All Chapters of เพื่อนอะไรไม่เป็น จะเป็นผัว: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่ 11อย่ายุ่งกับเธอ “ตะวัน...ตะวันเป็นอะไร...”ร่างเล็กวิ่งฝ่าฝูงชนขึ้นมาถึงโซนวีไอพีด้วยลมหายใจหอบถี่ ทว่ายังไม่ทันเอ่ยจบประโยค เสียงก็ขาดหายไปกลางคันภาพตรงหน้าทำให้เธอชะงักงัน ชายหนุ่มไม่ได้มีท่าทีบาดเจ็บหรือเดือดร้อนอย่างที่คิด ตะวันเอนหลังพิงโซฟาอย่างสบายอารมณ์ มุมปากยกยิ้มจาง ๆ ขณะมีสาวสวยสองคนแนบกายอยู่ทั้งซ้ายและขวา ราวกับไม่เคยมีสายโทรศัพท์เร่งด่วนเมื่อครู่เกิดขึ้นเลย“อ้าวมาแล้วเหรอ...นั่งดื่มก่อนสิ”น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาเรียบเฉย ไร้แววใส่ใจ ร่างเล็กนิ่งค้างอยู่ตรงนั้น หัวใจเหมือนถูกกระชากแรง ๆ ความเย็นวาบแล่นขึ้นมาจุกแน่นที่อก น้ำตาคลอเบ้าจนภาพตรงหน้าเริ่มพร่า แม้จะพยายามกลั้นไว้ แต่ความรู้สึกผิดหวังกลับท่วมท้นจนแทบยืนไม่ไหว“ตะ..ตะวันเรียกเรามาทำไมเหรอ”“ก็ชวนมาดื่ม...”“เรารีบมา...เพราะคิดว่าตะวันอยู่ในอันตราย แต่ตะวันกลับเรียกเรามาเพราะเรื่องแค่นี้เหรอ”“อัยยาอย่างี่เง่าได้ป่ะ...ปกติกูเรียกมึงมา มึงก็มาตลอด ครั้งนี้ทำเป็นโมโหไปได้”“ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้เราไม่สบายอยู่นะ ท้องก็ปวดมากด้วย เราห่วงตะวันมาก ๆ มากจนลืมความเจ็บปวดของตัวเองไปเลย”“......”“ตะวันคิดว่า

ตอนที่ 13มึงเล่นตลกอะไรแสงสีส้มอ่อนสะท้อนพื้นปูนจนแสบตาเล็ก ๆ ลมพัดเอื่อย ๆ พัดปลายผมให้ปลิวไหวปะปนกับเสียงนักศึกษาที่เดินผ่านไปมาดวงตากลมใต้กรอบแว่นเหม่อลอย ปลายนิ้วเรียวขีดเขี่ยขอบสมุดเล่นโดยไม่รู้ตัว ภาพเหตุการณ์เมื่อเช้ายังฉายซ้ำในหัวไม่หยุดแม้จะพยายามบอกตัวเองว่าเธอไม่มีสิทธิ์ไปถาม ไม่มีสถานะไปหวง แต่หัวใจกลับไม่ยอมเชื่อฟัง ความรู้สึกหน่วงหนักค่อย ๆ แผ่ซ่านอยู่กลางอกอัยยาเม้มริมฝีปากแน่น พยายามกลืนความอึดอัดนั้นลงไปใช่สิ...เขาจะไปไหน กับใคร ก็เรื่องของเขาแต่ทำไมพอคิดว่าตะวันกำลังนั่งยิ้มให้ใครอีกคน หัวใจดวงเล็กถึงได้บีบรัดจนแทบหายใจไม่ทั่วท้องแบบนี้ หญิงสาวก้มหน้าลง มองเงาตัวเองบนพื้นซีเมนต์ที่ทอดยาวตามแสงเย็น รอยยิ้มบาง ๆ ถูกฝืนให้ปรากฏขึ้นบนใบหน้าเหมือนทุกครั้งที่ต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้สึกอะไร“นี่ ๆ มายด์ ทั้งวันฉันเห็นเธอเติมแป้งไม่หยุด มีนัดเหรอ”เสียงเล็กแหลมของเด็กปีหนึ่งโต๊ะข้าง ๆ ดังขึ้น แต่อัยยากลับไม่ได้สนใจเท่าไหร่นัก“อื้อก็ใช่น่ะสิ....”“ใครเหรอ”“ก็พี่ตะวันปีสอง วิศวะเครื่องกลไง คุย ๆ กันอยู่พี่เขาเลยชวนไปทานข้าวน่ะ”“แค่ทานข้าวเหรอ”“ถ้าถูกคอก็

ตอนที่ 15ถ้าตะวันไม่ชอบเราก็จะไม่ทำ“ตะ…ตะวัน เบา ๆ หน่อยได้มั้ย เรากลัว…”อัยยาทักท้วงเสียงสั่น มือเล็กกำสายคาดเข็มขัดแน่น ร่างบางเกร็งไปทั้งตัวตอนนี้เธอนั่งอยู่ข้างคนขับ หลังจากถูกเขาเรียกขึ้นรถมาโดยแทบไม่ทันตั้งตัว ชายหนุ่มข้างกายยังคงนิ่งเงียบ ไม่แม้แต่จะหันมามอง เอาแต่เหยียบคันเร่งพารถพุ่งไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูงความเร็วที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ทำให้หัวใจของอัยยากระหน่ำเต้นไม่เป็นจังหวะ ร่างเล็กสั่นเทาอย่างห้ามไม่อยู่ นิ้วเรียวเผลอจิกเบาะแน่นด้วยความหวาดกลัว“ตะวัน เราบอกให้เบา ๆ ไง”“มึงเงียบไปเลย! กูบอกแล้วไม่ใช่เหรอว่าอย่ายุ่งกับมัน”“เราห้ามไม่ได้หนิ อีกอย่างทำไมตะวันถึงห้ามเราห้ามยุ่งกับแทนล่ะ”“ก็กูไม่ชอบมัน”“ทีเราไม่ชอบผู้หยิงพวกนั้นของตะวัน เรายังไม่บอกตะวันให้เลิกยุ่งเลย”“อัยยา!....อ๋อ เดี๋ยวนี้รู้จักเถียงแล้วหนิ มันสอนอะไรบ้างล่ะ”“เปล่า… แค่รู้สึกว่าตะวันไม่มีเหตุผลเอาซะเลย ทำเหมือน…หึงเราอย่างงั้นแหละ”เสียงของอัยยาแผ่วเบา ปลายนิ้วบิดชายกระโปรงไปมาอย่างประหม่าชายหนุ่มชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนเสียงหัวเราะหยันจะหลุดออกมาอย่างเย็นชา“อย่างหลงตัวเอง ไ

ตอนที่ 17ความจริงถูกเปิด“แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู…”“แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู…”“แฮปปี้เบิร์ธเดย์…”“แฮปปี้เบิร์ธเดย์…”“แฮปปี้เบิร์ธเดย์ทูยู…” ไฟในร้านดับวูบลง พร้อมกับเสียงเพลงอวยพรวันเกิดที่ค่อย ๆ ดังขึ้นท่ามกลางความมืด ตะวันขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำ“ไม่เห็นรู้มาก่อนว่าไฟจะดับ… แค่ดีลกับทางร้านจะมาดื่มเฉย ๆ ไม่ใช่เหรอ”“นั่นสิ…” “หรือว่าจะเป็นเนเน่”จากนั้นตะวันก็ต้องชะงักงัน เมื่อเห็นร่างเล็กร่างหนึ่งถือเค้กก้อนโตค่อย ๆ ก้าวออกมาจากมุมหนึ่งของร้าน ใบหน้าคมคายพลันคลี่รอยยิ้มบางขึ้นอย่างมีความหมาย“เนเน่เหรอ...”ทันทีที่ร่างนั้นหยุดยืนตรงหน้าเขา ตะวันก็เผลอกลั้นหายใจ เสียงพึมพำแผ่วเบาเล็ดลอดออกจากริมฝีปากโดยไม่รู้ตัวพรึ่บ!แสงไฟทั่วทั้งร้านสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง และรอยยิ้มบนใบหน้าตะวันก็ชะงักค้าง ดวงตาคมไหววูบอย่างเห็นได้ชัด เมื่อคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าไม่ใช่คนที่เขาคิดไว้ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยผุดรอยยิ้มเมื่อครู่ ค่อย ๆ เรียบตึงลงทีละนิด กลับมาเย็นชาตามเดิม“อะ..อัยยา”ร่างเล็กในชุดกระโปรงสีชมพูหวานยืนถือเค้กก้อนใหญ่อยู่ตรงหน้า ใบหน้าถูกแต่งแต้มด้วยรอยยิ้ม หากแต่

ตอนที่ 19กูไม่สนว่ามึงจะคิดยังง nc“อ๊า เสียว จะแตก!”ชายหนุ่มกระแทกรัวเร็วขึ้น จนเสียงดังถี่สนั่น เตียงใหญ่สั่นสะเทือนไปตามแรงกระแทก มือเรียวเล็กของไผ้อัยยากำผ้าปูที่นอนแน่นด้วยความเสียวซ่านที่ทวีคูณขึ้นเรื่อย ๆ“อ๊า! ตะวัน เบา ๆ หน่อย อ๊ะ”กลีบเนื้อแดงสดถูกย้ำจนแบะกว้างรับท่อนเอ็นใหญ่เข้าออกไม่หยุด น้ำฉ่ำกระเซ็นเปียกชุ่มเป็นประกาย“อื้ม!จะแตก!”ชายหนุ่มกัดฟันแน่น เส้นเลือดปูดชัดเต็มลำแขน กล้ามเนื้อตึงเกร็งด้วยแรงกระสันสุดขีด จังหวะกระแทกเริ่มถี่รัวจนร่างเล็กสั่นสะท้านความตอดแน่นเกินทำให้อัยยาเผลอกัดริมฝีปากจนสั่น มือเล็กยกขึ้นบีบหน้าอกตัวเองแน่น ร่างกายตอบสนองโดยไม่รู้ตัว “อ๊า!!”ตะวันครางเสียงกระเส่า ก่อนจะชักสะโพกถอยออกในจังหวะสุดท้าย มือใหญ่จับท่อนเอ็นแข็งชักเข้าออกรัว ๆ ปลายลำแข็งใกล้หน้าอกอวบของคนใต้ร่างชลั่ก…! ชลั่ก…! ชลั่ก…!“อ๊า! จะแตก!”“อื้อ…ตะวัน!”ชลั่ก!ความร้อนที่อดกลั้นไม่ไหวอีกต่อไปก็พรั่งพรูพุ่งกระจายเปื้อนหน้าอกอวบขาวของอัยยาจนเปียกชุ่ม ลมหายใจหนักกระชั้นของเขาสั่นพร่าไปพร้อมกับร่างสูงที่เกร็งสะท้าน“อ๊า แม่ง!เสียวชิบหาย”หญิงสาวเบิกตากว้าง หน้าแด