All Chapters of พระรองช้ำรักคนนั้น ข้าขอรับไว้ดูแลเอง!: Chapter 61 - Chapter 70

บทที่ 62: เบาะแสจากอดีตเวลาล่วงเลยผ่านไปกว่าครึ่งปี...หลังจากที่ขวัญพยายามค้นหาทุกวิถีทางเพื่อกลับไปหาเขา แม้กระทั่งใช้วิธีสิ้นคิดอย่างการปลิดชีพตัวเอง ทว่าผลลัพธ์ที่ได้กลับมีเพียงรอยน้ำตาและความเจ็บปวดแสนสาหัสของครอบครัวที่อยู่เบื้องหลัง เมื่อตระหนักได้เช่นนั้น เธอจึงทำได้เพียงก้มหน้ายอมรับชะตากรรม ใช้ชีวิตที่เหลืออยู่ให้ผ่านพ้นไปในแต่ละวัน แม้ว่าหัวใจจะแหลกสลายและคิดถึงเขาแทบขาดใจก็ตามบรรยากาศภายในออฟฟิศยังคงวุ่นวาย ขวัญนั่งจดจ่ออยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์หลังจากการประชุมอันแสนยาวนานเพิ่งจบลง การโหมทำงานหนักจนแทบไม่มีเวลาพักหายใจ กลายเป็นวิธีเดียวที่ช่วยดึงเธอออกจากห้วงความคิดถึงได้ชั่วคราว ทุกวันนี้เธอกลายเป็นคนบ้างานไปโดยปริยาย“พักบ้างเถอะขวัญ...” เสียงของแพรวดังขึ้น พร้อมกับแก้วกาแฟกรุ่นร้อนที่ถูกวางลงบนโต๊ะทำงาน แพรวทอดถอนใจเมื่อมองดูสภาพของเพื่อนรัก “ทุกวันนี้แกได้นอนบ้างหรือเปล่าเนี่ย ทำไมถึงปล่อยให้ตัวเองโทรมขนาดนี้”แพรวลอบสังเกตใบหน้าที่ซูบซีดและแววตาที่ว่างเปล่าของเพื่อน ขวัญในตอนนี้ใช้ชีวิตไม่ต่างอะไรกับร่างไร้วิญญาณขวัญทำได้เพียงส่งยิ้มเจื่อนๆ กลับไป เธอไม่กล้าแม้แต่จะบอก

บทที่ 64: การจากลาที่ไร้ปาฏิหาริย์ลุงเหล่าไป๋ไขกุญแจทองเหลืองที่ดูเก่าแก่ก่อนจะผลักบานประตูไม้แกะสลักให้เปิดออก กลิ่นอายของไม้กฤษณาและเครื่องหอมจางๆ ที่ขวัญจำได้ติดจมูกพุ่งเข้าปะทะใบหน้าทันที หญิงสาวก้าวเข้าไปในห้องอย่างเลื่อนลอย ราวกับเวลาหลายร้อยปีที่ผ่านไปไม่มีผลต่อสถานที่แห่งนี้เลยทุกอย่างถูกวางไว้ในตำแหน่งเดิม... คันฉ่องทองเหลืองที่เธอเคยส่อง ตั่งไม้ที่ไป๋อวี้เฉินเคยนั่งอ่านตำรา และเตียงกว้างที่เคยอบอวลไปด้วยไออุ่นจากอ้อมกอดของเขาขวัญฤทัยเดินไปที่ตู้หัวเตียง มือเรียวสั่นเทาลูบไล้ไปบนเนื้อไม้ที่ซีดจางลงตามกาลเวลา เธอทรุดตัวลงนั่งข้างเตียงแล้วปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้มอย่างไร้เสียงสะอื้น“ข้ากลับมาแล้ว... อวี้เฉิน ข้ากลับมาหาท่านแล้วเจ้าค่ะ...”เธอพึมพำเรียกชื่อเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร่างบางทรุดฮวบลงกองกับพื้นไม้ วินาทีนี้ความหวังริบหรี่ที่คอยหล่อเลี้ยงหัวใจถูกพรากไปจนหมดสิ้น เธออุตส่าห์ดั้นด้นมาถึงที่นี่เพียงเพราะหวังลึกๆ ว่าจะได้พบเบาะแส หรือปาฏิหาริย์ที่จะเปิดประตูมิติให้เธอกลับไปหาเขาได้อีกครั้งทว่าความจริงกลับตอกย้ำอย่างโหดร้าย... หยกได้แตกสลายไปแล้ว และประตูมิติแห่งกาลเวลาก็ได้ปิ

บทที่ 66: ฮูหยินที่หวนคืนแสงแดดสีทองยามเช้าสาดส่องลอดผ่านหน้าต่าง ขับไล่ความมืดมิดและเงียบเหงาที่ปกคลุมเรือนนอนแห่งนี้มาตลอดหกเดือนให้มลายหายไปขวัญฤทัยในร่างของเมิ่งซีค่อยๆ ขยับตัวตื่น สิ่งแรกที่นางสัมผัสได้คือวงแขนแกร่งที่กอดนางเอาไว้แน่น และลมหายใจอุ่นๆ ที่รดอยู่บริเวณหน้าผาก เมื่อเงยหน้าขึ้น นางก็สบเข้ากับดวงตาคู่คมของไป๋อวี้เฉิน ร่องรอยคล้ำใต้ตาบ่งบอกชัดเจนว่าบุรุษผู้นี้ไม่ได้หลับตาลงเลยตลอดทั้งคืน“ท่านพี่... ท่านยังไม่ได้พักผ่อนเลยหรือเจ้าคะ?” นางเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา พลางยกมือขึ้นลูบข้างแก้มของเขาชายหนุ่มจับมือนางมาแนบแก้ม หลับตาลงซึบซับไออุ่นอย่างหวงแหน “ข้าไม่กล้าหลับตา... ข้ากลัวว่าหากลืมตาขึ้นมาแล้วเจ้าจะหายไปอีก ข้ากลัวว่าเรื่องเมื่อคืนจะเป็นเพียงความฝัน” น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความกังวลใจคำพูดนั้นทำให้นางปวดหนึบในอก ขวัญขยับตัวเข้าไปซุกในอ้อมอกกว้าง ฟังเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ “ข้าอยู่นี่แล้วเจ้าค่ะ จับดูสิ... ตัวข้าอุ่นนะ ข้าไม่หายไปไหนแล้ว” นางเงยหน้าส่งยิ้มอ่อนโยนให้เขา“ท่านพี่หลับตาพักเถิด ข้าสัญญาว่าจะกอดท่านไว้เช่นนี้ ไม่ลุกหนีไปไหนแน่นอน”ไ

บทที่ 68: พันธนาการแห่งรักราตรีเยือกเย็นปกคลุมไปทั่วจวนตระกูลไป๋ ทว่าภายในเรือนนอนใหญ่กลับอบอวลไปด้วยไออุ่นจากถ่านในเตาผิง แสงเทียนวับแวมส่องกระทบผ้าม่านแพรไหมสีนวลที่พลิ้วไหวตามแรงลมเมิ่งซีนั่งอยู่บนเตียงกว้าง นางเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าเป้ใบย่อมที่ติดตัวมาจากโลกอนาคตขึ้นมาเปิดออก ท่ามกลางสายตาใคร่รู้ของไป๋อวี้เฉินที่นั่งเฝ้าดูอยู่ข้างกาย“ท่านพี่... ข้ามีสิ่งหนึ่งอยากให้ท่านดูเจ้าค่ะ”นางกดปุ่มเปิดเครื่อง แสงสว่างวาบจากหน้าจอทำให้ไป๋อวี้เฉินถึงกับผงะถอยหลังเล็กน้อย นัยน์ตาคู่คมเบิกกว้างด้วยความอัศจรรย์ใจเมื่อเห็นภาพวาดที่ดูสมจริงเกินกว่าที่จิตรกรผู้ใดในแผ่นดินจะรังสรรค์ได้“นี่คือ... สิ่งใดกันเมิ่งซี เหตุใดจึงมีแสงสว่างและภาพคนอยู่ในกล่องกระจกเล็กๆ นี้ได้?”“นี่คือสิ่งที่เรียกว่าโทรศัพท์มือถือเจ้าค่ะ มันสามารถบันทึกภาพเหตุการณ์ต่างๆ ไว้ได้...” เมิ่งซีใช้นิ้วเรียวเลื่อนหน้าจอไปที่อัลบั้มรูปภาพ “และนี่... คือครอบครัวของข้าในโลกที่ข้าจากมาเจ้าค่ะ”ไป๋อวี้เฉินขยับเข้ามาใกล้ มองภาพสตรีวัยกลางคนที่มีรอยยิ้มใจดี และชายหนุ่มรูปร่างกำยำที่ยืนขนาบข้างเมิ่งซีในชุดแปลกตา“คนผู้นี้คือท่านแม่ของข

บทส่งท้าย: กาลเวลา ลิขิตสวรรค์ และนิรันดร์ของเราห้าปีต่อมา ณ เมืองเจียงหนานสายลมวสันต์พัดพาความอบอุ่นและกลิ่นหอมของดอกท้อให้ลอยอวลไปทั่วทั้งคฤหาสน์ตระกูลไป๋ บรรยากาศภายในจวนเต็มไปด้วยความคึกคักและเสียงหัวเราะสดใสที่ดังแว่วมาจากลานกว้างหน้าเรือนใหญ่“ท่านพ่อ! จับข้าให้ได้สิขอรับ!”เด็กชายตัวน้อยวัยสี่หนาวนามว่า ‘เสี่ยวอวี้’ วิ่งเตาะแตะหนีผู้เป็นบิดาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มกว้าง นัยน์ตาคมกริบและโครงหน้าหล่อเหลาที่ถอดแบบมาจากไป๋อวี้เฉินราวกับพิมพ์เดียวกัน ทำให้บ่าวไพร่ทั้งจวนต่างหลงรักและตามใจคุณชายน้อยผู้นี้จนแทบจะเสียคนไป๋อวี้เฉิน ในวัยที่เติบโตและสุขุมขึ้น แสร้งทำเป็นวิ่งตามไม่ทัน ก่อนจะรวบตัวบุตรชายตัวแสบเข้ามากอดแล้วอุ้มชูขึ้นสูงจนเด็กน้อยหัวเราะเอิ๊กอ๊าก “เจ้าลูกเต่าตัวน้อย! คิดจะหนีพ่อรึ ยังเร็วไปร้อยปี!”เมิ่งซี นั่งเอนกายอยู่บนตั่งไม้นุ่มในศาลาริมน้ำ มือบางลูบหน้าท้องที่นูนป่องขึ้นมาตามอายุครรภ์เจ็ดเดือนของลูกคนที่สอง นางมองภาพสองพ่อลูกหยอกล้อกันด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุขจนล้นปรี่“ฮูหยิน ระวังลมเย็นนะเจ้าคะ ประเดี๋ยวบ่าวไปนำเสื้อคลุมมาให้” ชิงเยว่ ที่บัดนี้เป็นสาวใช้คนสนิ