All Chapters of ข้ากลับมาทวงชะตาคืน: Chapter 41 - Chapter 50

ควันธูปสีเทาจาง ๆ ลอยล่องอยู่ในห้องลับภายในจวนชิงกั๋วกง บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงหยดน้ำที่ตกลงกระทบอ่างหิน ชิงกั๋วกง นั่งจ้องมอง นักพรตสายดำ ผู้มีดวงตาขุ่นมัวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ใบหน้าของกั๋วกงเคร่งเครียดอย่างยิ่ง เพราะรู้ดีว่าหากหนึ่งสตรีสองชะตาอยู่ในเงื้อมมือของฝ่าบาทก่อนสิ่งใดจะเกิดขึ้น“ท่านนักพรต... คำทำนายของไต้ซือเรื่องสตรีสองชะตานั่น ท่านมีความเห็นว่าอย่างไร?” ชิงกั๋วกงเอ่ยเสียงพร่า “หากนางปรากฏตัวขึ้นมาจริง ๆ พิธีขโมยชะตาเมื่อเจ็ดปีก่อนของพวกเราจะสูญเปล่าหรือไม่”ชิงกั๋วกงไม่ได้กังวลใจเรื่องฝ่าบาทจะรุ่งเรืองเท่ากับตนเองต้องตกต่ำ เพราะนางเขาจึงได้ตำแหน่งกั๋วกงมาครองนักพรตเฒ่ายกนิ้วนับพลางขมวดคิ้วแน่นอย่างแปลกประหลาด ยังไม่ทันได้ขยับริมฝีปากตอบ เสียงข้ารับใช้ด้านนอกก็ดังขัดจังหวะด้วยความตื่นตระหนก แจ้งว่ามีราชโองการด่วนจากวังหลวงเกี่ยวกับการคัดเลือกพระสนมครั้งใหญ่ เพื่อแก้เคล็ดดวงเมืองที่ไต้ซือเพิ่งทำนายไว้ราชโองการนี้เปรียบเสมือนหินหนักหล่นทับหลังคาจวนทุกจวนขุนนาง สตรีที่มีคุณสมบัติเพียบพร้อมต้องเตรียมตัวเข้าวังเพื่อรับการคัดเลือก“เหตุใดฝ่าบาทต้องเร่งรีบ” ชิงกั๋วกงไ

ภายในห้องหนังสือของจวนตระกูลไป๋ที่เงียบสงบ กลิ่นหมึกและกระดาษเก่าอบอวลอยู่ในบรรยากาศ จางจื่ออี้ในชุดลำลองสีนวลตานั่งอยู่หลังโต๊ะไม้พะยูง ในมือกำลังถือพิราบสื่อสารและจดหมายลับฉบับเล็กที่ส่งตรงมาจากสำนักโหรหลวง... ข้อความในนั้นยืนยันว่าหมากที่นางวางไว้เพื่อสร้างกระแสเรื่องสตรีฟ้าเปิดแผ่นดินเปิด กำลังทำงานได้อย่างไร้ที่ติจางจื่ออี้คลี่รอยยิ้มเย็นชา ดวงตามองเปลวเทียนที่สั่นไหวพริ้วพรายจนเงาร่างไหว นางใช้ลิขิตสวรรค์จอมปลอมล่อหลอกให้โจวติงหยวนลนลาน และล่อให้ชิงกั๋วกงเผยธาตุแท้เรื่องแย่งชิงชะตาสูงส่ง และวางหมากให้เสี้ยมอู่เหยียนฮวากดดันบิดาให้กบฏออกมาความแค้นของนางใกล้รอวันสะสางแล้วพรึบ!จู่ ๆ ลมแรงสายหนึ่งพัดผ่านหน้าต่างที่ปิดไม่สนิท เทียนไขเล่มหนาดับวูบลงในทันที ทิ้งให้ห้องทั้งห้องจมอยู่ในความมืดสลัว จางจื่ออี้ชะงักไปเพียงครู่เดียว ทว่ายังไม่ทันที่นางจะขยับกายเรียกสาวใช้ ร่างทั้งร่างก็ลอยหวือขึ้นจากเก้าอี้ด้วยอ้อมแขนแกร่งที่คุ้นเคย“ใต้เท้าหู!” นางอุทานออกมาเสียงแผ่ว แต่ความร้อนผ่าวที่โอบล้อมกายทำให้นางรู้ว่าเขากำลังโกรธ แต่ไม่รู้โกรธอะไรหูอี้เทียนไม่เอ่ยวาจาแม้แต่คำเดียว ลมหายใจที่กระ

ทิศเหนือของเมืองหลวงจงโจว... ที่ตั้งของตำหนักคังอ๋องนั้นโดดเดี่ยวและเงียบสงบผิดกับความวุ่นวายในเมืองหลวง กำแพงหินสีเทาสูงตระหง่านและต้นไม้ใหญ่ที่ปกคลุมจนแสงแดดลอดผ่านได้ยาก ทำให้ที่นี่ดูคล้ายกับแดนลึกลับที่ตัดขาดจากทางโลก ท่ามกลางบรรยากาศที่ดูเย็นและขรึมขลังจนน่าขนลุก กลับมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของใบชาชั้นเลิศลอยอบอวลออกมาจากศาลากลางน้ำคังอ๋อง ประทับอยู่เพียงลำพังในท่วงท่าที่สุขุมเยือกเย็นดุจขุนเขาที่ไม่ไหวติง ดวงตาคมกริบที่มักจะดูเรียบเฉยบัดนี้จ้องมองควันที่ลอยกรุ่นออกจากถ้วยหยกขาวในมืออย่างมีความหมายแฝงเร้นบรรยากาศในตำหนักของเขานั้นเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมพัดและน้ำไหลอย่างชัดเจน ทว่าในความเงียบนั้นกลับซ่อนเร้นไว้ด้วยขุมกำลังที่แข็งแกร่งที่สุดในแผ่นดิน คังอ๋องผู้นี้ไม่ใช่บุรุษที่จะมองข้ามความเคลื่อนไหวใด ๆ ในเมืองหลวง โดยเฉพาะยามที่พายุลูกใหญ่กำลังก่อตัวขึ้นเหนือจวนชิงกั๋วกงและจวนอู่โหวระหว่างฟังรายงานเขายกถ้วยชาขึ้นจิบช้า ๆ รสขมฝาดที่ปลายลิ้นค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความหวานล้ำลึกไม่ต่างจากรสชาติของอำนาจที่เขากำลังเฝ้ามองอย่างใจเย็น สายสืบที่ยืนอยู่เบื้องหลังเพิ่งรายงานเรื่องความโกลาหลในจว

ท่ามกลางความเงียบสงัดของเรือนไม้ส่วนตัวนอกเมืองหลวง กลิ่นกำยานหอมอบอวลไปทั่วห้องนอนที่ถูกตกแต่งอย่างวิจิตร เสียงหัวเราะต่อกระซิกอย่างรื่นรมย์ของสตรีที่ดูอ่อนเยาว์กว่าวัยอย่างซู่มี่ หรืออนุซูของจวนเสนาบดีจางดังแว่วออกมาสลับกับเสียงออดอ้อนของนายบำเรอหนุ่มที่นางเลี้ยงดูไว้คลายเหงา“แม่นางซู่... เหตุใดเจ้าถึงดูมั่นใจนักว่าเจ้าจะได้เป็นฮูหยินใหญ่ในเร็ววัน?” นายบำเรอหนุ่มถามพลางพรมจูบที่ไหล่เนียนอย่างเอาใจ หากเป็นเช่นนั้นจริงเขาคงไม่ต้องทำงานไร้เกียรติเช่นนี้ ไปอยู่เคียงข้างนางให้บ่าวรับใช้ปรนนิบัติก็พออนุซู่หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ดวงตาฉายแววร้ายกาจ “เพราะกำลังจะจัดการเสี้ยนหนามไปหมดแล้วอย่างไรเล่า... ทั้งไป๋อวี้ที่ข้าวางยาจนตายคามือ แม้แต่ลูกสาวของนางอย่างจางจื่ออี้ข้าก็ยังวางยาให้ตายตามไปได้ ทว่านางเด็กนั่นดันดวงแข็งฟื้นขึ้นมาขวางหูขวางตาข้าอยู่นี่ไง!”ซู่มี่นึกแล้วเจ็บใจ เพราะชะตาของนังเด็กนั่นหนุนดวงบิดา ไม่ว่าจะใส่ร้ายหรือทำสิ่งใดก็ไม่มีวันตกต่ำ ทางนายท่านก็ยังทำอะไรไม่สะดวกสักที“แล้วจางต้าลู่เล่า? เขาเป็นถึงเสนาบดีคลัง เขาจะไม่สงสัยเจ้าหรือ?” นายบำเรอป้อนผลผูเถาให้นางด้วยปากของตนเอง ทำ

รุ่งอรุณยังมาไม่ถึง... ภายในห้องนอนของเรือนตระกูลไป๋ กลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกอิงฮวาจากภายนอกลอยปะทะกับกลิ่นกายที่ร้อนผ่าวของบุรุษสตรีบนเตียงผ้าปูเตียงสีแดงที่ยับยู่ยี่ จางจื่ออี้ ซบหน้าอยู่กับแผงอกกำยำของ หูอี้เทียน ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารดรินที่ไรผมของนาง มือหนาเกลี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากออกอย่างอ่อนโยน ทว่าแววตาคมกริบที่จ้องมองใบหน้ายามหลับใหลของนางกลับเต็มไปด้วยไฟปรารถนาที่คุกรุ่น“จื่ออี้” เสียงทุ้มต่ำพร่ามัวกระซิบข้างหู กลิ่นกายบุรุษที่โอบล้อมกายทำให้นางรู้สึกวาบหวามไปทั้งร่าง จางจื่ออี้ลืมตาขึ้นช้า ๆ พบว่าดวงตาของเขากำลังจับจ้องนางอย่างเร่าร้อน“ท่านยังไม่พออีกหรือ...ไปได้แล้วใกล้จะเช้าแล้ว นางเอ่ยเสียงแผ่ว พยายามดันอกเขาเบา ๆ ทว่ากลับไร้ผลเมื่อคืนดึกสงัดแล้วหู้อี้เทียนเข้าห้องนางเหมือนเดิม แม้นางจะลงกลอนอย่างดีแล้วเขาก็หาทางปีนเข้ามาได้อยู่ดี จนคร้านจะไล่ เข้ามาถึงในห้องไม่พูดอะไรก็จับนางแก้ผ้าพลิกผ้าห่มเล้าโลมจนนางวาบหวามเกือบตาย สุดท้ายก็ส่งนางและเขาถึงฝั่งฝันโดยที่เรายังไม่ได้เปลี่ยนข้าวสารเป็นข้าวสุก ไม่รู้เพราะเขาอดทนเก่งขนาดนี้ได้อย่างไร แต่ถือว่าดีกับนางมาก ๆ“จะไปได้อย่างไร...