Lahat ng Kabanata ng Pregnant After One Night With Mr. CEO: Kabanata 11 - Kabanata 20

"The body remembers… even when you try to forget." --- Isabella’s POV Sa mga nakalipas na buwan, naging sobrang busy ako sa trabaho. Deadlines. Meetings. Reports. Halos wala na akong oras mag-isip tungkol sa sarili ko. Kaya hindi ko agad napansin kung ano ang mali. Akala ko dahil lang sa stress kaya delayed ako. Akala ko normal lang. So I ignored it. Pero ngayon… Nandito ako sa apartment, nakaupo sa gilid ng kama habang nakatitig sa kalendaryo ng cellphone ko. At habang tumatagal… Mas lalo akong nilalamon ng kaba. “Wait…” mahina kong bulong habang paulit-ulit na binibilang ang dates. “It can’t be…” Nanlamig ako. It’s been two months. Dalawang buwan na simula noong huli akong dinatnan. Dapat ba akong kabahan? Dahil lang ba ito sa stress sa trabaho? Right? Not because of that night? Shit. Agad akong napailing. Hindi. Hindi pwede. “Hindi…” bulong ko habang kinakagat ang ibabang labi ko. Pero baka mali lang ako? Baka nagkaroon naman ako last month at hindi ko lang maalala? Arg

Isabella’s POV"The scariest truths aren’t the ones you don’t know… they’re the ones you’re trying not to admit."---First time kong hindi pumasok sa trabaho.Simula nang magtrabaho ako sa kumpanya ni Justin, hindi ako nagli-leave. Kailangan ko kasi ng pera para sa mga bayarin at utang ko.Pero ngayon? Hindi ko siya kayang harapin.Tulad ng nakasanayan ko nitong mga nakaraang araw, nakatitig lang ako ngayon sa kisame.Magulo ang isip ko kaya pakiramdam ko, pagtulala na lang ang natitirang paraan para kahit paano ay tumahimik ang utak ko.Wala rin akong ganang gumalaw.Tsk. Nakakainis.Ano bang nasa isip niya? Bakit gano’n siya?Magulo na nga ang isip ko, lalo niya pang ginulo. Hindi ko na alam kung ano ang unang poproblemahin ko.Ang mga kilos niya nitong mga nakaraan. Ang nangyari sa amin noong gabing iyon. O kung…May laman ba ang sinapupunan ko.Kahit anong pilit kong umiwas na isipin siya, sa kanya pa rin bumabagsak lahat. Kasi siya ang puno’t dulo nito.“Stop…” bulong ko habang

"The hardest truths to say are the ones you’ve been carrying alone."“Bella, I’m coming over.” Sabi ni Claire sa kabilang linya.It was already 10 PM nang tumawag siya para lang sabihin iyon. Halos isang linggo na raw kasi akong hindi nagpaparamdam sa kanya.Grabe naman daw ako. Parang hindi raw kami magkaibigan. Ang masakit pa, bakit daw gano’n ako eh magkapitbahay lang naman kami. Hindi ko na siya tinanggihan.Kapag pinigilan ko pa kasi siya, baka magdrama na naman iyon at lalo lang sasakit ang ulo ko.Lumipas ang halos isang oras bago ako nakarinig ng katok mula sa pinto. Agad ko naman iyong pinuntahan at binuksan.Pagkabukas ko pa lang ng pinto ay bumungad agad si Claire na nakapameywang habang nakakunot-noo.“Waah! Bella, miss na miss kita!” sigaw niya bago ako biglang niyakap.“Woah! Woah!” natatawa kong saad habang tinatapik siya sa likod.“Okay ka na ba talaga?” agad niyang tanong pagkalayo niya. “Gan’on ba kalala sakit mo kaya isang linggo kang nawala?” Nag-aalala ang boses n

"Some truths don’t need to be told… they’re pulled out when you can’t hide anymore."---“Wala po, Sir. I’m not hiding anything.”Liar, Isabella.Nakasimangot akong lumabas sa opisina ni Justin.Nakakainis siya. Sobrang labo niya.Minsan parang aso ang tingin niya sa akin kung makapag-command siya, tapos maya-maya parang laruan naman ako na trip lang niyang guluhin kapag bored siya.Nakakaburyo. Sarap niyang balatan tapos budburan ng asin amg buong katawan niya. Nakakagigil.Bumalik ako sa desk ko at sinimulan gawin ang mga natambak kong trabaho noong naka-sick leave ako. Well, mostly memos lang naman at schedules for future meetings.Napapikit ako nang maalala ko ang sinabi niya kanina.It looks like you’re hiding something from me.Yeah. I am. Something that can blow your mind…and change your life.Halos mapatalon ako sa gulat nang mapansing nakatayo pala siya sa kabilang side ng glass wall habang nakatingin sa akin.“S-Sir?” gulat kong saad.Anong kababalaghan ba ang sumasapi sa bo

"I thought telling him the truth was the hardest part… until he gave me a future I never asked for."---Hindi pa rin ako makapaniwala sa mga nangyari. Pakiramdam ko parang ang bilis ng lahat. Kahapon lang yata takot na takot akong aminin sa kanya ang tungkol sa bata.Tapos ngayon… parang may binabago na naman ang direksyon ng buhay ko nang hindi man lang ako handa.Nandito ako ngayon sa desk ko nang makatanggap ako ng text mula kay Justin.> Come to my office.Yeah. Justin and his commands.Napabuntong-hininga ako bago tumayo. Habang papalapit ako sa opisina niya, pakiramdam ko mas bumibigat bawat hakbang ko.Hindi ko alam kung bakit kinakabahan ako nang ganito. Siguro dahil pagkatapos ng pag-uusap namin kanina… pakiramdam ko may susunod pa siyang gagawin.At tama nga ako. Kumatok ako nang dalawang beses bago binuksan ang pinto.“Come in.”Pagpasok ko, nadatnan ko siyang nakatayo malapit sa glass wall. Kalmado pa rin ang itsura niya na para bang wala lang ang lahat ng nangyari.“You