All Chapters of พระรองช้ำรักคนนั้น ข้าขอรับไว้ดูแลเอง!: Chapter 71 - Chapter 79

ตอนพิเศษ 1: สมาคมลับสตรีข้ามมิติการเดินทางมาเยือนเมืองหลวงครั้งแรกของเมิ่งซีเต็มไปด้วยความตื่นตาตื่นใจ ไป๋อวี้เฉินต้องเข้ามาจัดการเรื่องการขยายเส้นทางค้าขายของหอวิจิตรซีซี และแน่นอนว่าคหบดีผู้คลั่งรักย่อมไม่ยอมปล่อยภรรยาไว้ที่เจียงหนานเพียงลำพังเมื่อถึงเมืองหลวง ขณะที่สามีต้องออกไปเจรจาการค้า หลินเวย หรือ แพรว เพื่อนสนิทที่รอคอยอยู่แล้วก็รีบส่งรถม้ามารับเมิ่งซีไปยังศาลาพักผ่อนส่วนตัวกลางสวนของจวนตระกูลหลินทันทีทันทีที่ก้าวเข้าไป เมิ่งซีก็ต้องแปลกใจเมื่อพบว่าภายในศาลามีสตรีงดงามในชุดหรูหราสูงศักดิ์นั่งจิบชาอยู่ก่อนแล้วสองคน หญิงสาวเตรียมจะย่อกายทำความเคารพตามธรรมเนียม ทว่าหลินเวยกลับรีบดึงแขนเพื่อนรักให้มานั่งลงข้างๆ เสียก่อน“ไม่ต้องเกร็งยัยขวัญ สองคนนี้คนกันเองทั้งนั้น” หลินเวยส่งยิ้มกว้าง ก่อนจะผายมือไปยังสตรีที่สวมปิ่นปักผมระย้า“คนนี้คือ พระชายาเยว่ซิน ชายาเอกของท่านอ๋องจวิ้นอวี้ หรือ 'พิม' อดีตนักศึกษาปริญญาโทแพทย์แผนจีน... คนนี้สามีหลงรักหัวปักหัวปำ มีแค่นางเป็นชายาเอกเพียงคนเดียว”พิมในร่างพระชายาเยว่ซินแย้มยิ้มอ่อนหวาน ทว่าแววตากลับซุกซนและเป็นกันเอง “ยินดีที่ได้รู้จักนะขวั

เล่ม 2 (ภาคต่อ) ทะลุมิติมาเป็นแฝดพี่ขี้โรค ที่คุณชายหมอคลั่งรักบทที่ 1ยามที่สติคืนกลับมา สัมผัสเดียวที่รับรู้คือความหนาวเหน็บ... หนาวเสียดแทงถึงขั้วหัวใจ ราวกับถูกแช่อยู่ในห้วงน้ำแข็งพันปี‘มิลิน’ พยายามขยับเปลือกตาที่หนักอึ้ง สิ่งแรกที่มองเห็นคือผ้าคลุมสีแดงสดที่บดบังวิสัยทัศน์ ร่างกายของนางกำลังโอนเอนไปมาตามจังหวะการเคลื่อนไหวของบางสิ่ง เสียงเอี๊ยดอ๊าดของไม้และเสียงฝีเท้าคนเดินย่ำไปตามทาง ทำให้นางรู้ว่าตัวเองกำลังนั่งอยู่ใน ‘เกี้ยว’นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน... จำได้ว่าฉันกำลังนั่งอยู่บนเครื่องบิน แล้วจู่ๆ ตัวเครื่องก็ดิ่งฮวบกระแทกพื้นจนระเบิดไฟลุกท่วมไปแล้วไม่ใช่เหรอ สภาพพินาศยับเยินขนาดนั้น ร่างฉันคงแหลกเป็นจุณไม่เหลือซากไปแล้วแน่ๆ... แล้วทำไมถึงยังมีความรู้สึกอยู่ได้ล่ะ แถมพอลืมตาขึ้นมา ดันมานั่งอยู่ในเกี้ยวเจ้าสาวนี่ได้ยังไงกัน!ทันใดนั้น ความทรงจำมากมายที่ไม่ใช่ของนางก็ไหลทะลักเข้ามาในหัว มิลินยกมืออันสั่นเทาและเย็นเฉียบขึ้นกุมขมับ นางตระหนักได้ในวินาทีนั้นเองว่าตนเองได้ตายจากโลกเดิมไปแล้วจริงๆ และวิญญาณได้ทะลุมิติเข้ามา ‘สิงร่าง’ ของผู้อื่น หมดสิทธิ์หวนคืนกลับไปตลอดกาล!ภาพเหตุ

บทที่ 3ไป๋อวี้เซวียนจ้องมองสตรีบอบบางบนเตียงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจนางไม่เหมือนกับสตรีทั่วไปที่เขารู้จัก ไม่มีความหวาดกลัว ไม่มีความอ่อนแอ ซ้ำยังมีความกล้าหาญเด็ดเดี่ยวที่ชวนให้เขานึกถึงฮูหยินของพี่ใหญ่ไป๋อวี้เฉินขึ้นมาอย่างน่าประหลาด“ข้อแลกเปลี่ยน?” ร่างสูงทวนคำ มุมปากหยักลึกกระตุกขึ้นคล้ายจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม “เจ้ากำลังจะบอกว่า สตรีที่ถูกทิ้งให้อยู่ในสภาพกึ่งคนเป็นกึ่งคนตายเช่นเจ้า มีสิ่งใดมาต่อรองกับข้าได้อย่างนั้นหรือ?”“แน่นอนสิเจ้าคะ” มิลินยิ้มกว้าง แม้ใบหน้าจะยังซีดเซียว แต่ดวงตากลับเปล่งประกายระยิบระยับ “ข้ารู้ว่าเหตุใดท่านหมอผู้หล่อเหลาถึงต้องปล่อยข่าวลือว่าอัปลักษณ์ แถมยังใส่หน้ากากไม้สลักลายปีศาจนั่น... ท่านไม่ได้ต้องการปิดบังรอยแผล แต่ท่านแค่ ‘รำคาญ’ ใช่หรือไม่เจ้าคะ?”นัยน์ตาคมกริบของอวี้เซวียนวูบไหวเล็กน้อย คล้ายถูกจี้จุดตาย“และที่สำคัญคือ... ท่านยังไม่ต้องการแต่งงาน” มิลินเว้นจังหวะ ก่อนตายนางดูมินิซีรีส์จีนมานักต่อนัก พวกคุณชายที่ชอบปิดบังหน้าตา ถ้าไม่สืบราชการลับ ก็แปลว่ากำลังหนีการคลุมถุงชนชัวร์!“หากให้ข้าเดา บุรุษที่เพียบพร้อมเช่นท่าน ย่อมเฝ้ารอที่จะแ

บทที่ 5เวลาผ่านไปไม่นาน บ่าวรับใช้ก็ยกอาหารเข้ามาจัดเตรียมไว้บนโต๊ะ อาหารทั้งหลายล้วนเป็นของชั้นเลิศที่ถูกคัดสรรมาเพื่อช่วยบำรุงร่างกายและบรรเทาอาการป่วยของนางโดยเฉพาะหลินเซวียนดวงตาเป็นประกาย นางนั่งลงที่โต๊ะแล้วตักซุปเข้าปากด้วยความหิวโหย รสชาติกลมกล่อมและตัวยาสมุนไพรที่ซึมซาบลงไปในลำคอ ทำให้ร่างกายที่เย็นเฉียบเริ่มมีความอบอุ่นแผ่ซ่านขึ้นมาบ้างไป๋อวี้เซวียนนั่งจิบชาฝั่งตรงข้ามพลางมองดูสตรีร่างบางเจริญอาหารด้วยแววตาเรียบนิ่ง ทว่าลึกๆ กลับรู้สึกเอ็นดูอยู่ในที“กินช้าๆ ไม่มีใครแย่งเจ้าหรอก” ชายหนุ่มเอ่ยเตือนเมื่อเห็นนางตักเนื้อไก่เข้าปากคำโต“ก็ข้าหิวนี่เจ้าคะ...” หลินเซวียนเคี้ยวตุ้ยๆ “ฝีมือพ่อครัวจวนท่านยอดเยี่ยมจริงๆ หากได้กินของอร่อยเช่นนี้ทุกวัน โรคของข้าต้องหายขาดในเร็ววันแน่”ชาติก่อนฉันทำงานหามรุ่งหามค่ำ ได้กินแต่พวกอาหารไร้ประโยชน์ ใครจะไปคิดว่าการได้ลาไปเที่ยวต่างประเทศในรอบหลายปี จะกลายเป็นเครื่องบินตกตายได้! ฉันล่ะอยากจะกรี๊ดใส่โชคชะตา อุตส่าห์ตีตั๋วมาเที่ยวประเทศจีน ไม่คิดว่าจะได้มาเที่ยวแบบทะลุมิติสิงร่างคนอื่นแบบนี้! นางลอบคิดในใจอย่างมันเขี้ยวปนปลงตกเมื่อจัดการอาหาร

บทที่ 7ณ เรือนโอสถของตระกูลไป๋ กลิ่นสมุนไพรหลายสิบชนิดลอยอบอวลไปทั่วบริเวณ ไป๋อวี้เซวียนในชุดคลุมสีขาวสะอาดตากำลังนั่งคัดแยกเทียบยาและตรวจบันทึกอาการของคนไข้อย่างเงียบสงบ ใบหน้าครึ่งบนยังคงถูกสวมทับด้วยหน้ากากไม้แกะสลักเช่นเคยทว่าความเงียบสงบนั้นก็ถูกแทรกซึมด้วยเงาสายหนึ่งที่พุ่งทะยานลงมาจากหลังคาอย่างไร้สุ้มเสียง 'จิ่นอวิ๋น' ผู้คุ้มกันคนสนิทคุกเข่าข้างหนึ่งลงเบื้องหน้าผู้เป็นนาย“เรียนคุณชายรอง บัดนี้ที่เรือนหอเกิดเรื่องขึ้นเล็กน้อยขอรับ”มือหนาที่กำลังจับพู่กันชะงักไปชั่วครู่ “เจียงหย่าไปหาเรื่องนางหรือ?”เขาคาดเดาได้ไม่ยากนัก ในจวนตระกูลไป๋แห่งนี้ ผู้ที่กล้าสร้างความวุ่นวายและตั้งตนเป็นศัตรูกับฮูหยินของเขาก็มีเพียงญาติผู้น้องจอมเอาแต่ใจผู้นั้นเพียงคนเดียว“เป็นเช่นนั้นขอรับ คุณหนูเจียงหย่าบุกเข้าไปในห้องนอนและพูดจาถากถางฮูหยินรอง...” จิ่นอวิ๋นเว้นจังหวะไปเล็กน้อย คล้ายกำลังเรียบเรียงคำพูด “ทว่าฮูหยินรองหาได้ถูกรังแกไม่ ซ้ำยัง... ตอกกลับจนคุณหนูเจียงหย่าแทบกระอักเลือดเลยขอรับ”ผู้คุ้มกันคนสนิทรายงานบทสนทนาและเหตุการณ์ที่หลินเซวียนทุบถ้วยชาเพื่อใช้เศษกระเบื้องข่มขู่เจียงหย่าอย่างละ