All Chapters of ท่านแม่ทัพ ปล่อยนางร้ายอย่างข้าไว้ในครัวเถอะ: Chapter 1 - Chapter 10

39 Chapters

บทนำ 1

คำเตือนไม่เหมาะสำหรับผู้ที่อายุต่ำกว่า 18นามปากกา ศศิชา เป็นงานแนว pwpสำนวนอีโรติก อ่านตัวอย่างก่อนตัดสินใจ------------------------มี ebook ขายที่เว็บ meb นะคะบทนำ เรื่องราวเริ่มต้นจากวันที่ท่านอ๋องกวนจิ้ง ได้ส่งเทียบหมั้น[1]แก่ท่านจ้าวเต๋อ ขุนนางขั้นหนึ่ง สกุลจ้าวถือเป็นสกุลชั้นสูงที่รับใช้ราชสำนักมาเนิ่นนาน ชายรับราชการ หญิงถวายตัวหรือแต่งงานกับเชื้อพระวงศ์ ดังนั้นแล้วเมื่อท่านอ๋องกวนจิ้งถึงวัยสมควรมีคู่ครอง ธิดาสกุลจ้าวจึงเป็นตัวเลือกแรกและตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุด “เมื่อเทียบหมั้นมาถึงแล้ว ต่อไปก็ต้องเป็นเทียบสินสอด[2] แล้วพอถึงวันมงคล เจ้าบ่าวก็จะนำเทียบเชิญเจ้าสาว[3]มามอบให้ท่านจ้าวเต๋อ” สาวใช้ที่อายุมากหน่อยเล่าถึงวันที่ท่านอ๋องกวนจิ้งส่งเทียบหมั้นมาถึงจวนท่านจ้าวเต๋ออย่างออกรส ฉันเองก็นั่งฟังอยู่ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เพราะใครๆ ต่างก็กล่าวขานถึงท่านอ๋องว่าเป็นบุรุษรูปงามองอาจ ออกรบครั้งแรกในวัยสิบห้าก็คว้าชัยชนะศึกใหญ่ และตลอดช่วงเวลาสิบปีที่ผ่านมา ท่านอ๋องกวนจิ้งสำแดงฝีมือการรบอันน่าทึ่งจนได้รับยศถาบรรดาศักดิ์ชั้นสูงสุด เป็นแม่ทัพอันดับหนึ
Read more

บทนำ 2

ตามท้องเรื่องแล้ว โยวหลันเป็นตัวร้ายที่แสร้งทำตัวน่าสงสาร คอยกลั่นแกล้งรังแกพี่สาวลับหลัง สุดท้ายก็โดนท่านอ๋องเชือดคอหอยตายโทษฐานผลักนางเอกตกเรือ ดังนั้นเพื่อหลีกเลี่ยงอีเว้นท์นั้น ฉันจึงเก็บตัวเจี้ยมเจี๋ยมมาตลอด พยายามอยู่ให้ห่างจากพี่สาว หลบอยู่แต่ในครัว ใช้สกิลเชฟเอาตัวรอดไปเรื่อย ถ้าพี่สาวแต่งงานกับอ๋องเกาจิ้งได้สำเร็จ ต่างคนต่างอยู่ ฉันก็ไม่โดนเชือดคอหอยตายแล้ว ถูกมั้ย “พี่โยวหลันอ่านตัวหนังสือออก ช่วยท่องธรรมเนียมแต่งงานให้พวกข้าฟังอีกรอบได้หรือไม่” “ธรรมเนียมลิ่วหลี่น่ะหรือ” “อืมๆ ใช่แล้ว พี่โยวหลันท่องให้ฟังหน่อย” สาวๆ ต่างมีความสุข ปล่อยใจพาฝันถึงงานวิวาห์ที่ตนได้เพียงฝันถึง ฉันเองก็เช่นกัน มีพวกเด็กๆ น่ารักล้อมรอบตัวทำไมจะไม่ชอบล่ะ “ลิ่วหลี่คือ ธรรมเนียมปฏิบัติของคู่บ่าวสาว นับตั้งแต่ทั้งสองฝ่ายตัดสินใจจะใช้ชีวิตคู่ ซึ่งแบ่งได้เป็น 6 อย่าง อย่างแรกคือ ทาบทาม มีใครตอบได้บ้างว่าหมายความว่าอะไร” “ข้าตอบได้ๆๆๆ” สาวใช้อายุน้อยๆ พากันยกมือแย่งกันตอบ “ถ้าชายคนไหนชอบเรา ก็จะเชิญแม่สื่อให้ไปสู่ขอ โดยมีของกำนัลที่สื่อความหมายเป็นนัยว่า
Read more

บทนำ 3

“ยิ่งตี้ที่ท่านจ้าวเต๋อคัดเลือกไว้ มีมากถึงห้าสิบคนเชียวล่ะ พี่โยวหลันไม่อยากตามคุณหนูไปอยู่ที่จวนท่านอ๋องเหรอ” “ม่ายล่ะ ไม่ดีกว่า” ยิ่งตี้ คือการแสดงความมีอันจะกินของบ้านเจ้าสาว โดยกำหนดให้สาวใช้และแรงงานเด็กจำนวนหนึ่งติดตามเจ้าสาวไปยังบ้านเจ้าบ่าวด้วย ชีวิตของยิ่งตี้ถือเป็นสิทธิ์ขาดของเจ้าบ่าว อาจจะกลายเป็นเครื่องบำเรอกาม หรือจะขายทิ้ง หรือใช้งานอย่างไรก็ได้ จะเฆี่ยนตีหรือฆ่าก็ไม่มีความผิด รวมทั้งยิ่งตี้ไม่มีสิทธิ์ไถ่ถอนตัวเองออกจากการเป็นทาสไปชั่วชีวิต เรื่องนี้ทางฮูหยินเอกกำหนดให้ฉันต้องเป็นยิ่งตี้ของสกุลเฉินตั้งแต่หลายเดือนก่อนแล้ว “หลานสาวของฮูหยินเอกก็จะแต่งงานเช่นกัน เกณฑ์คนไปเป็นยิ่งตี้สกุลเฉินด้วย คิดดูแล้วจวนอ๋องกวนจิ้งดีกว่าเป็นไหนๆ” “บ้านสกุลเฉินที่ข้าต้องไปอยู่ก็ไม่เลวนะ ได้ยินว่าพวกเขาเองก็ชอบฝีมือทำกับข้าวของข้าเพราะงั้นไม่ลำบากแน่นอน” “แต่ข้ากลับรู้สึกว่าพี่โยวหลันควรจะได้ไปอยู่ที่จวนท่านอ๋องมากกว่า” “อ่า ฮะๆ” ดูเหมือนว่าอะไรบางอย่างพยายามดึงให้ฉันกลับเข้ารูทตัวร้ายในจวนอ๋องกวนจิ้งให้จงได้ แต่ฉันไม
Read more

บทนำ 4

“พี่โยวหลัน คืนนี้ท่านหนีไปเถอะ” “หา?” “ใช่ๆ หนีไปเปิดร้านภัตตาคารเลยๆๆ” งืม... ก็ไม่เลวนะ แต่ปัญหาคือฉันไม่มีเงิน จะว่าไปฉันจำได้เลาๆ ว่าตอนเด็กเคยคุยเรื่องเปิดร้านอาหารกับใครบางคนอย่างออกรส จำได้ว่าโม้เลอะเทอะไปหลายเรื่อง อย่างเช่น “ข้าจะทำร้านอาหารที่มีแดนเซอร์เต้นๆ เอาแต่ผู้ชายนะ” “แดนเซอร์คืออะไร” “ก็นักเต้นไง แล้วลูกค้าทุกโต๊ะจะได้เผือกเส้นทอดเป็นออเดิร์ฟเรียกน้ำย่อยฟรี แล้วข้าจะทำชาไข่มุกขาย แล้วก็เสี่ยวหลงเปา” “เสี่ยวหลงเปา?” “มันจะเป็นขนมกึ่งซาลาเปากึ่งขนมจีบ หน้าตาจะจับจีบปิดสนิทเหมือนซาลาเปา แต่ตัวแป้งจะบางคล้ายขนมจีบ จุดเด่นคือตัวไส้เนื้อนุ่มๆที่มีน้ำแกงที่อยู่ข้างในเจ้าค่ะ” “โฮ่ ฟังดูน่าสนใจจริง เจ้าเปิดร้านวันไหน ชวนข้าไปหุ้นด้วยนะ ข้าอยากกินเสี่ยวหลงเปาของเจ้า” “อื้อ!!!” “เอาล่ะ ถึงบ้านเจ้าแล้ว อย่าหาเรื่องหนีออกไปเก็บของกินในป่าตอนมืดๆ ค่ำๆ อีกล่ะ ถ้าคราวหน้าข้าเจอเจ้ามุดท่อเข้าออกกำแพงเมืองอีก ข้าจะฟาดเจ้า ถ้าจะไปก็ไปตอนประตูเมืองเปิด แล้วก็พาผู้ใหญ่ไปด้วย ในป่ามีแต่สัตว์
Read more

บทที่ 1 หาทางหนี 1

บทที่ 1 หาทางหนี ชื่อจริงของฉันคือ แพรวา ภูมิลำเนากรุงเทพโดยกำเนิด ฐานะทางบ้านปานกลาง หลังจากที่เรียนจบด้านการทำอาหารก็ได้งานเป็นเชฟฝึกหัดในครัวโรงแรมหรู เงินดีแต่งานหนัก เพราะงั้นแล้วสิ่งที่ช่วยฮีลใจมนุษย์เงินเดือนอย่างฉันได้ก็คือซีรีย์เรื่องคุณหนูไข่มุก ดูเพราะกล้ามพระเอกล้วนๆ โคตรแน่น อ๊ะๆ ฉันแค่อยากจะดูไว้เป็นแบบสเปกผู้ชาย อยากได้ผัวหุ่นลีนๆ ไม่มีไขมัน สาวเห็นสาวกรี๊ด สาวเห็นสาวรักไรงี้ แล้วก็ชอบบุคลิกองอาจผ่าเผยของพระเอกแค่นั้น ไม่มีอะไรในกอไผ่ สี่ทุ่มได้เวลาครัวปิด ฉันถอดชุดเชฟส่งซักเรียบร้อย เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็คว้ากระเป๋าใบโปรดขึ้นสะพายหลัง ออกจากครัวโรงแรมห้าดาวสุดหรู จะไปขึ้นรถมินิไบค์ไทยประดิษฐ์สุดจ๊าบ แต่เดินตั้งนานก็ไปไม่ถึงรถคันโปรดเสียที รถก็จอดอยู่ตรงหน้าไม่เกินสิบก้าวแท้ๆ แต่เดินจนเหนื่อยก็ไปไม่ถึง “เราต้องเปลี่ยนเป้าหมาย” ฉันบอกตัวเอง “เราจะหลบเงียบๆ เป็นแม่ครัวไปจนแก่ตายไม่ได้ เราต้องมีแผนเกษียณที่ร่ำรวยแข็งแรงสิถึงจะถูก!” ฉันไม่แน่ใจว่าฉันฝันอยู่หรือไม่ ร่างกายรับรู้เพียงว่าสองเท้าหนั
Read more

บทที่ 1 หาทางหนี 2

ฉันก็ว่าฉันซ่อนตัวดีแล้วนะ แต่ไม่รู้ทำไมท่านอ๋องถึงยังเล็งมาที่ฉัน หรือว่า... ฉันขมวดคิ้วอย่างปวดหัว เพราะตัวร้ายอย่างฉันไม่ทำตามที่กำหนดไว้ ระบบมันก็เลยพยายามบีบให้ฉันกลับเข้ารูทเชือดคอหอยให้จงได้สินะ ยุ่งฉิบ จู่ๆ พระเอกของซีรีย์ก็มาสร้างอีเว้นท์ใหม่ที่โคตรจะผิดปกติ แปลได้ว่าคุณหนูจ้าวจื่อต้องทราบเรื่องและตั้งตัวเป็นศัตรูกับฉันเรียบร้อยแล้วแน่นอน แม่งเอ๊ย... ที่ฉันพยายามอดทนอยู่เงียบๆ มาหลายปีก็สูญเปล่าหมดเลย ฉันลุกขึ้นจากที่นอน ล้างหน้าล้างตา ปัดกวาดทำความสะอาดครัวซึ่งเป็นพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์จนเอี่ยม พวกสาวใช้บอกอยู่เหมือนกันว่าฉันเช็ดครัวทั้งวันไม่เบื่อบ้างหรือ ฉันบอกเลยว่าปล่อยให้ฉันเช็ดเถอะ ไม่งั้นฉันจะเป็นบ้าไปเสียก่อน มื้อเช้าของนายท่านนั้นฉันกำหนดเป็นกฎเอาไว้ว่าต้องตรงเวลา ใช้วัตถุดิบสดใหม่ ปรุงร้อนๆ จัดวางอย่างมีศิลปะและที่สำคัญต้องคำนวณโภชนาการครบถ้วน ฉันเตรียมทำอาหารตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง ขณะกำลังง่วนอยู่หน้าเตา สาวใช้ของคุณหนูจ้าวจื่อก็กระแทกประตูครัว เปิดผ่างเข้ามาด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร “โยวหลัน! คุณหนูต้องการพบเจ้า!”
Read more

บทที่ 2 อีเว้นท์นรก 1

“ผู้น้อยมาพบคุณหนู ไม่ทราบว่ามีธุระใดให้ผู้น้อยรับใช้เจ้าคะ” “เงยหน้าขึ้น” น้ำเสียงของนางอ่อนโยน แฝงไปด้วยเมตตา “เจ้าเองก็นับว่าเป็นน้องสาวของข้า” “จ...เจ้าค่ะ” ฉันเงยหน้าขึ้น แสร้งทำตัวเงอะงะ เมื่อสบตากับพี่สาวต่างมารดา โอ้โห งามแท้ ฉันพบว่าเราพี่น้องมีเค้าโครงใบหน้าคล้ายคลึงกันหลายส่วน แต่นางหวานหยดย้อยกว่า ในขณะที่ฉันตัวสูงและติดนิสัยชอบค่อมหลัง ไม่อยากให้ใครสะดุดตากับส่วนสูงหุ่นนางแบบ แต่แค่มองจากด้านหลัง เด็กยังดูออกเลยว่าฉันเป็นสาวใช้ก้นครัว แต่งกายปอนๆ ท่านอ๋องเมาหรือเปล่าถึงได้เบลอไปที่ครัวเมื่อวานนี้ “ได้ยินว่าเมื่อวานนี้ท่านอ๋องไปพบเจ้าที่ครัว” “จ...เจ้าค่ะ” “เจ้าช่างมีใบหน้าคล้ายข้า ท่านอ๋องคงจะดื่มมากเกินไปจึงสับสน ข้าขออภัยแทนท่านอ๋องด้วย” “ม...มิได้เจ้าค่ะ มิใช่เรื่องใหญ่โตอะไรเลย” ฉันพูดไม่ทันจบประโยค สีหน้าแววตาของคุณหนูจ้าวจื่อก็แปรเปลี่ยนไปเล็กน้อย “ปิ่นที่ท่านอ๋องมอบให้เจ้า เป็นของหมั้นตามธรรมเนียม เจ้ามอบปิ่นคืนให้ข้าได้หรือไม่” “เจ้าค่ะ” ฉันหยิบประคองปิ่นล้ำค่าส่งคืนให้โดยไม่อิดออด รีบ
Read more

บทที่ 2 อีเว้นท์นรก 2

“ท...ท่านอ๋อง ข้ามีงานต้องกลับไปทำ ท่านอ๋องเสด็จไปพบคุณหนู... ง่ะ” ท่านอ๋องกวนจิ้งตรงดิ่งไปยังศาลาริมสระน้ำซึ่งคุณหนูจ้าวจื่อนั่งเล่นอยู่ บรรดาสาวใช้เห็นท่านอ๋องผู้งามสง่าก้าวตรงมาอย่างองอาจ พวกนางต่างวี้ดว้ายหน้าแดง หยอกเย้าคุณหนูกันไม่หยุด “ดูสิเจ้าคะคุณหนู ท่านอ๋องร้อนพระทัย ความรักสุมทรวงจนต้องมาพบคุณหนูแล้ว” “ข้าบอกแล้ว เรื่องเมื่อวานเป็นเรื่องเข้าใจผิด ท่านอ๋องคงจะมาพบคุณหนูเพื่ออ้อนวอนขอคุณหนูยกโทษให้เป็นแน่” “ข้า... ข้าก็มิได้ถือโทษโกรธท่านอ๋องเสียหน่อย” พวงแก้มของคุณหนูจ้าวจื่อแดงระเรื่อ ยิ่งงามน่าหลงใหล ชายใดได้เห็นย่อมใจเต้นรัวกันทุกคน เมื่อท่านอ๋องเสด็จมาถึงศาลา บรรดาสาวใช้ก็พากันแยกย้ายพลางหัวเราะคิกคัก คุณหนูยิ่งเขินอาย ตามบทแล้วท่านอ๋องจะเอ่ยเกี้ยวนางแล้วบังคับจูบ “คารวะท่านอ๋อง อ๊ะ ว้าย” ท่านอ๋องกวนจิ้งดึงปิ่นหมั้นจากเรือนผมของนาง แล้วเดินดุ่มๆ ลากฉันไปอีกทาง โอ้ย อีอ๋อง สร้างอีเว้นท์เชรี่ยไรขึ้นมานิ “ท่านอ๋อง คุณหนูจ้าวจื่อ” ฉันพยายามขืนตัวเอง นางเอกอยู่นั่นไง นางเอกอยู่ตรงน้านนน!!!! ฉันเอี้ยวตัวกลั
Read more

บทที่ 2 อีเว้นท์นรก 3

“ท่านอ๋อง ได้โปรดฟังก่อน คู่หมั้นของพระองค์คือคุณหนูจ้าวจื่อนะ ข้าเป็นแค่แม่ครัวตัวเร้กๆ ท่านอ๋องได้ยินมั้ยเนี่ย ฮืออ ท่านอ๋องตั้งสติก่อน โอย เมาอะไรมาวะเนี่ย...” “หุบปาก” ทรงปักปิ่นเข้ามวยผมของฉัน “หากทำหายหรือกล้ายกให้ใครอีก ข้าจะเอาเรื่องเจ้า” ท่านอ๋องเหวี่ยงฉันเข้าไปในห้องไหนสักห้องหนึ่ง ทรงเหวี่ยงเบาๆ แต่ตัวฉันปลิวไปกระแทกโต๊ะเต็มๆ ฉันร้องจ๊ากแถมจุก พละกำลังของท่านอ๋องนักรบโคตรแรง ฉันถูกจับนั่งเกยขอบโต๊ะ กางเกงถูกถลกลงไปที่ข้อเท้า เมื่อตั้งสติได้อย่างสับสนงงงวย ฉันก็เกือบหลุดกรี๊ด “ท่านอ๋องใจเย็นๆ ก่อนนะ มีอะไรค่อยๆ พูด ค่อยๆ จา คนที่ท่านต้องปล้ำไม่ใช่ข้า แต่เป็นคุณหนูจ้าวจื่อ คุณหนูจ้าวจื่อ โฉมงามๆ ไข่มุกแห่งเมืองหลวง” “เจ้าคิดว่าข้าปล้ำผิดคนงั้นรึ” “ช..ใช่ ใช่แล้ว ข้า ข้าเป็นเชฟ เอ้ย แม่...แม่ครัว เห็นมั้ย ถึงข้าจะหน้าตาคล้ายพี่สาว แต่ข้าเป็นนางร้าย” “นางร้าย...” ดูเหมือนคำพูดของฉันจะช่วยดึงสติได้เล็กน้อย ท่านอ๋องกวนจิ้งหอบหายใจแรงมาตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว แววตาไม่น่าไว้ใจอย่างแรง ท่าทางเหมือนโดนของ
Read more

บทที่ 2 อีเว้นท์นรก 4

เหมือนระบบมันกำลังบังคับให้ฉันซั่มกับไอ้พระเอกนี่ จะบ้าเรอะ!! พอนึกถึงสีหน้าแววตาของคุณหนูจ้าวจื่อที่มองฉัน สันหลังของฉันพลันเย็นวาบ หรือว่ารูทใหม่นี้ฉันตายเพราะโดนนางเอกเชือด อ๊า!! ระบบกำลังเร่งให้ฉันตายเร็วขึ้นชัดๆ “งื้ออ...” ปลายลิ้นของกวนจิ้งอ๋องกำลังเขี่ยหัวนมของฉันไปมา ฉันสะท้านไปทั้งตัว หูตาอื้ออึง แต่พอรู้ตัวว่ากำลังถูกดันหัวเข่าให้แยกออกจากกัน ฉันก็สะดุ้งได้สติขึ้นมาทันที “จะ จะทำอะไรเพคะ” “ข้าแค่ขอดูเนินเนื้อของเจ้าเท่านั้น” “เดี๋ยว!!!” ฉันพยายามดิ้น แต่สู้แรงอ๋องกล้ามหมีไม่ไหว แถมเขายังกระซิบว่าเรากำลังจะเป็นผัวเมียกันตามประเพณีแล้ว ไม่มีอะไรต้องอาย ฉันนี่อยากจะถีบใส่ ถ้าจะหน้ามืดก็ช่วยหน้ามืดให้ถูกคนหน่อยได้ม้ายยยย!! “อ๊า!” “โอ... ดูอวบฉ่ำ น่าอร่อย เจ้าช่างอ่อนไหว น่ารักมาก” “ม่ายยย!!” ฉันถูกถ่างกลีบสาวสีชมพูหวาน รูเล็กๆ ขมิบน้ำหวานออกมาแสนฉ่ำแฉะ ฉันร้องกรี๊ด สติกระเจิดกระเจิงเมื่อปลายลิ้นของร่างสูงใหญ่ตวัดลงมา ลิ้นแข็งแรงตวัดไปทั่วราวกับกำลังวัดขนาด ทั้งๆ ที่ฉันควรจะหยะแหยง แต่ร่างกายมันกลับตอ
Read more
PREV
1234
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status