าไปคุยกับบิดาโง่ ๆ ของเจ้าทีเถิด ข้าเห็นแล้วรำคาญลูกตาใจหนึ่งก็อยากจะฟาดให้ตาย แต่อีกใจก็ไม่อยากให้ลูกเขยโง่คนนี้มาตายป

ไป๋ซื่อจวินมองม้วนราชโองการแล้วสลับกับมองแผ่นหลังพลางหัวเราะออกมา คล้ายกับได้เห็นสหายที่เป็นอดีตฮ่องเต้อีกครั้ง นานแล้วที่คนผู้นี้จากไป“เฮ้อ...นี่สินะเจ้าถึงได้เป็นหลานรัก” ไป๋ซื่อจวินนั้นรู้ความลับของฐานะหูอี้เทียน แต่ก็ช่วยปกปิดเอาไว้ด้วยจนรู้สึกว่าเขาเป็นผู้บัญชาการหนุ่มอนาคตไกลมากกว่าเชื้อพระวงศ์ จนลืมฐานะเก่าของเขาแล้วด้วยซ้ำ และเมื่อเขาบอกฐานะแท้จริงของหูอี้เทียน จางต้าลู่เกือบเป็นลมไปอีกรอบเมื่อก้าวเข้าสู่ห้องนอนที่คุ้นเคย หูอี้เทียนก็จัดการลงกลอนประตูเสียงดัง ไม่สนใจว่าพ่อบ้านหรือสาวใช้จะซุบซิบนินทาอย่างไร ภายในห้องแม่นมเฉิน ชิงเหอ และชิงจื่อที่เคยรับใช้ต่างถอยออกไปก่อนหน้าแล้ว และเห็นผู้บัญชาการหูมาห้องคุณหนูบ่อยครั้งจนเป็นที่ชินตาแต่ว่าไม่เคยมีใครเอ่ยออกมาจางจื่ออี้ ที่กำลังนั่งปักผ้าอยู่ถึงกับสะดุ้งเมื่อเห็นร่างสูงโถมเข้ามากอดนางจากทางด้านหลังจนจมไปกับอกกว้าง“ท่าน! ท่านบ้าไปแล้วหรือ ทำไมไม่เกรงใจท่านตาบ้าง” นางเอ่ยดุ พยายามจะดิ้นหนีเพราะวันนี้เขามากลางวัน มาทางประตูอีกต่างหากทว่าหูอี้เทียนกลับยิ่งกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น ฝังใบหน้าลงที่ซอกคอหอมกรุ่นพลางสูดดมอย่างโหยหา“จื