INICIAR SESIÓNCompartir
ตอนที่ 47 ใหญ่ก็ค่อยๆกินไป
Fecha de publicación:
2026-05-08 16:51:33
Último capítulo
ใต้เท้าอวี่ผู้เย็นชาคลั่งรักภรรยาผู้อ่อนหวาน ตอนที่ 118 จบบริบูรณ์ (NC+)
ฉินจื่อเว่ยได้ฟังดังนั้น ก็หมุนตัวกลับมาลอบพิจารณาร่างกายเขาขึ้นลงอย่างละเอียด ยื่นมือไปลูบคลำแผงอกและต้นแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามลามไปถึงหน้าท้องแกร่ง พินิจพิเคราะห์ประหนึ่งกำลังเลือกทาสที่ร่างกายแข็งแรงก็มิปานอวี่เฮ่าหมิงรู้สึกคันยุบยิบยามมือนางลูบผ่านเอว เขาขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางกางแขนออกให้นางลูบตามใจชอบ ในมือยังถือหวีหยกพลางก้มมองนาง "ลูบหาอะไรอยู่รึ?""โบราณว่าบุตรสาวมักจะเหมือนบิดายามเติบใหญ่" ฉินจื่อเว่ยเอ่ยอย่างจริงจัง "ข้ากำลังดูว่าร่างกายท่านแข็งแรงทนทานเพียงใดเจ้าค่ะ"นางเอ่ยพลางกดนิ้วลงบนแผงอกที่แน่นตึงของอวี่เฮ่าหมิง ก่อนจะพยักหน้าอย่างพึงพอใจ "หากวันหน้าลูกสาวของเราแข็งแรงได้เหมือนท่าน ข้าก็วางใจแล้วเจ้าค่ะ"ลูกกระเดือกของอวี่เฮ่าหมิงขยับขึ้นลง เขาเริ่มเกิดอารมณ์ใคร่จึงคว้ามือของนางกดลงไปยังส่วนล่าง "ตรงนี้ก็แข็งแรง"ฉินจื่อเว่ยใบหน้าแดงซ่านรีบชักมือกลับ พลางค้อนให้หนึ่งวง "ของสิ่งนี้กูกูไม่ได้โตมามีเสียหน่อย!"อวี่เฮ่าหมิงหัวเราะในลำคออย่างชอบใจในเมื่ออวี่เฮ่าหมิงไม่ยอมให้บุตรสาวดื่มนม น้ำนมในอกของฉินจื่อเว่ยจึงกลายเป็นลาภปากของเขาไปเสียสิ้น เขาจะเป็นบิดาที่ดีหรือไม่นั้
ใต้เท้าอวี่ผู้เย็นชาคลั่งรักภรรยาผู้อ่อนหวาน ตอนที่ 117 จบตอนพิเศษ 2
หลังจากบุตรสาวลืมตาดูโลก อวี่เฮ่าหมิง แทบอยากจะหยิบพู่กันจุ่มหมึกมาเขียนข่าวดีนี้ลงบนใบหน้าให้ผู้คนทั่วหล้าได้รับรู้ในวันที่ ฉินจื่อเว่ย ให้กำเนิดบุตรนั้นนางเจ็บปวดแสนสาหัส เพรียกหาอวี่เฮ่าหมิงอยู่ในห้องตั้งหลายครา ทว่าเขากลับเข้าไปช้าไปก้าวหนึ่ง จึงถูกฉินจื่อเว่ยประทับฝ่ามือเข้าที่ใบหน้าเต็มแรง ผลคือหลายวันต่อมา ยามเขาออกจากจวนไปทำงาน บนใบหน้าจึงยังมีรอยนิ้วมือเรียวแดงปรากฏอยู่สองสาย ใครเห็นก็รู้ทันทีว่าถูกสตรีตบหน้าเข้าให้แล้วเหล่าขุนนางบางท่านที่ไม่รู้ว่าช่วงนี้จวนอวี่มีเรื่องมงคล เมื่อเห็นใบหน้าของเขาเข้า ก็มักจะเอ่ยกระเซ้าด้วยความอยากรู้อยากเห็นว่าไปได้แผลนั้นมาจากที่ใดส่วนอวี่เฮ่าหมิงก็จะตอบกลับไปว่า: "ใช่ขอรับ ข้าได้บุตรสาวที่ขาวนวลน่ารักยิ่งนัก ทั้งแม่และลูกปลอดภัยดี"เหล่าขุนนางเหล่านั้น: "....?"ฉินจิ้ง บังเอิญมาเห็นเหตุการณ์ถามโน่นตอบโน่นอยู่สองครั้ง ทุกครั้งล้วนแสดงสีหน้าเหยียดหยาม รู้สึกว่าตั้งแต่อวี่เฮ่าหมิงมีลูก สมองก็เริ่มจะใช้งานไม่ได้เสียแล้ว ดูท่าอาการ "เลอะเลือนหลังคลอด" จะไม่ได้เกิดกับฉินจื่อเว่ย ทว่ากลับมาลงที่คนเป็นพ่ออย่างเขาแทนยามบุตรสาวอายุได้สองเดือน อว
ใต้เท้าอวี่ผู้เย็นชาคลั่งรักภรรยาผู้อ่อนหวาน ตอนที่ 116 จบตอนพิเศษ1
เมื่อได้ยินเช่นนี้ มีหรือฉินวั่นจะไม่เข้าใจ นางเบี่ยงหน้าหลบจุมพิตของเขา ในใจบังเกิดเพลิงโทสะคุกรุ่น "เจ้าทำร้ายตัวเอง ตากลมหนาวเย็นเฉียบเช่นนี้ เพียงเพื่อจะใช้แผนพิชิตใจด้วยความน่าสงสาร อย่างนั้นรึ?""พะย่ะค่ะ" จูซีตอบโดยไม่ลังเลแม้เพียงนิด เขาไม่กลัวฉินวั่นโกรธ กลัวเพียงนางจะไร้ความรู้สึกต่อเขาเท่านั้น เขาแนบใบหน้าที่เย็นเฉียบกับใบหูของนาง กระซิบพร่ำพรอดว่า "แผนการร้อยเล่ห์พันพรรณ ล้วนมีไว้มอบแด่ผู้ที่มีใจรักให้กันเท่านั้นพะย่ะค่ะ"เขาจูบลงบนเส้นผมของนางเบาๆ "ในใจเสด็จแม่มีลูกอยู่"ฉินวั่นจนปัญญาอย่างที่สุด นางหันกลับมามองเขา "แล้วถ้าหากคืนนี้ข้าไม่มาเล่า? เจ้าจะยอมนั่งตากลมหนาวอยู่ทั้งคืนจริงๆ หรือ?"จูซีหัวเราะเบาๆ "ไม่หรอกพะย่ะค่ะ เพราะเสด็จแม่ใจอ่อน" พูดจบ มือกำยำที่โอบรอบเอวก็เคลื่อนไหว ปลดสายรัดเอวของนางออก ส่วนมืออีกข้างสอดลึกเข้าไปในสาบเสื้อของนางกึ่งกลางกายของเขาเร่าร้อนดุจเปลวเพลิง ทว่าสี่รยางค์กลับเย็นเฉียบ ฝ่ามือของเขาว่องไวและลื่นไหลประดุจงูท่ามกลางหิมะ ร่างกายของฉินวั่นแข็งทื่อ นางรีบคว้ามือเขาไว้ทว่ากลับไม่อาจหยุดยั้งเขาได้เลย"จูซี!" นางดิ้นรนอยู่ในใจ "เราไม่ควรทำเช
ใต้เท้าอวี่ผู้เย็นชาคลั่งรักภรรยาผู้อ่อนหวาน ตอนที่ 115 ตอนพิเศษ5 (ฉินวั่น&จูซี)
ฉินวั่น ย้อนกลับเข้ามาภายในตำหนัก จูซียังคงประทับอยู่ที่เดิมไม่เคลื่อนไหวแม้เพียงครึ่งก้าว สองมือของเขาประคองเตาพกของนางซุกไว้ในแขนเสื้ออันกว้างขวาง พลางเงยหน้ามองนางเดินเข้ามาด้วยท่าทางที่ดูว่าง่ายและสงบเงียบยิ่งนัก ราวกับเขารู้ดีอยู่แล้วว่านางจะต้องกลับมา เขาประคองเตาพกส่งคืนให้นาง "เสด็จแม่ย้อนกลับมาเพื่อเอาเตาพกหรือพะย่ะค่ะ?" "เปล่า" ฉินวั่นเอ่ย เขาจึงซ่อนเตาพกกลับเข้าไว้ในแขนเสื้อตามเดิม เพราะมีบทเรียนมาก่อนหน้านี้ นางจึงไม่บุ่มบามเข้าไปใกล้เกินไปนัก ทำเพียงหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าจูซีโดยเว้นระยะห่างไว้สองก้าว นางถามเสียงเบาว่า "คนของเจ้าบอกเราว่า ยามค่ำคืนเจ้าไม่กลับตำหนักจิ่งเหอกง แต่กลับพักแรมอยู่ที่ตำหนักอู่อิงเตี้ยนแห่งนี้รึ?" จูซีดูเหมือนไม่อยากจะเอ่ยถึงเรื่องนี้เท่าใดนัก เขาจ้องมองใบหน้าอันงดงามอ่อนโยนของนาง "ใครบังอาจมาปากมากกับเสด็จแม่พะย่ะค่ะ?" ฉินวั่นขมวดคิ้ว "ใช่หรือไม่ใช่?" เมื่อเห็นว่าเลี่ยงไม่ได้ จูซีจึงส่งเสียง "อืม" ในลำคอเบาๆ ก่อนจะอธิบายว่า "ลูกขาแข้งไม่สะดวก จะเทียวไปเทียวมาก็แสนลำบาก อีกทั้งตัวคนเดียว พักที่ไหนก็เหมือนกันทั้งนั้นพะย่ะค่ะ" คำว่
ใต้เท้าอวี่ผู้เย็นชาคลั่งรักภรรยาผู้อ่อนหวาน ตอนที่ 114 ตอนพิเศษ 4 (ฉินวั่น&จูซี)
ฉินวั่น ไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใด จูซี ถึงสามารถเอ่ยถามคำถามเช่นนี้ออกมาได้อย่างหน้าตาเฉย เรื่องราวอันเหลวไหลในครานั้นก็นับเป็นความผิดพลาดมหันต์แล้ว เขายังไม่มีความสำนึกเสียใจแม้เพียงนิดเลยหรืออย่างไร?ภายในใจของนางเต็มไปด้วยความตระหนก ทว่าจูซีที่กำลังโอบกอดโฉมงามผู้อวลกลิ่นหอมกรุ่นไว้ในอ้อมแขนกลับเริ่มจะหักห้ามใจไม่อยู่ มือกำยำที่โอบรอบเอวบางค่อยๆ เคลื่อนไหว ขยับผ่านเนื้อผ้าไปตามส่วนเว้าส่วนโค้งของเอวคอดกิ่วหมายจะเลื่อนขึ้นสูง ทว่าเมื่อจวนจะถึงปทุมถันคู่งาม เขากลับหยุดชะงักไว้ด้วยความยับยั้งชั่งใจร่างกายของฉินวั่นสั่นสะท้าน นางรีบคว้ามือที่อยู่ใต้ทรวงอกนั้นไว้ด้วยความลนลาน "ในเมื่อรู้ว่ามันผิด ก็ยิ่งไม่ควรทำผิดซ้ำสอง หลักการตื้นๆ เช่นนี้ท่านอ๋องฉู่ไม่เข้าใจหรืออย่างไร!"หัวใจของนางเต้นรัวดุจรัวกลอง น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาเคร่งขรึมทว่ากลับสับสนจนจับต้นชนปลายไม่ถูก "ศีลธรรมจรรยาเป็นเรื่องมิอาจละเมิด วาจาอัปมงคลล่วงเกินเบื้องสูงเช่นนี้ วันหน้าท่านอ๋องอย่าได้เอ่ยขึ้นมาอีก ปล่อยข้า!"ฉินวั่นแสดงสีหน้าโกรธเคืองจนเหงื่อซึมตามไรผม ทว่าจูซีที่เห็นนางเป็นเช่นนั้นกลับยกยิ้มที่มุมปาก ยามอยู่ต่อหน้าผู
ใต้เท้าอวี่ผู้เย็นชาคลั่งรักภรรยาผู้อ่อนหวาน ตอนที่ 113 ตอนพิเศษ 3 (ฉินวั่น&จูซี)
ในฤดูเหมันต์ท้องฟ้ามืดค่ำเร็วนัก จันทร์นวลเริ่มทอแสง ลมหนาวและหิมะยังคงโปรยปรายไม่หยุดยั้ง ยิ่งดึกดื่นบรรยากาศก็ยิ่งหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจ พระราชวังอันกว้างใหญ่และโอ่อ่าถูกปกคลุมด้วยม่านหิมะขาวโพลน ดูราวกับสัตว์ร้ายศิลาที่กำลังหมอบนิ่งหลับใหลอยู่ท่ามกลางรัตติกาลอันอ้างว้างภายในตำหนักเหรินโซ่วกง นางกำนัลใช้คีมทองแดงคีบถ่านไม้เติมลงในเตาไฟ เสียงถ่านกระทบกันทำเอาประกายไฟกระเด็นวูบวาบก่อนจะมอดดับลง ประดุจดวงดาวที่พุ่งผ่านท้องฟ้าในความมืดมิคนางเขี่ยถ่านไฟที่ไหม้จนแดงโชนในเตา ทันใดนั้นก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเพราะลมหนาวที่พัดเข้ามาปะทะแผ่นหลัง นางหันไปมอง เห็นฉินวั่นสวมเพียงอาภรณ์ตัวบางที่ไม่พอกันหนาว ยืนอยู่ตรงประตูพลางจ้องมองไปยังทิศทางของตำหนักอู่อิงเตี้ยนท่ามกลางแสงจันทร์กระจ่างนางกำนัลรีบวางคีมทองแดงลง คว้าเสื้อคลุมขนจิ้งจอกขาว (หูไป๋ฉิว) บนตั่งมาคลุมทับไหล่ให้ฉินวั่นทันที "ดึกดื่นหนาวเย็นเพียงนี้ ฮองไทเฮาโปรดอย่าได้ต้องลมหนาวเลยเพคะ"ฉินวั่นกระชับขนจิ้งจอกที่ลำคอพลางเอ่ยด้วยความกังวล "ไม่ใช่ว่าส่งคนไปเชิญที่ตำหนักอู่อิงเตี้ยนรอบหนึ่งแล้วหรือ เหตุใดจึงยังไม่เห็นฝ่าบาทเสด็จกลับมาอีก? เมื่อ
ใต้เท้าอวี่ผู้เย็นชาคลั่งรักภรรยาผู้อ่อนหวาน ตอนที่ 95 คะนึงหา2
ภายในลาน ฉินจื่อเว่ยยกเก้าอี้มานั่งลงใต้ต้นเหมย นางกำลังก้มหน้าก้มตาปักเย็บงานฝีมืออย่างเงียบสงบ เข็มยาวร้อยเรียงผ่านผ้าแพรสีขาวสะอาดตา ดูราวกับกำลังตัดเย็บอาภรณ์ชุดหนึ่งเจ้า "พี่สาม" สุนัขขนดำขลับนอนหมอบอยู่แทบเท้าของฉินจื่อเว่ย ก่อนหน้านี้มันยังเห่าเสียงดังฟังชัด ทว่ายามนี้เมื่อเห็นผู้ที่เดินเข้
ใต้เท้าอวี่ผู้เย็นชาคลั่งรักภรรยาผู้อ่อนหวาน ตอนที่ 84 สู่เมืองหลวง
อากาศในเมืองหลวงนั้นอบอุ่นกว่าแถบชายน้ำของอำเภอจี๋เสียนอยู่ไม่น้อย ทั่วทั้งเมืองเต็มไปด้วยดอกสาลี่ที่ขาวโพลนประดุจหมู่เมฆ บานสะพรั่งเต็มกิ่งก้าน บางต้นเริ่มผลิดอกออกผลเป็นลูกสาลี่กรอบบ้างแล้วฉินจื่อเว่ย เดินทางเข้าเมืองมาพร้อมกับ อวี่เฮ่าหมิง ทว่าอวี่เฮ่าหมิงไม่ได้นั่งร่วมรถม้าไปกับนาง เขาควบม้าอย
ใต้เท้าอวี่ผู้เย็นชาคลั่งรักภรรยาผู้อ่อนหวาน ตอนที่ 83 ลงทัณฑ์ถลกหนังยัดหญ้า
เดิมทีเขาตั้งใจจะถามว่านางถูกรังแกจนอัดอั้นตันใจที่บ้านหรือไม่ ถึงได้ดั้นด้นมาหาเขาถึงอำเภอไกลปืนเที่ยงแห่งนี้ ทว่ากลับได้รับคำตอบจากฉินจื่อเว่ยที่อยู่ข้างหลังว่า:"ไม่ได้มาเพื่อเยี่ยมท่านเจ้าค่ะ"มือที่กำลังขยับของอวี่เฮ่าหมิงชะงักกึก เขาหันกลับมาจ้องหน้านาง "ไม่เยี่ยมข้า แล้วจะมาเยี่ยมใคร?"ฉินจื
ใต้เท้าอวี่ผู้เย็นชาคลั่งรักภรรยาผู้อ่อนหวาน ตอนที่ 35 เข้าหอ2 NC20+
เมื่ออวี่เฮ่าหมิงสัมผัสได้ถึงหยาดน้ำอุ่นร้อน ย่อมเข้าใจได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น เขาขยับเข่า คุกเข่าข้างเดียวบนเตียงแล้วออกแรงกระแทกกระทั้นเข้าไปในถ้ำรักอย่างหนักหน่วง หมายจะทวงคืนศักดิ์ศรีต่อหน้านาง "แบบนี้เรียกว่าแช่ค้างอยู่ข้างในงั้นรึ?"แก่นกายเข้าออกอย่างรวดเร็ว ลำกายที่มีเส้นเลือดขอดเสียดสีกับป
También te puede gustar
ยอดหญิงแกร่งของเฟิงอ๋อง
หูเทียนเสี่ยว344.9K vistasทะลุมิติมาเป็นพระชายาไร้ค่า
หนูเหมยจ้า87.1K vistasอ๋องใจร้ายกับพระชายาที่(ไม่)รัก
อิ่น เยว่25.7K vistasท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน
สายธารสะท้อนเงา595.1K vistasท่านพี่เจ้าขา ได้โปรดอย่าเอาแต่กินข้า
วันว่างว่างของหญิงใหญ่256 vistasเกิดใหม่ครานี้ ข้าขอหนีให้พ้นจากองค์ชายสิบสาม
มีสมองแค่ 2 นาที72 vistasบุปผาโลหิตหวนคืนทวงแค้น
วริษา227 vistasย้อนชะตาหมอยาแม่ลูกอ่อน
จิ๋วโหย่ว648 vistas
