《พระรองช้ำรักคนนั้น ข้าขอรับไว้ดูแลเอง!》全部章節：第 51 章 - 第 60 章

บทที่ 52: จุดจบของคนพาลช่วงสายของวันนั้น ถนนสายหลักในเมืองเจียงหนานคึกคักเป็นพิเศษ เสียงฆ้องรัวแจ้งข่าวดังนำขบวนรถลากที่บรรทุกกลุ่มชายฉกรรจ์นับสิบคน พวกเขาถูกมัดมือไพล่หลัง มีป้ายไม้ห้อยคอระบุความผิดชัดเจนว่า โจรลอบวางเพลิงหมิงซาน ควบม้านำขบวนด้วยท่วงท่าองอาจ เขาประกาศความผิดของนักเลงกลุ่มรังหมาป่าให้ชาวเมืองรับรู้ทั่วกัน พร้อมระบุชื่อผู้บงการอยู่เบื้องหลังอย่างเจาะจง การกระทำนี้ไม่เพียงทำลายชื่อเสียงของเซียวเฟิงจนย่อยยับ แต่ยังเป็นการเตือนทุกคนที่คิดจะริอ่านเป็นศัตรูกับตระกูลไป๋ไปในตัวขบวนประจานมาหยุดลงที่หน้า ร้านตระกูลเซียว ซึ่งถูกทหารยามปิดล้อมไว้ทุกด้าน นายอำเภอเจียงหนานยืนรออยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเซียวเฟิง ถูกทหารสองนายคุมตัวออกมาจากร้าน ใบหน้าที่เคยถือดีบัดนี้ซีดเผือด แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกเมื่อเห็นลูกสมุนที่ตนจ้างวานถูกจับมัดอยู่บนรถลาก“นายอำเภอ! นี่มันเรื่องอะไรกัน ข้าเป็นพ่อค้าสุจริต เหตุใดจึงส่งทหารมาจับกุมข้าเช่นนี้!” เซียวเฟิงพยายามโวยวาย หวังจะแสร้งทำเป็นผู้บริสุทธิ์“สุจริตงั้นหรือ?” นายอำเภอแค่นเสียงเย็นชา ก่อนจะโยนถุงเงินที่มีตราประจำตระกูลเซียว

บทที่ 54: คำสารภาพรักที่เอ่อล้นความเร่าร้อนบนเตียงกว้างเพิ่งผ่านพ้นไป ทว่าเปลวไฟในกายของ ไป๋อวี้เฉิน กลับไม่มีท่าทีจะมอดดับ ความกังวลที่จะเสียนางไปในอดีตถูกแทนที่ด้วยความโหยหาและต้องการครอบครองอย่างไม่สิ้นสุดชายหนุ่มช้อนร่างบางที่กำลังอ่อนแรงขึ้นแนบอก เขาพานางก้าวออกจากห้องนอนตรงไปยังห้องอาบน้ำส่วนตัวที่อยู่ติดกัน ภายในอบอวลไปด้วยไอน้ำและกลิ่นหอมของดอกไม้ที่ลอยอยู่ในสระหินอ่อน แสงตะเกียงน้ำมันส่องสว่างรำไร ยิ่งขับให้บรรยากาศดูวาบหวามขึ้นกว่าเดิมเขาค่อยๆ วาง เมิ่งซี ลงในน้ำอุ่น ไอน้ำปะทะใบหน้าหวานที่ยังขึ้นสีจัดเพราะแรงอารมณ์ที่คั่งค้าง เสื้อผ้าชั้นในบางเบาเปียกโชกแนบไปกับสัดส่วนเรือนร่าง เผยให้เห็นรอยรักสีกุหลาบที่เขาจงใจฝากไว้ทั่วผิวขาวผ่อง“อวี้เฉิน... ข้าเหนื่อยเหลือเกินเจ้าค่ะ” หญิงสาวประท้วงเสียงแผ่ว พยายามเลี่ยงสัมผัสที่กำลังจะปลุกความซาบซ่านขึ้นมาอีกครั้ง“แต่ข้าหยุดกอดเจ้าไม่ได้เลย ฮูหยินของข้า” ชายหนุ่มกระซิบชิดใบหู เขาคว้าร่างบางเข้าหาจนแผ่นหลังแนบชิดกับอกแกร่งที่เปียกชื้น ริมฝีปากหยักขบเม้มติ่งหูเบาๆ จนเมิ่งซีสะดุ้ง “ข้าอยากรัดเจ้าไว้แบบนี้ทั้งวันทั้งคืน”ฝ่ามือร้อนเคล้น

บทที่ 56: คำเยาะหยันของงูพิษบรรยากาศในจวนตระกูลไป๋ตึงเครียดจนแทบหยุดหายใจ เมื่อเหล่าผู้อาวุโสจากเรือนบรรพบุรุษรุดมายังเรือนใหญ่ทันทีที่ทราบข่าว พยานปากเอกอย่างแม่ครัวที่สารภาพทั้งน้ำตา ประกอบกับเศษซากพิษที่เหลืออยู่ในถ้วยรังนก ทำให้ทุกสายตาที่มองมายัง เมิ่งซี เต็มไปด้วยความรังเกียจ“การวางยาแม่สามีมีโทษถึงประหาร! ก่อนจะถึงมือทางการ กฎตระกูลไป๋ก็ไม่อาจละเว้นสตรีใจคออำมหิตเช่นนี้ได้!” ผู้อาวุโสใหญ่กระแทกไม้เท้าลงพื้นเสียงดังสนั่น “อวี้เฉิน! ในฐานะหัวหน้าตระกูล เจ้าจะมัวปกป้องนางอยู่หรือ? ปลดนางออกจากตำแหน่งและส่งตัวให้นายอำเภอเดี๋ยวนี้!”ไป๋อวี้เฉินกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูด ร่างสูงสง่าดูเหมือนเสือที่พร้อมจะระเบิดอารมณ์ “ในเมื่อความจริงยังไม่ปรากฏชัด ข้าจะไม่ส่งตัวนางให้ใครทั้งนั้น!”“หลักฐานมัดตัวขนาดนี้ เจ้ายังจะหาความจริงอะไรอีก!” ผู้อาวุโสอีกท่านสมทบเพื่อรักษาชีวิตของเมิ่งซีจากการถูกบีบให้ประหารตามกฎตระกูล ไป๋อวี้เฉินจึงตัดสินใจขั้นเด็ดขาด “ข้าจะขังนางไว้ในเรือนนอน ห้ามใครเข้าพบเด็ดขาด! ข้าขอเวลาสามวันเพื่อสืบหาความจริง หากครบกำหนดแล้วยังไม่มีหลักฐานมาหักล้าง ข้าจะเป็นคนส่งตัวนางให้

บทที่ 58: กรงขังที่เปิดออกไป๋อวี้เฉินสาวเท้าเร่งรีบไปตามทางเดินในจวน ระยะทางที่เคยสั้นกลับดูยาวไกลอย่างน่าประหลาด ตลอดสามวันที่ผ่านมา เขาซ่อนความคลุ้มคลั่งไว้ภายใต้ท่าทีเยือกเย็น กลัวเหลือเกินว่าสตรีในห้องจะทนแรงกดดันไม่ไหว จนตัดสินใจใช้ ‘หยกข้ามมิติ’ หนีหายไปตลอดกาล“เปิดประตู!” เขาตวาดสั่งทหารยามเสียงสั่นโซ่ตรวนและกุญแจถูกปลดออกทันที ชายหนุ่มผลักประตูเข้าไปอย่างแรง นัยน์ตาคมกวาดมองไปทั่วห้องที่มืดสลัว ลมหายใจสะดุดลงเมื่อเห็นเพียงความว่างเปล่าบนเตียงนอน“เมิ่งซี...” เขาเรียกชื่อนางอย่างโหยหา ใจร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่มทว่าในวินาทีนั้น ร่างบอบบางในชุดสีอ่อนก็ก้าวออกมาจากหลังฉากกั้น เมิ่งซีชะงักมองสามีที่อยู่ในสภาพหอบเหนื่อยและผมเผ้ายุ่งเหยิง นางระบายยิ้มงดงามออกมา “ท่านพี่...”ไป๋อวี้เฉินพุ่งเข้าไปกอดนางไว้แน่น วงแขนสั่นเทาขณะซุกใบหน้าลงกับไหล่นาง “เจ้ายังอยู่... เจ้ายังอยู่ที่นี่จริงๆ” น้ำเสียงที่เคยหนักแน่นกลับสั่นเครือด้วยความโล่งใจเมิ่งซีโอบกอดแผ่นหลังกว้าง ลูบปลอบเขาอย่างเบามือ “ข้าอยู่นี่เจ้าค่ะ ข้าไม่เคยคิดจะทิ้งท่านไปไหน”เขาผละออกเล็กน้อย ประคองใบหน้าซีดเซียวของนางไว้ด้วยมือที่

บทที่ 60: การเล่นตลกของโชคชะตาบรรยากาศยามหัวค่ำเงียบสงบและร่มรื่น เมิ่งซีเดินเกาะกุมมือกับไป๋อวี้เฉิน ลัดเลาะไปตามทางเดินหินในสวนสวยเพื่อมุ่งหน้ากลับเรือนนอน หญิงสาวลอบมองทิวทัศน์รอบกายพลางคิดประหลาดใจเหตุใดค่ำคืนนี้ สวนพฤกษาที่นางเห็นอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ถึงได้ดูงดงามตระการตาและน่ามองกว่าปกติยิ่งนักเมื่อเดินมาถึงหน้าเรือน ไป๋อวี้เฉินก็บีบกระชับมือนางพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เจ้าเข้าไปพักผ่อนด้านในก่อนเถิด ข้ามีงานต้องกำชับหมิงซานสักประเดี๋ยว แล้วจะรีบตามเข้าไป”เมิ่งซีพยักหน้ารับยิ้มๆ ก่อนจะผลักบานประตูไม้เข้าไปเพียงลำพัง แต่ทันทีที่ก้าวเข้าห้อง เมิ่งซีก็ต้องชะงักข้าวของบนโต๊ะเครื่องแป้งกระจัดกระจาย และที่หน้าตู้ไม้ข้างเตียง ปรากฏร่างของบ่าวรับใช้ชายผู้หนึ่งกำลังรื้อค้นลิ้นชักอย่างเอาเป็นเอาตาย ในมือของมันถือหีบไม้จำหลักใบเล็กที่เมิ่งซีซ่อนเอาไว้... หีบที่บรรจุ ‘หยกข้ามมิติ’“เจ้าเป็นใคร! บังอาจเข้ามาขโมยของในเรือนนี้ได้อย่างไร!” เมิ่งซีตวาดลั่นบ่าวชายสะดุ้งสุดตัว มันหันขวับมามองนายหญิงของจวนด้วยใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด ความยากจนข้นแค้นและหนี้สินพนันบีบคั้นให้มันลอบเข้ามาขโมย