All Chapters of พระรองช้ำรักคนนั้น ข้าขอรับไว้ดูแลเอง!: Chapter 71 - Chapter 80

ตอนพิเศษ 1: สมาคมลับสตรีข้ามมิติการเดินทางมาเยือนเมืองหลวงครั้งแรกของเมิ่งซีเต็มไปด้วยความตื่นตาตื่นใจ ไป๋อวี้เฉินต้องเข้ามาจัดการเรื่องการขยายเส้นทางค้าขายของหอวิจิตรซีซี และแน่นอนว่าคหบดีผู้คลั่งรักย่อมไม่ยอมปล่อยภรรยาไว้ที่เจียงหนานเพียงลำพังเมื่อถึงเมืองหลวง ขณะที่สามีต้องออกไปเจรจาการค้า หลินเวย หรือ แพรว เพื่อนสนิทที่รอคอยอยู่แล้วก็รีบส่งรถม้ามารับเมิ่งซีไปยังศาลาพักผ่อนส่วนตัวกลางสวนของจวนตระกูลหลินทันทีทันทีที่ก้าวเข้าไป เมิ่งซีก็ต้องแปลกใจเมื่อพบว่าภายในศาลามีสตรีงดงามในชุดหรูหราสูงศักดิ์นั่งจิบชาอยู่ก่อนแล้วสองคน หญิงสาวเตรียมจะย่อกายทำความเคารพตามธรรมเนียม ทว่าหลินเวยกลับรีบดึงแขนเพื่อนรักให้มานั่งลงข้างๆ เสียก่อน“ไม่ต้องเกร็งยัยขวัญ สองคนนี้คนกันเองทั้งนั้น” หลินเวยส่งยิ้มกว้าง ก่อนจะผายมือไปยังสตรีที่สวมปิ่นปักผมระย้า“คนนี้คือ พระชายาเยว่ซิน ชายาเอกของท่านอ๋องจวิ้นอวี้ หรือ 'พิม' อดีตนักศึกษาปริญญาโทแพทย์แผนจีน... คนนี้สามีหลงรักหัวปักหัวปำ มีแค่นางเป็นชายาเอกเพียงคนเดียว”พิมในร่างพระชายาเยว่ซินแย้มยิ้มอ่อนหวาน ทว่าแววตากลับซุกซนและเป็นกันเอง “ยินดีที่ได้รู้จักนะขวั

เล่ม 2 (ภาคต่อ) ทะลุมิติมาเป็นแฝดพี่ขี้โรค ที่คุณชายหมอคลั่งรัก แวะมาเมาท์กับคุณรี้ดก่อนอ่านสักนิดค่า~ ✨เรื่องนี้อยู่ในจักรวาลเดียวกับ ‘พระรองช้ำรักคนนั้น ข้าขอรับไว้ดูแลเอง!’ นะคะ ถึงคิวของคุณชายรองสายซึนอย่าง ‘ไป๋อวี้เซวียน’ จะมีคนมารักษาแผลใจกับเขาบ้างแล้ว!ไม่อ่านเรื่องแรกมาก่อน จะงงไหม? ตอบตัวโตๆ เลยว่า ไม่งงแน่นอนค่า! อ่านแยกได้ 100% เนื้อหา จังหวะโบ๊ะบ๊ะ และปมทุกอย่างจบสมบูรณ์ในเล่ม สบายใจได้เลยค่ะแต่ถ้าใครเคยอ่านเรื่องของพี่ใหญ่มาก่อน... รับรองว่าจะยิ่งฟินและยิ้มแก้มแตกแน่นอน เพราะภาคนี้ ‘พี่สะใภ้ใหญ่เมิ่งซี’ ตัวแสบจากภาคแรกคัมแบ็กมาร่วมวงด้วย มารอดูกันว่าสตรีไทยยุค 5G สองคนมาเจอกันในยุคโบราณจะแท็กทีมกันป่วนขนาดไหน!ฝากเอ็นดูคุณชายหมอหน้านิ่งกับยัยน้องแฝดพี่ขี้โรคด้วยนะคะ ชอบไม่ชอบตรงไหน แวะมาหยอดคอมเมนต์คุยกับไรต์ได้น้า รออ่านทุกข้อความเลยค่า ❤️บทที่ 1 แฝดกาลกิณีสู่เกี้ยวเจ้าสาวยามที่สติเริ่มกลับมา สัมผัสแรกที่รับรู้คือความหนาว... หนาวเหน็บเสียดแทงลึกจนถึงกระดูก ราวกับถูกแช่อยู่ในกองน้ำแข็ง‘มิลิน’ พยายามลืมตาที่หนักอึ้ง สิ่งแรกที่เห็นคือผ้าสีแดงสดคลุมปิดหน้าจนมองอะไรไม่ถ

บทที่ 3 ข้อแลกเปลี่ยนสามข้อไป๋อวี้เซวียนจ้องมองสตรีบอบบางบนเตียงด้วยความประหลาดใจนางไม่เหมือนสตรีคนใดที่เขาเคยรู้จัก ไร้ความหวาดกลัว ไร้ความอ่อนแอ ซ้ำยังมีความกล้าหาญเด็ดเดี่ยวจนชวนให้นึกถึงพี่สะใภ้ใหญ่ขึ้นมาอย่างประหลาด“ข้อแลกเปลี่ยน?” ชายหนุ่มทวนคำ “เจ้ากำลังจะบอกว่า คนที่อยู่ในสภาพกึ่งเป็นกึ่งตายเช่นเจ้า มีสิ่งใดมาต่อรองกับข้าได้อย่างนั้นรึ?”“แน่นอนสิเจ้าคะ” มิลินยิ้มกว้าง แม้ใบหน้าจะยังซีดเซียว แต่ดวงตากลับพราวระยับ“ข้ารู้ว่าทำไมท่านหมอผู้หล่อเหลาถึงยอมปล่อยให้มีข่าวลือว่าตัวเองอัปลักษณ์ ซ้ำยังต้องสวมหน้ากากไม้น่ากลัวนั่น... ท่านไม่ได้ต้องการปิดบังบาดแผลอันใดหรอก แต่ท่านเพียงรำคาญใจ ใช่หรือไม่เจ้าคะ?”นัยน์ตาคมกริบของอวี้เซวียนไหววูบ คล้ายถูกจี้ใจดำเข้าอย่างจัง“และที่สำคัญที่สุดคือ... ท่านยังมิได้อยากแต่งงาน” มิลินเว้นจังหวะ ก่อนตายนางดูซีรีส์ย้อนยุคมาเป็นร้อยเรื่อง พวกคุณชายสูงศักดิ์ที่ชอบปกปิดใบหน้า หากไม่ทำงานลับ ก็มีอยู่เหตุผลเดียวคือหนีการคลุมถุงชน“หากให้ข้าเดา บุรุษที่เพียบพร้อมเช่นท่าน คงอยากแต่งงานกับสตรีที่พึงใจ มากกว่าถูกผู้ใหญ่จับคลุมถุงชน... ข้าสามารถเป็น ‘ภรรยาบ

บทที่ 5 ไออุ่นในคืนเหน็บหนาวเวลาผ่านไปไม่นาน บ่าวรับใช้ก็ยกสำรับอาหารเข้ามาจัดเตรียมไว้บนโต๊ะ อาหารทั้งหลายล้วนเป็นของชั้นเลิศที่ถูกคัดสรรมาเพื่อบำรุงร่างกายและบรรเทาอาการป่วยของนางโดยเฉพาะหลินเซวียนตาเป็นประกาย นางนั่งลงแล้วตักน้ำแกงร้อนๆ เข้าปากด้วยความหิวโหย รสชาติกลมกล่อมผสานกลิ่นสมุนไพรอ่อนๆ ที่ไหลผ่านลำคอ ทำให้ร่างกายที่เย็นชืดเริ่มมีไออุ่นแผ่ซ่านขึ้นมาบ้างไป๋อวี้เซวียนนั่งจิบชาอยู่ฝั่งตรงข้าม พลางมองสตรีร่างบางกินอย่างเอร็ดอร่อยด้วยสายตาเรียบนิ่ง ทว่าลึกๆ กลับรู้สึกเอ็นดูอยู่ไม่น้อย“กินช้าๆ ไม่มีใครแย่งเจ้าหรอก” ชายหนุ่มเอ่ยเตือนเมื่อเห็นนางตักเนื้อไก่เข้าปากคำโต“ก็ข้าหิวนี่เจ้าคะ...” หลินเซวียนเคี้ยวตุ้ยๆ“ฝีมือพ่อครัวจวนท่านยอดเยี่ยมจริงๆ หากได้กินของอร่อยเช่นนี้ทุกวัน โรคของข้าต้องหายวันหายคืนแน่”ชาติก่อนทำงานหามรุ่งหามค่ำ วันๆ กินแต่บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป ใครจะไปคิดว่าการลาพักร้อนไปเที่ยวในรอบหลายปี จะจบลงด้วยเครื่องบินตกตาย!นึกแล้วอยากจะกรี๊ดใส่โชคชะตา อุตส่าห์ตีตั๋วไปเที่ยว ไม่คิดว่าจะได้ข้ามมิติมาสิงร่างคนอื่นแบบนี้! นางลอบบ่นในใจอย่างมันเขี้ยวเมื่อจัดการอาหารตรงหน้า

บทที่ 7 อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลยณ เรือนโอสถของตระกูลไป๋ กลิ่นสมุนไพรหลายสิบชนิดลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ ไป๋อวี้เซวียนในชุดคลุมสีขาวสะอาดตากำลังนั่งคัดแยกเทียบยาและตรวจบันทึกอาการของคนไข้อย่างสงบ ใบหน้าครึ่งบนยังคงสวมหน้ากากไม้แกะสลักไว้เช่นเคยทว่าความเงียบสงบก็ถูกแทรกด้วยเงาสายหนึ่งที่พุ่งทะยานลงมาจากหลังคาอย่างไร้เสียง ‘จิ่นอวิ๋น’ ผู้คุ้มกันคนสนิทคุกเข่าลงเบื้องหน้าผู้เป็นนาย“เรียนคุณชายรอง ที่เรือนหอเกิดเรื่องขึ้นเล็กน้อยขอรับ”มือหนาที่กำลังจรดพู่กันชะงักไปชั่วครู่ “เจียงหย่าไปหาเรื่องนางรึ?”เขาคาดเดาได้ไม่ยาก ในจวนตระกูลไป๋แห่งนี้ คนที่กล้าสร้างความวุ่นวายและตั้งตนเป็นศัตรูกับฮูหยินของเขาก็มีเพียงญาติผู้น้องจอมเอาแต่ใจผู้นั้นคนเดียว“เป็นเช่นนั้นขอรับ คุณหนูเจียงหย่าบุกเข้าไปในห้องนอนและพูดจาถากถางฮูหยินรอง...” จิ่นอวิ๋นเว้นจังหวะไปเล็กน้อย คล้ายกำลังเรียบเรียงคำพูด“ทว่าฮูหยินรองไม่ได้ถูกรังแก ซ้ำยัง... ตอกกลับจนคุณหนูเจียงหย่าแทบกระอักเลือดขอรับ”ผู้คุ้มกันคนสนิทรายงานบทสนทนาและเหตุการณ์ที่หลินเซวียนทุบถ้วยชาเพื่อใช้เศษกระเบื้องข่มขู่เจียงหย่าอย่างละเอียดทุกคำเมื่อเล่าจบ บรรยากาศ