ท่านแม่ทัพ ปล่อยนางร้ายอย่างข้าไว้ในครัวเถอะ

ตามท้องเรื่องแล้ว โยวหลันเป็นตัวร้ายที่แสร้งทำตัวน่าสงสาร คอยกลั่นแกล้งรังแกพี่สาวลับหลัง สุดท้ายก็โดนท่านอ๋องเชือดคอหอยตายโทษฐานผลักนางเอกตกเรือ ดังนั้นเพื่อหลีกเลี่ยงอีเว้นท์นั้น ฉันจึงเก็บตัวเจี้ยมเจี๋ยมมาตลอด พยายามอยู่ให้ห่างจากพี่สาว หลบอยู่แต่ในครัว ใช้สกิลเชฟเอาตัวรอดไปเรื่อย ถ้าพี่สาวแต่งงานกับอ๋องเกาจิ้งได้สำเร็จ ต่างคนต่างอยู่ ฉันก็ไม่โดนเชือดคอหอยตายแล้ว ถูกมั้ย “พี่โยวหลันอ่านตัวหนังสือออก ช่วยท่องธรรมเนียมแต่งงานให้พวกข้าฟังอีกรอบได้หรือไม่” “ธรรมเนียมลิ่วหลี่น่ะหรือ” “อืมๆ ใช่แล้ว พี่โยวหลันท่องให้ฟังหน่อย” สาวๆ ต่างมีความสุข ปล่อยใจพาฝันถึงงานวิวาห์ที่ตนได้เพียงฝันถึง ฉันเองก็เช่นกัน มีพวกเด็กๆ น่ารักล้อมรอบตัวทำไมจะไม่ชอบล่ะ “ลิ่วหลี่คือ ธรรมเนียมปฏิบัติของคู่บ่าวสาว นับตั้งแต่ทั้งสองฝ่ายตัดสินใจจะใช้ชีวิตคู่ ซึ่งแบ่งได้เป็น 6 อย่าง อย่างแรกคือ ทาบทาม มีใครตอบได้บ้างว่าหมายความว่าอะไร” “ข้าตอบได้ๆๆๆ” สาวใช้อายุน้อยๆ พากันยกมือแย่งกันตอบ “ถ้าชายคนไหนชอบเรา ก็จะเชิญแม่สื่อให้ไปสู่ขอ โดยมีของกำนัลที่สื่อความหมายเป็นนัยว่า

“พี่โยวหลัน คืนนี้ท่านหนีไปเถอะ” “หา?” “ใช่ๆ หนีไปเปิดร้านภัตตาคารเลยๆๆ” งืม... ก็ไม่เลวนะ แต่ปัญหาคือฉันไม่มีเงิน จะว่าไปฉันจำได้เลาๆ ว่าตอนเด็กเคยคุยเรื่องเปิดร้านอาหารกับใครบางคนอย่างออกรส จำได้ว่าโม้เลอะเทอะไปหลายเรื่อง อย่างเช่น “ข้าจะทำร้านอาหารที่มีแดนเซอร์เต้นๆ เอาแต่ผู้ชายนะ” “แดนเซอร์คืออะไร” “ก็นักเต้นไง แล้วลูกค้าทุกโต๊ะจะได้เผือกเส้นทอดเป็นออเดิร์ฟเรียกน้ำย่อยฟรี แล้วข้าจะทำชาไข่มุกขาย แล้วก็เสี่ยวหลงเปา” “เสี่ยวหลงเปา?” “มันจะเป็นขนมกึ่งซาลาเปากึ่งขนมจีบ หน้าตาจะจับจีบปิดสนิทเหมือนซาลาเปา แต่ตัวแป้งจะบางคล้ายขนมจีบ จุดเด่นคือตัวไส้เนื้อนุ่มๆที่มีน้ำแกงที่อยู่ข้างในเจ้าค่ะ” “โฮ่ ฟังดูน่าสนใจจริง เจ้าเปิดร้านวันไหน ชวนข้าไปหุ้นด้วยนะ ข้าอยากกินเสี่ยวหลงเปาของเจ้า” “อื้อ!!!” “เอาล่ะ ถึงบ้านเจ้าแล้ว อย่าหาเรื่องหนีออกไปเก็บของกินในป่าตอนมืดๆ ค่ำๆ อีกล่ะ ถ้าคราวหน้าข้าเจอเจ้ามุดท่อเข้าออกกำแพงเมืองอีก ข้าจะฟาดเจ้า ถ้าจะไปก็ไปตอนประตูเมืองเปิด แล้วก็พาผู้ใหญ่ไปด้วย ในป่ามีแต่สัตว์

ฉันก็ว่าฉันซ่อนตัวดีแล้วนะ แต่ไม่รู้ทำไมท่านอ๋องถึงยังเล็งมาที่ฉัน หรือว่า... ฉันขมวดคิ้วอย่างปวดหัว เพราะตัวร้ายอย่างฉันไม่ทำตามที่กำหนดไว้ ระบบมันก็เลยพยายามบีบให้ฉันกลับเข้ารูทเชือดคอหอยให้จงได้สินะ ยุ่งฉิบ จู่ๆ พระเอกของซีรีย์ก็มาสร้างอีเว้นท์ใหม่ที่โคตรจะผิดปกติ แปลได้ว่าคุณหนูจ้าวจื่อต้องทราบเรื่องและตั้งตัวเป็นศัตรูกับฉันเรียบร้อยแล้วแน่นอน แม่งเอ๊ย... ที่ฉันพยายามอดทนอยู่เงียบๆ มาหลายปีก็สูญเปล่าหมดเลย ฉันลุกขึ้นจากที่นอน ล้างหน้าล้างตา ปัดกวาดทำความสะอาดครัวซึ่งเป็นพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์จนเอี่ยม พวกสาวใช้บอกอยู่เหมือนกันว่าฉันเช็ดครัวทั้งวันไม่เบื่อบ้างหรือ ฉันบอกเลยว่าปล่อยให้ฉันเช็ดเถอะ ไม่งั้นฉันจะเป็นบ้าไปเสียก่อน มื้อเช้าของนายท่านนั้นฉันกำหนดเป็นกฎเอาไว้ว่าต้องตรงเวลา ใช้วัตถุดิบสดใหม่ ปรุงร้อนๆ จัดวางอย่างมีศิลปะและที่สำคัญต้องคำนวณโภชนาการครบถ้วน ฉันเตรียมทำอาหารตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง ขณะกำลังง่วนอยู่หน้าเตา สาวใช้ของคุณหนูจ้าวจื่อก็กระแทกประตูครัว เปิดผ่างเข้ามาด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร “โยวหลัน! คุณหนูต้องการพบเจ้า!”

“ท...ท่านอ๋อง ข้ามีงานต้องกลับไปทำ ท่านอ๋องเสด็จไปพบคุณหนู... ง่ะ” ท่านอ๋องกวนจิ้งตรงดิ่งไปยังศาลาริมสระน้ำซึ่งคุณหนูจ้าวจื่อนั่งเล่นอยู่ บรรดาสาวใช้เห็นท่านอ๋องผู้งามสง่าก้าวตรงมาอย่างองอาจ พวกนางต่างวี้ดว้ายหน้าแดง หยอกเย้าคุณหนูกันไม่หยุด “ดูสิเจ้าคะคุณหนู ท่านอ๋องร้อนพระทัย ความรักสุมทรวงจนต้องมาพบคุณหนูแล้ว” “ข้าบอกแล้ว เรื่องเมื่อวานเป็นเรื่องเข้าใจผิด ท่านอ๋องคงจะมาพบคุณหนูเพื่ออ้อนวอนขอคุณหนูยกโทษให้เป็นแน่” “ข้า... ข้าก็มิได้ถือโทษโกรธท่านอ๋องเสียหน่อย” พวงแก้มของคุณหนูจ้าวจื่อแดงระเรื่อ ยิ่งงามน่าหลงใหล ชายใดได้เห็นย่อมใจเต้นรัวกันทุกคน เมื่อท่านอ๋องเสด็จมาถึงศาลา บรรดาสาวใช้ก็พากันแยกย้ายพลางหัวเราะคิกคัก คุณหนูยิ่งเขินอาย ตามบทแล้วท่านอ๋องจะเอ่ยเกี้ยวนางแล้วบังคับจูบ “คารวะท่านอ๋อง อ๊ะ ว้าย” ท่านอ๋องกวนจิ้งดึงปิ่นหมั้นจากเรือนผมของนาง แล้วเดินดุ่มๆ ลากฉันไปอีกทาง โอ้ย อีอ๋อง สร้างอีเว้นท์เชรี่ยไรขึ้นมานิ “ท่านอ๋อง คุณหนูจ้าวจื่อ” ฉันพยายามขืนตัวเอง นางเอกอยู่นั่นไง นางเอกอยู่ตรงน้านนน!!!! ฉันเอี้ยวตัวกลั

เหมือนระบบมันกำลังบังคับให้ฉันซั่มกับไอ้พระเอกนี่ จะบ้าเรอะ!! พอนึกถึงสีหน้าแววตาของคุณหนูจ้าวจื่อที่มองฉัน สันหลังของฉันพลันเย็นวาบ หรือว่ารูทใหม่นี้ฉันตายเพราะโดนนางเอกเชือด อ๊า!! ระบบกำลังเร่งให้ฉันตายเร็วขึ้นชัดๆ “งื้ออ...” ปลายลิ้นของกวนจิ้งอ๋องกำลังเขี่ยหัวนมของฉันไปมา ฉันสะท้านไปทั้งตัว หูตาอื้ออึง แต่พอรู้ตัวว่ากำลังถูกดันหัวเข่าให้แยกออกจากกัน ฉันก็สะดุ้งได้สติขึ้นมาทันที “จะ จะทำอะไรเพคะ” “ข้าแค่ขอดูเนินเนื้อของเจ้าเท่านั้น” “เดี๋ยว!!!” ฉันพยายามดิ้น แต่สู้แรงอ๋องกล้ามหมีไม่ไหว แถมเขายังกระซิบว่าเรากำลังจะเป็นผัวเมียกันตามประเพณีแล้ว ไม่มีอะไรต้องอาย ฉันนี่อยากจะถีบใส่ ถ้าจะหน้ามืดก็ช่วยหน้ามืดให้ถูกคนหน่อยได้ม้ายยยย!! “อ๊า!” “โอ... ดูอวบฉ่ำ น่าอร่อย เจ้าช่างอ่อนไหว น่ารักมาก” “ม่ายยย!!” ฉันถูกถ่างกลีบสาวสีชมพูหวาน รูเล็กๆ ขมิบน้ำหวานออกมาแสนฉ่ำแฉะ ฉันร้องกรี๊ด สติกระเจิดกระเจิงเมื่อปลายลิ้นของร่างสูงใหญ่ตวัดลงมา ลิ้นแข็งแรงตวัดไปทั่วราวกับกำลังวัดขนาด ทั้งๆ ที่ฉันควรจะหยะแหยง แต่ร่างกายมันกลับตอ