All Chapters of Pregnant After One Night With Mr. CEO: Chapter 11 - Chapter 20

43 Chapters

Chapter 8: Almost

Isabella’s POV "The most dangerous moments aren’t the ones you regret… they’re the ones you almost didn’t stop." --- Hindi ako mapakali simula nang lumabas ako sa opisina niya kanina. Hindi na ako makapag-focus. Shit. I tried distracting myself with work. Emails. Schedules. Reports. Anything just to stop remembering what happened earlier pero wala. Lahat ginagawa ko pero wala akong matapos. Kasi bawat segundo… Bumabalik sa isip ko ang mga sinabi niya. ‘Your body doesn’t lie.’bNapapikit ako nang mariin. Kainis. Bakit ba ayaw lisanin ng mga ala-alang iyon ang utak ko? “Focus, Bella,” bulong ko sa sarili ko habang pilit na inaayos ang mga papel sa mesa ko. “Nasa trabaho ka.” Pero bakit gano’n? Pakiramdam ko… Habang pilit kong iniiwasan, mas lalo akong hinihila pabalik. “Ms. Reyes.” Halos mapatalon ako sa gulat nang marinig ang boses niya. Agad ko siyang nilingon. Nakatayo siya sa pintuan ng opisina niya. Walang emosyon ang mukha niya. Parang normal lang ang lahat. Tsk. Ako l

Chapter 9: The Delay

"The body remembers… even when you try to forget." --- Isabella’s POV Sa mga nakalipas na buwan, naging sobrang busy ako sa trabaho. Deadlines. Meetings. Reports. Halos wala na akong oras mag-isip tungkol sa sarili ko. Kaya hindi ko agad napansin kung ano ang mali. Akala ko dahil lang sa stress kaya delayed ako. Akala ko normal lang. So I ignored it. Pero ngayon… Nandito ako sa apartment, nakaupo sa gilid ng kama habang nakatitig sa kalendaryo ng cellphone ko. At habang tumatagal… Mas lalo akong nilalamon ng kaba. “Wait…” mahina kong bulong habang paulit-ulit na binibilang ang dates. “It can’t be…” Nanlamig ako. It’s been two months. Dalawang buwan na simula noong huli akong dinatnan. Dapat ba akong kabahan? Dahil lang ba ito sa stress sa trabaho? Right? Not because of that night? Shit. Agad akong napailing. Hindi. Hindi pwede. “Hindi…” bulong ko habang kinakagat ang ibabang labi ko. Pero baka mali lang ako? Baka nagkaroon naman ako last month at hindi ko lang maalala? Arg

Chapter 9.2: Observant

Justin's POV:"Some lines aren’t crossed by accident… they’re crossed because you stopped wanting to stay on the right side."—I knew something was off.My secretary had been distracted lately. Although she still managed to do her work well, the way she kept making mistakes whenever our eyes met was becoming suspicious.Tiny mistakes. Hesitations. Avoidance.And I notice everything.“Ms. Reyes.” Seryoso kong tawag sa kanya. Agad naman siyang lumingon sa akin. “Are you okay?”“I’m fine, Sir,” she answered quickly, then looked away.A strong piece of evidence. Lying.I leaned back slightly in my chair, watching her for a few seconds longer before returning my attention to the documents in front of me. Let’s see how far this goes.Nang sumapit ang uwian at isa-isang nag-alisan ang mga empleyado ko, minabuti ko munang tapusin ang mga natambak kong gawain.The entire floor eventually grew quiet.No footsteps. No voices.Only the faint sound of keyboards and the low hum of air conditioning

Chapter 10: Denial

Isabella’s POV"The scariest truths aren’t the ones you don’t know… they’re the ones you’re trying not to admit."---First time kong hindi pumasok sa trabaho.Simula nang magtrabaho ako sa kumpanya ni Justin, hindi ako nagli-leave. Kailangan ko kasi ng pera para sa mga bayarin at utang ko.Pero ngayon? Hindi ko siya kayang harapin.Tulad ng nakasanayan ko nitong mga nakaraang araw, nakatitig lang ako ngayon sa kisame.Magulo ang isip ko kaya pakiramdam ko, pagtulala na lang ang natitirang paraan para kahit paano ay tumahimik ang utak ko.Wala rin akong ganang gumalaw.Tsk. Nakakainis.Ano bang nasa isip niya? Bakit gano’n siya?Magulo na nga ang isip ko, lalo niya pang ginulo. Hindi ko na alam kung ano ang unang poproblemahin ko.Ang mga kilos niya nitong mga nakaraan. Ang nangyari sa amin noong gabing iyon. O kung…May laman ba ang sinapupunan ko.Kahit anong pilit kong umiwas na isipin siya, sa kanya pa rin bumabagsak lahat. Kasi siya ang puno’t dulo nito.“Stop…” bulong ko habang

Chapter 11: Running Away

Isabella’s POV "Sometimes running isn’t about escaping… it’s about buying time before everything falls apart." --- Isang linggo na akong hindi pumapasok. Ang dahilan ko? May sakit ako. Ginamit ko muna ang sick leave ko para makapagpahinga… at makapag-isip. I requested it through email dahil hanggang ngayon, hindi ko pa rin kayang harapin si Justin. Hindi ko kayang makita siya. Natatakot ako sa maraming bagay. Well… Hindi naman totally masama ang pakiramdam ko physically. Kundi dahil sa batang nabuo sa loob ko. Three days ago, pumunta ako sa OB-GYN. At doon ko tuluyang nakumpirma na buntis ako. Hindi ako niloloko ng pregnancy tests. Hindi ito dahil sa stress. Totoo siya. Nakakaiyak. Nandito lang ako ngayon sa kwarto buong hapon, iniisip kung paano naging ganito kakomplikado ang buhay ko. Grr! Kasalanan lahat ito ng ulupong kong ex. Kung hindi siya kating-kati makipagrelasyon sa iba habang kami pa, hindi sana ako napunta sa sitwasyong ito. “Sana panaginip na lang lahat

Chapter 12: Confession

"The hardest truths to say are the ones you’ve been carrying alone."“Bella, I’m coming over.” Sabi ni Claire sa kabilang linya.It was already 10 PM nang tumawag siya para lang sabihin iyon. Halos isang linggo na raw kasi akong hindi nagpaparamdam sa kanya.Grabe naman daw ako. Parang hindi raw kami magkaibigan. Ang masakit pa, bakit daw gano’n ako eh magkapitbahay lang naman kami. Hindi ko na siya tinanggihan.Kapag pinigilan ko pa kasi siya, baka magdrama na naman iyon at lalo lang sasakit ang ulo ko.Lumipas ang halos isang oras bago ako nakarinig ng katok mula sa pinto. Agad ko naman iyong pinuntahan at binuksan.Pagkabukas ko pa lang ng pinto ay bumungad agad si Claire na nakapameywang habang nakakunot-noo.“Waah! Bella, miss na miss kita!” sigaw niya bago ako biglang niyakap.“Woah! Woah!” natatawa kong saad habang tinatapik siya sa likod.“Okay ka na ba talaga?” agad niyang tanong pagkalayo niya. “Gan’on ba kalala sakit mo kaya isang linggo kang nawala?” Nag-aalala ang boses n

Chapter 13: Reality Check

Claire’s POV"Sometimes love isn’t about comforting someone… it’s about forcing them to face what they’re avoiding."---Hindi pa rin ako makapaniwala sa sinabi ni Bella. Nakatitig lang ako sa kanya ngayon habang nakaupo kami sa sala niya, parang hindi pa rin nagsi-sink in sa utak ko lahat ng inamin niya.All this time… May tinatago pala siya sa akin.Hindi ko naman siya masisisi. Buhay niya iyon. May karapatan siyang piliin kung ano ang sasabihin at itatago niya.Pero nakakatampo lang nang konti. Matagal na kaming magkaibigan pero parang hindi niya ako pinagkakatiwalaan nang buo.Hays.Sabagay, si Bella kasi iyong tipo ng tao na hangga’t kaya niyang akuin lahat mag-isa, gagawin niya. Ayaw niya raw kasi maging pabigat sa iba.Nakakaloka lang isipin na ang dinadala niya ay anak ng CEO namin.Grabe. Medyo paldo ang kaibigan ko.Teka… Paano pala iyon?Paano niya itatago na ang ama ng anak niya ay ang CEO namin kung doon siya nagtatrabaho?Paano kapag lumaki na tiyan niya?Paano niya itat

Chapter 14: He Knows

"Some truths don’t need to be told… they’re pulled out when you can’t hide anymore."---“Wala po, Sir. I’m not hiding anything.”Liar, Isabella.Nakasimangot akong lumabas sa opisina ni Justin.Nakakainis siya. Sobrang labo niya.Minsan parang aso ang tingin niya sa akin kung makapag-command siya, tapos maya-maya parang laruan naman ako na trip lang niyang guluhin kapag bored siya.Nakakaburyo. Sarap niyang balatan tapos budburan ng asin amg buong katawan niya. Nakakagigil.Bumalik ako sa desk ko at sinimulan gawin ang mga natambak kong trabaho noong naka-sick leave ako. Well, mostly memos lang naman at schedules for future meetings.Napapikit ako nang maalala ko ang sinabi niya kanina.It looks like you’re hiding something from me.Yeah. I am. Something that can blow your mind…and change your life.Halos mapatalon ako sa gulat nang mapansing nakatayo pala siya sa kabilang side ng glass wall habang nakatingin sa akin.“S-Sir?” gulat kong saad.Anong kababalaghan ba ang sumasapi sa bo

Chapter 15: No More Running

"Running works… until someone stands in front of you and refuses to let you."---Hindi ako makatingin sa kanya. Kahit gusto kong maging matapang… Hindi ko kaya.Kasi ngayon, wala na akong tinatago.“You don’t get to decide that alone.”Paulit-ulit na umiikot sa isip ko ang sinabi niya. At masakit aminin pero tama siya pero hindi ibig sabihin no’n handa na ako.“I wasn’t trying to hide it forever,” mahina kong saad.Napatingin siya sa akin. “Then what were you doing?”Hindi ako agad nakasagot kasi kahit ako… Hindi ko rin alam.“Thinking,” sagot ko na lang.Bahagya siyang napakunot-noo.“Thinking?”“Yes.” Huminga ako nang malalim bago tumingin sa kanya. “Because I don’t know what to do.”There. Finally, nasabi ko rin.Sa totoo lang…Hindi ko talaga alam.Hindi ko alam paano haharapin ‘to.Hindi ko alam paano sasabihin.Hindi ko alam paano maging handa sa bagay na hindi ko naman inasahan.Tahimik lang siya habang nakatingin sa akin, at mas lalo akong kinakabahan dahil hindi ko mabasa ku

Chapter 16: The Agreement

"I thought telling him the truth was the hardest part… until he gave me a future I never asked for."---Hindi pa rin ako makapaniwala sa mga nangyari. Pakiramdam ko parang ang bilis ng lahat. Kahapon lang yata takot na takot akong aminin sa kanya ang tungkol sa bata.Tapos ngayon… parang may binabago na naman ang direksyon ng buhay ko nang hindi man lang ako handa.Nandito ako ngayon sa desk ko nang makatanggap ako ng text mula kay Justin.> Come to my office.Yeah. Justin and his commands.Napabuntong-hininga ako bago tumayo. Habang papalapit ako sa opisina niya, pakiramdam ko mas bumibigat bawat hakbang ko.Hindi ko alam kung bakit kinakabahan ako nang ganito. Siguro dahil pagkatapos ng pag-uusap namin kanina… pakiramdam ko may susunod pa siyang gagawin.At tama nga ako. Kumatok ako nang dalawang beses bago binuksan ang pinto.“Come in.”Pagpasok ko, nadatnan ko siyang nakatayo malapit sa glass wall. Kalmado pa rin ang itsura niya na para bang wala lang ang lahat ng nangyari.“You

1 2 3 4 5

SCAN CODE TO READ ON APP