Alle Kapitel von พระรองช้ำรักคนนั้น ข้าขอรับไว้ดูแลเอง!: Kapitel 1 – Kapitel 10

บทที่ 1: สตรีประหลาดเสียงล้อรถม้าไม้ชั้นดีบดขยี้ไปตามเส้นทางดินลูกรังที่ทอดยาวลงสู่แดนใต้ เสียงกุบกับของกีบเท้าม้าสอดประสานกับเสียงสายลมวสันต์ที่พัดผ่านทิวไผ่สองข้างทาง รถม้าคันหรูที่สลักลวดลายเมฆาคล้อยอันเป็นสัญลักษณ์ของสกุลคหบดีใหญ่แห่งเจียงหนานกำลังเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้าภายในรถม้าที่ตกแต่งอย่างวิจิตร บุรุษผู้หนึ่งกำลังนั่งหลับตา เอนหลังพิงเบาะรองนั่งที่กรุด้วยจิ้งจอกหิมะ เขาคือ ‘ไป๋อวี้เฉิน’ คุณชายใหญ่แห่งตระกูลไป๋ บุรุษผู้มีรูปโฉมหล่อเหลาสง่างามดุจเซียนจำแลง รอยยิ้มของเขามักประดับอยู่บนใบหน้าเสมอ เป็นรอยยิ้มที่สามารถหลอมละลายน้ำแข็งในเหมันต์ฤดู ทว่าในยามนี้ ใบหน้าที่เคยประดับด้วยความอ่อนโยนกลับเรียบเฉย นัยน์ตาคมเข้มที่ซ่อนอยู่ใต้เปลือกตาคู่สวยนั้นเต็มไปด้วยความหม่นหมอง‘ข้าขอโทษที่ผิดสัญญา ข้าขอโทษที่ไม่อาจตอบรับความรู้สึกดีๆ ของท่านได้... ท่านดีแสนดี เพียบพร้อมทุกอย่าง แต่เป็นข้าเองที่มีวาสนาไม่ถึง’น้ำเสียงหวานใสทว่าเด็ดขาดของ ‘หลินเวย’ ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท ราวกับมีดเล่มเล็กที่กรีดซ้ำลงบนแผลเดิม ไป๋อวี้เฉินแค่นยิ้มหยันให้กับตัวเอง เขาผู้ซึ่งเพียบพร้อมไปด้วยรู

บทที่ 3: ไร้ที่ไปเสียงสะอื้นไห้ที่ดังก้องกังวานในห้องพักค่อยๆ ขาดห้วงและเบาบางลงเหลือเพียงเสียงสูดน้ำมูก หญิงสาวใช้หลังมือเช็ดคราบน้ำตาบนใบหน้าอย่างลวกๆ ดวงตาที่เคยกลมโตบัดนี้บวมช้ำจนแดงก่ำ นางพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อดึงสติสัมปชัญญะที่กระเจิดกระเจิงให้กลับเข้ารูปเข้ารอยไป๋อวี้เฉินไม่ได้เอ่ยเร่งรัดอันใด เขารอจนกระทั่งไหล่บางที่สั่นสะท้านนั้นสงบลง จึงค่อยๆ ยกป้านน้ำชาดินเผาขึ้นรินน้ำชาอุ่นๆ สีอำพันลงในจอกกระเบื้องเคลือบ กลิ่นหอมของชาหลงจิ่งลอยกรุ่นขึ้นมาเตะจมูก ชายหนุ่มเลื่อนจอกน้ำชาไปตรงหน้านางอย่างเชื่องช้า“ดื่มชาอุ่นๆ เสียหน่อยเถิด จะได้ทำให้จิตใจสงบลงบ้าง” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบๆขวัญ หรือ ‘เมิ่งซี’ ในเวลานี้ ช้อนตามองบุรุษตรงหน้าเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมมือไปประคองจอกชาขึ้นมาจิบ ความอบอุ่นและรสชาติฝาดเฝื่อนที่ปลายลิ้นช่วยเรียกสติของนางให้กลับมาอยู่กับเนื้อกับตัวอีกครั้ง“เจ้าดูเหมือนมาจากที่ไกลแสนไกล...” ไป๋อวี้เฉินเอ่ยทำลายความเงียบ นัยน์ตาคมกริบทอดมองนางอย่างพิจารณา “ทั้งสำเนียงการพูดจา และเสื้อผ้าอาภรณ์ที่เจ้าสวมใส่เมื่อวาน ล้วนผิดแผกไปจากผู้คนในแคว้นต้าฉู่อย่างสิ้นเช

บทที่ 5: สตรีที่ไม่อาจคาดเดาแสงแดดยามบ่ายคล้อยสาดส่องลงมายังลานกว้างหน้าโรงเตี๊ยม รถม้าคันหรูของตระกูลไป๋ถูกเตรียมพร้อมสำหรับการเดินทางไกลอีกครั้ง ทว่าบรรยากาศรอบรถม้าในยามนี้กลับเต็มไปด้วยความตึงเครียดแปลกประหลาด‘หมิงซาน’ ผู้คุ้มกันฝีมือฉกาจเบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า เมื่อเห็นเจ้านายของตนเดินนำสตรีแปลกหน้าก้าวออกมาจากโรงเตี๊ยม สตรีผู้นั้นเปลี่ยนมาสวมชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อนดูสะอาดสะอ้าน รูปร่างหน้าตางดงามหมดจด ทว่า... นั่นมันก็คือสตรีสติฟั่นเฟือนที่สลบอยู่กลางป่าเมื่อวานนี้มิใช่หรือ!ชายหนุ่มผู้ภักดีรีบสาวเท้าเข้าไปขวางหน้าเจ้านายทันที ก่อนจะประสานมือค้อมศีรษะลง “คุณชาย... ท่านแน่ใจแล้วหรือขอรับที่จะพานางไปด้วย?” หมิงซานลดเสียงเบาลงจนแทบจะกลายเป็นกระซิบ พลางปรายตาไปมองสตรีที่ยืนอยู่เบื้องหลังเจ้านายอย่างหวาดระแวง “นางดู... เอ่อ... ไม่ค่อยปกติเท่าใดนัก หากพากลับไปเจียงหนานด้วย เกรงว่าจะนำความวุ่นวายมาสู่จวนสกุลไป๋นะขอรับ”ไป๋อวี้เฉินชะงักฝีเท้า เขามองผู้ติดตามของตนด้วยแววตาเรียบเฉย ทว่าแฝงความเด็ดขาด “ข้าตัดสินใจแล้ว เมิ่งซีน่าสงสารนัก นางสูญเสียครอบครัวจนหมดสิ้น ซ้ำยังไร้ญาติขาดม

บทที่ 7: ของวิเศษจากต่างแดนระหว่างที่รถม้ากำลังแล่นไปตามเส้นทาง ไป๋อวี้เฉินก็นึกเรื่องบางอย่างขึ้นมาได้ เขาก้มลงไปหยิบห่อผ้าที่วางอยู่ใต้เบาะที่นั่ง ก่อนจะยื่นส่งไปตรงหน้าสตรีฝั่งตรงข้าม“ข้าเกือบจะลืมไป สิ่งเหล่านี้คือข้าวของที่ติดตัวเจ้ามาเมื่อวาน ข้าให้คนเก็บรวบรวมมาให้ครบถ้วนแล้ว”เมิ่งซีรับห่อผ้านั้นมาเปิดดู ภายในคือเสื้อสายเดี่ยวสีดำ กระโปรงหนังตัวจิ๋ว รองเท้าส้นสูง และกระเป๋าสะพายข้างใบเก่งของนาง หญิงสาวรีบเปิดกระเป๋าออกดูด้วยความหวัง ทว่าเมื่อเห็นของที่อยู่ด้านใน หัวใจที่พองโตก็แฟบลงทันที ในนั้นมีเพียงกระเป๋าสตางค์ เครื่องสำอางไม่กี่ชิ้น และโทรศัพท์มือถือหน้าจอมืดสนิทที่สะท้อนใบหน้าเศร้าหมองของนาง‘เงินบาท บัตรเครดิต... อยู่ที่นี่ก็เป็นได้แค่เศษพลาสติกไร้ค่าสินะ’ นางคิดอย่างห่อเหี่ยวไป๋อวี้เฉินลอบสังเกตสีหน้าของนางมาตลอด ก่อนที่สายตาจะไปสะดุดเข้ากับวัตถุสี่เหลี่ยมสีดำมันวาวในมือนาง“สิ่งนั้นคือสิ่งใดหรือ?” เขาเอ่ยถามด้วยความใคร่รู้ วัตถุชิ้นนั้นดูเรียบลื่นและประหลาดตาไม่น้อย“อ๋อ...” เมิ่งซียกแผ่นสี่เหลี่ยมสีดำขึ้นมา “นี่เรียกว่า ‘โทรศัพท์มือถือ’ ในแคว้นของข้า พวกเราใช้สิ่งน

บทที่ 9: เมียเก็บกำมะลอในระหว่างที่เมิ่งซีกำลังยืนเลือกตำราอยู่เงียบๆ มุมหนึ่งของร้านหนังสือ จู่ๆ ก็มีเงาร่างของบุรุษผู้หนึ่งก้าวเข้ามาหยุดขวางทาง เขาเป็นบุรุษรูปงามที่สวมใส่อาภรณ์หรูหราฟู่ฟ่านัยน์ตาของเขาทอดมองมาที่นาง ท่าทางกรุ้มกริ่มและรอยยิ้มที่ส่งมานั้น ฉายแววเจ้าสำราญอย่างไม่ปิดบังเมิ่งซีปรายตามองบุรุษแปลกหน้า ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เพื่อให้อีกฝ่ายรับรู้ว่านางรำคาญและไม่อยากสนทนาด้วยแน่นอนว่าบุรุษตรงหน้านี้มีรูปโฉมหล่อเหลาเอาการ ทว่าสิ่งหนึ่งที่ทำให้นางรู้สึกไม่ถูกชะตาอย่างรุนแรง ก็คือสายตาเจ้าชู้ประตูดินที่มองมา ยิ่งไปกว่านั้น... โครงหน้าของเขายังดูคล้ายคลึงกับแฟนเก่าเฮงซวยของนางราวกับพิมพ์เดียวกัน!‘เวรกรรมอะไรของฉันเนี่ย ข้ามมิติมาทั้งทียังต้องมาเจอคนหน้าเหมือนไอ้บ้านั่นอีก!’ หญิงสาวคิดในใจอย่างหัวเสีย ย้อนกลับไปก่อนที่นางจะทะลุมิติมาอยู่ที่นี่ นางเพิ่งถูกแฟนหนุ่มบอกเลิก แต่สิ่งที่ทำให้เจ็บแสบยิ่งกว่าการถูกทิ้ง คือการได้รู้ความจริงว่าแฟนของนางแอบไปกินรวบกับรุ่นน้องหน้าซื่อตาใสในที่ทำงาน!ความโกรธแค้นและเสียใจทำให้นางไปดื่มเหล้าจนเมามายเละเทะ และตื่นขึ้นมาอยู่ในป่าบ้