ตอนที่ 50ใช่คนเดียวที่กูรู้จักมั้ยสามวันต่อมาลูกคลื่นนั่งเอนหลังพิงรั้วเหล็กเก่า ๆ อยู่ข้างสนามบาส สายตาเหม่อมองไปยังเพื่อน ๆ ที่กำลังวาดลวดลายกันอยู่กลางสนามองศาเดินมาพร้อมรอยยิ้มกวน ๆ ในมือยังถือขวดน้ำเย็นจัด เขายื่นให้นิดหนึ่งก่อนจะทิ้งตัวนั่งลงข้าง ๆ แล้วหันไปแซว“ไม่ลงหน่อยเหรอมึง โชว์ฟอร์มให้น้องปีหนึ่งดูหน่อยสิ ปีนี้มีแต่แจ่ม ๆ ทั้งนั้นเลยนะเว้ย”พูดพลางพยักพเยิดไปทางกลุ่มผู้หญิงปีหนึ่งที่นั่งกรี๊ดอยู่ริมสนามลูกคลื่นเหลือบตามองไปแวบเดียว ก่อนจะถอนหายใจยาวแล้วเอนหัวพิงรั้วกลับไปเหมือนเดิม เสียงทุ้มเอ่ยเรียบ ๆ แทบไม่ใส่อารมณ์“ไม่อ่ะ… กูไม่อยากเล่น”“แล้วไปง้อน้องเฌอสำเร็จมั้ยยังไม่ได้ถามเลย”“คนอย่างกูมึงว่าสำเร็จมั้ยล่ะ”“โห่...แม่งเจ๋งว่ะทำไงว่ะ สอนหน่อยเผื่อได้ใช้”“ก็....เอ่อ...เรื่องแบบนี้มันสอนกันได้ที่ไหน”“นี่....คงไม่ใช่ไปร้องไห้คร่ำครวญอยู่หน้าห้องจนเขาสงสารเลยใจอ่อนหรอกนะ”“บ้ารึไง...ใครจะไปทำแบบนั้นกัน คนอย่างกูไม่มีทางทำแบบนั้นหรอก”“ให้มันจริงเถอะ”“แล้วมึงไม่ลงเล่นรึไง มาเซ้าซี้เรื่องของกูอยู่ได้”“อีกหน่อย ปล่อยให้เด็กมันเล่นไปก่อน”“อ๋อ...”
続きを読む
