All Chapters of ท่านแม่ทัพ ปล่อยนางร้ายอย่างข้าไว้ในครัวเถอะ: Chapter 31 - Chapter 39

ถึงฉันจะเป็นหญิงแกร่ง คำซุบซิบพวกนี้ไร้สาระ แต่ฟังทุกวัน ฟังบ่อยๆ เข้าก็เฉา แถมเริ่มกังขาในตัวเองขึ้นมา กวนจิ้งอ๋องไม่ทราบเรื่องนี้หรอก เพราะฉันไม่อยากเอาเรื่องจุกจิกไปกวนพระทัย หรือฉันควรจะคีพคาร์แลคเตอร์นางร้าย กระโดดตบพวกปากเปรตไปเลยดีมั้ยนะ เอ๊ะ... หรือว่าระบบกำลังปั้นให้ฉันเป็นเมียขี้หึง ตามอาละวาดตบนางเอก? แล้วจะได้มีอีเว้นท์โดนพระเอกบอกเลิก? “โยวหลัน เจ้าดูเหนื่อย วันนี้กลับไปพักผ่อนกันก่อนดีกว่า พรุ่งนี้เป็นวันเปิดร้านวันแรก เจ้าจะได้มีแรงนะ” “อ... อือ เพคะ” ฉันเงยหน้าขึ้นสบตาก่อนจะก้มงุดกลับลงไปอีก กวนจิ้งอ๋องจึงเชยคางฉันขึ้น แล้วจุ๊บปากหน้าเตาร้านอาหารนี่แหละ “เมียข้า มีเรื่องไม่สบายใจอะไรหรือ” “คือว่า...” หากต้องการตัดรูทเมียขี้หึงทิ้ง มันก็ง่ายนิดเดียวนั่นคือหย่าขาด แล้วหอบลูกหนีไปตั้งต้นชีวิตใหม่กันสองคนแม่ลูก นี่น่าจะเป็นทางออกที่ดีที่สุด แต่ถ้าให้ฉันเป็นฝ่ายขอหย่า ฉันกลับพูดไม่ออก และดูเหมือนเนื้อเรื่องก็จะยังคงดำเนินต่อไปโดยไม่มีวี่แววว่าอีอ๋องจะขอเลิกกับฉันน่ะสิ---------------เท่าที่ฉันจำได้ อีเว้นท์หลังจากฉากอุ้มนาง

ส่วนฉันทำไก่ต้มทั้งตัว สับใส่จานวางทื่อๆ นั่นแหละ ถ้าชนะอีกก็แปลว่าระบบติดบัคแล้ว กรรมการทั้งสามคนใช้ตะเกียบคีบชิ้นไก่ขึ้นมาชิมอย่างไม่คาดหวังนัก แค่เห็นจานไก่ต้มที่ดูธรรมดา ไร้การตกแต่งวิจิตรเช่นของผู้เข้าแข่งขันคนอื่น ยิ่งทำให้หลายคนคิดว่านี่คงเป็นเพียงจานไก่ที่ทำตามมีตามเกิด แต่ทันทีที่เนื้อไก่สัมผัสลิ้น กรรมการคนแรกเบิกตากว้างขึ้น พรั่งพรูคำชมแบบน้ำหลากท่วมเนืองนอง "ชุ่มฉ่ำถึงใจ! เนื้อไก่แน่นแต่นุ่ม ลื่นไหลในปากเหมือนสายน้ำตกกลางป่าเขียวขจี!" กรรมการคนที่สองหลับตาพริ้ม ยิ้มพอใจขณะเคี้ยวช้าๆ "น้ำซุปที่แทรกซึมในเนื้อไก่หอมละมุนจนเหมือนหมอกจางๆ ในยามเช้า กลิ่นที่ได้กลายเป็นบทกวีของฤดูใบไม้ผลิ เป็นรสชาติที่เรียบง่ายแต่ลึกล้ำ แม่นางอายุเพียงเท่านี้ แต่กลับมีฝีมือระดับปรมาจารย์ ข้าขอคารวะ" กรรมการคนที่สองเป็นหัวหน้าพ่อครัวหลวง อวยแบบเล่นใหญ่มากจนฉันระแวง ส่วนกรรมการคนที่สามถึงกับน้ำตาไหลพราก "ความสมดุลของรสชาติช่างน่าประหลาดใจ ไก่ต้มธรรมดาเช่นนี้ ทำไมถึงมีรสชาติที่ทำให้หัวใจสงบได้ถึงเพียงนี้... ฮือ หม่าม้า ข้าคิดถึงหม่าม้า” “อา... นี่คือ

“ท่านอ๋อง ข้ามีเรื่องสำคัญจะปรึกษาท่าน” “หื้ม? ว่ามาสิ” “คือว่า... ข้าเอง ตอนนี้ก็พอจะทำมาหากิน เก็บเงินทองได้บางแล้ว ข้าจะหาเงินนำมาคืนทุนให้ท่านจนครบ แล้วหลังจากนั้นข้าคิดว่า...” ฉันกลืนน้ำลายอย่างลำบากใจ ก่อนจะเอ่ยต่อไป “ข้าคิดว่า... ข้าคิดว่าเมืองเซียงหยางก็มีลู่ทางดี ข้ากับลูก... ควรจะไป” “เจ้าไม่ใช่คนของโลกนี้สินะ” กวนจิ้งอ๋องยัดเสี่ยวหลงเปาใส่ปากฉัน ฉันพ่นเสี่ยวหลงเปาชิ้นนั้นออกจากปากทันที แปะบนพระพักตร์กวนจิ้งอ๋องพอดิบพอดี เหงื่อแตกซิก “ฮะๆๆ ท...ท... ท่าน... ท่านอ๋องพูดเรื่องอะไร ตล๊กตลก ฮะ ฮะ ฮะ ก๊าก ก๊าก” ดูออกง่ายจริงจริ๊ง กวนจิ้งอ๋องคิดขณะเท้าแขนมองดูฉันหัวเราะกลบเกลื่อน “เจ้าคิดจะขอหย่ากับข้า จะได้พาลูกหนีไปจากข้าให้ไกลๆ เพื่อเปิดทางให้ข้ากับคุณหนูจ้าวจื่อ” “เอ่อ...” “ข้าเดาถูกสินะ” “ท่าน... รู้ได้ยังไง” “เราเป็นผัวเมียกัน นอนข้างกัน ข้าย่อมสังเกตได้ว่าเจ้ามีความกังวลซ่อนอยู่” “ท่านรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่” “ตั้งแต่แรกแล้ว”

คุณหนูจ้าวจื่อ อาหารคือสิ่งที่ให้ชีวิตผู้คน หากเจ้าจะโยนของมีค่าเช่นนี้ลงพื้น ข้าจำต้องสั่งสอน” พูดจบก็ยกมือฟาดลงบนแก้มของจ้าวจื่อ เสียงดัง “เพียะ” จนทุกคนในร้านตะลึง “เจ้า... เจ้า... กล้าตบข้าหรือ!” คุณหนูจ้าวจื่อร้องกรี๊ด ลูบแก้มแดงก่ำด้วยความตกใจ ฉันยังคงยืนหยัด มองด้วยสายตาแน่วแน่ “ข้ากล้า หากเจ้ายังไม่เคารพสิ่งที่ควรเคารพ เช่นนี้เรียกว่าเตือนสติ บ้านเมืองยังมีผู้เดือดร้อนยากจนอยู่นับไม่ถ้วน เจ้าโยนข้าวปลาอาหารที่มีค่าทิ้งเพื่อระบายอารมณ์ไร้สาระของเจ้า สมควรแล้วรึ?” ถึงฉันจะไม่เคยมีปากมีเสียงกับใครเลยก็เถอะ แต่ในฐานะเชฟแล้ว ถ้าเห็นใครทิ้งขว้าง เอาอาหารมาเล่น หรือใส่อะไรก็ตามที่ส่งผลเสียต่อร่างกายคนกิน ฉันไฟว์แหลก กูไม่ยอมค่ะ จับตีมือหักเลย คุณหนูจ้าวจื่อไม่อาจเอ่ยคำใด น้ำตาคลอเบ้า กวนจิ้งอ๋องมองเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างนิ่งสงบ ก่อนจะกล่าวขึ้นด้วยเสียงหนักแน่น “จ้าวจื่อ กลับไปเสียเถิด เปล่าประโยชน์ที่เจ้าจะดึงดันและลดตัวลงไปกระทำเรื่องเหลวไหล เจ้าสูงส่งกว่านั้น” “เพคะ” คุณหนูจ้าวจื่อดูจะสงบใจลงได้บ้างแล้ว นางจึงคำนับและกล่าวขออภัย

หลายปีผ่านพ้น เป็นช่วงเวลาแสนอ่อนหวาน ฉันกับกวนจิ้งอ๋องช่วยกันสร้างครอบครัวเล็กๆ ด้วยกันอย่างมีความสุข เราต่างทำหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ และดูแลกันและกันด้วยความรัก “ดูนี่นะจ๊ะ ห่อเกี๊ยวง่ายนิดเดียว ตรุษจีนปีนี้เราจะกินเกี๊ยวหมูได้ไม่อั้นเลยนะ” ฉันกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ สองมือประคองแป้งบางๆ ห่อไส้เกี๊ยวด้วยความชำนาญ รอบตัวมีเด็กชายและเด็กหญิงตัวน้อยนั่งล้อมอยู่ ทั้งสองกำลังจ้องมองมือแม่ด้วยความตั้งใจ ดวงตากลมโตเปล่งประกายด้วยความอยากลองทำบ้าง “เสด็จแม่จ๋า แบบนี้หรือเปล่า?” อวิ๋นเจี๋ย ลูกชายคนโตถามพลางยื่นเกี๊ยวในมือขึ้นมาให้ฉันดู ชื่อของเขาแปลว่าเมฆผู้สง่างาม เป็นชื่อที่สะท้อนถึงความหวังว่าลูกชายจะเติบโตเป็นคนที่มีจิตใจสูงส่งและน่าเกรงขามเหมือนเมฆบนฟ้า ปีนี้อายุสี่ขวบแล้ว ชอบเข้าครัวและเรียนฟันดาบเป็นชีวิตจิตใจ เจ้าก้อนแป้งของเขาดูบูดเบี้ยวเสียจนฉันต้องกลั้นหัวเราะ “ยังไม่สวย แต่ลูกตั้งใจดีแล้ว ลองอีกครั้งนะ” ฉันลูบศีรษะลูกชายอย่างอ่อนโยน ก่อนจะหยิบแป้งแผ่นใหม่ส่งให้ หรูอวี้ ลูกสาวที่นั่งข้างกันเงยหน้าขึ้นมอง แถมย่นจมูกเล็กๆ ชื่อของลูกสาวคนนี้