บทที่ 9 เจ้าช่างน่าสงสารเหลือเกินบรรยากาศในโถงใหญ่ยังคงเต็มไปด้วยความอึดอัด คนตระกูลหลินต่างนั่งเกร็งทำตัวไม่ถูกเมื่อต้องเผชิญหน้ากับแรงกดดันจากคุณชายรองไป๋และการตอกกลับอย่างเจ็บแสบของหลินเซวียนเมื่อเห็นว่าบิดามารดาของเจ้าของร่างเดิมหน้าซีดจนหมดคำจะพูด หลินเซวียนก็เริ่มเบื่อหน่ายกับการปั้นหน้าแสร้งทำเป็นครอบครัวสุขสันต์ นางจึงวางถ้วยชาลงแล้วหันไปส่งยิ้มบางๆ ให้สามี“ท่านพี่ ข้าอยากไปเดินยืดเส้นยืดสายที่สวนหลังจวนสักหน่อย รบกวนท่านพี่อยู่สนทนากับท่านพ่อท่านแม่ไปก่อนนะเจ้าคะ”“ให้ข้าไปเป็นเพื่อนหรือไม่?” ไป๋อวี้เซวียนเอ่ยถาม น้ำเสียงแฝงความห่วงใย“ไม่ต้องหรอกเจ้าค่ะ จวนตระกูลหลินก็คือบ้านเดิมของข้า ข้าหลับตาเดินยังได้เลย” หลินเซวียนตอบกลั้วหัวเราะ ก่อนจะลุกขึ้นย่อตัวทำความเคารพบิดามารดาจอมปลอม แล้วหมุนตัวเดินออกจากโถงใหญ่ไปจุดมุ่งหมายของนางไม่ใช่สวนดอกไม้งดงาม แต่สองเท้าเล็กๆ กลับก้าวเดินลัดเลาะไปตามทางแคบๆ ที่คุ้นเคยในความทรงจำ มุ่งหน้าสู่มุมที่ลึกและรกร้างที่สุดของจวนยิ่งเดินลึกเข้ามา บรรยากาศก็ยิ่งเงียบเหงาและเย็นเยียบ ต้นหญ้าขึ้นรกท่วมหัวเข่าไร้การตัดแต่ง ไม่มีแม้แต่เงาของบ่าวรั
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
