Lahat ng Kabanata ng Pregnant After One Night With Mr. CEO: Kabanata 31 - Kabanata 40

"Sometimes the biggest distance between two people isn’t measured in miles… but in the lives they grew up living."---Hindi ko namalayan kung kailan ako nakatulog kagabi.Pagkatapos ng nakakapagod na araw sa opisina, diretso akong umakyat sa kwarto at humiga. Hindi ko na nga nagawang magpalit ng damit bago tuluyang makatulog.Dahan-dahan kong minulat ang mga mata ko nang maramdaman ko ang sinag ng araw na tumatama sa mukha ko. Napakunot-noo ako habang nakatingin sa kisame.Wait… Hindi ito ang kisame ng apartment ko.Agad akong napabangon saka nilibot ang paningin ko. May mamahaling chandelier sa taas may mga gamit na hanggang tingin ko lang sa department store.Oww, right! Nasa bahay nga pala ako ni Justin.Napahilot ako sa sentido ko… Hanggang ngayon kasi hindi pa rin ako sanay sa katotohanang iyon. Sa katotohanang kasal na ako sa papel.---Pagkababa ko sa dining area, agad akong napatigil ng makita ang mahabang mesa. Pang sampo katao ata ang kasya to. Jusme! Bakit ba ang laki ng

"Sometimes the hardest distance to cross isn't measured by steps but by silence."–A few days had already passed since I moved into Justin’s villa. Slowly, I was starting to get used to things.Even the vitamins and doctor schedules that somehow always appeared before I even remembered them myself. Little by little, I was adjusting, or at least trying to. Makakapag-adjust ako sa paligid ko at sa ibang tao pero… pero kay Justin? Hindi ako masanay-sanay sa presensiya niya.Minsan sweet siya, minsan masungit. He always kung kumain na ba ako but we never eat together. I mean hindi pa kami ng sabay na magkatabi. Lagi kaming magkalayo ng mesa.Sometimes he would remind me to take my vitamins. Sometimes he would tell the driver to prepare the car whenever I had appointments.He remembered everything. Yes, everything except… us.–"Ma'am, handa na po ang dinner niyo." Napalingon ako sa kasambahay at ngumiti nang bahagya."Okay, thank you."Pagdating ko sa dining area, nakita ko agad si Just

"The strongest people aren't the ones who never break... they're the ones who don't let anyone see the cracks."-Nagising ako kinabukasan na mas maayos na ang pakiramdam. Hindi na masyadong masakit ang katawan ko at nawala na rin ang matinding hilo kagabi. Medyo mabigat pa rin ang pakiramdam ko pero mas okay kumpara kagabi. Nakahiga ako ngayon habang nakatitig sa kisame.Inalagaan niya ako kagabi dahil ba may sakit ako?Nilingon ko ang kanina lang ay hinihigaan ni Justin. Ewan ko ba, pero may kakaibang pakiramdam sa dibdib ko. Pagkadismaya? Dahil ba alam kong nasa tabi ko lang siya kagabi dahil may sakit ako? Dahil walang ibang tao ang gagawa niyon kundi siya?Wait. What? Nadismaya? "Bella, baliw ka na ba?" bulong ko sa sarili ko bago agad umiling agad.Bakit naman ako ma-di-disappoint? Hindi naman niya obligasyon na nandito pagkagising ko.Right? Argh!-Pagkababa ko sa dining area, nadatnan ko agad si Justin. Nakatayo siya sa may counter habang may kausap sa phone.“Move it to nex

Sa mga nakalipas na linggo, naging normal na ang mga araw ko. Kumunti ang mga taong nag-uusap tungkol sa buhay ko. Nananatili akong abala sa trabaho at nagiging maayos na ang kalagayan ng nanay ko. Isa rin sa mga pinakamahalaga ay normal ang bata sa tiyan ko at maayos ang kalusugan ko.Nagiging maayos na rin naman ang pakikisalamuha ko kay Justin. We are not in a relationship, but the important thing is we can talk about little things. May mga pagkakataon pa rin na bigla akong nalulungkot o pakiramdam ko ay nag-iisa ako. Nalulunod sa sarili kong kalungkutan, pinipili ko na sarilinin na lang dahil ayaw ko naman na maging pabigat sa kanya.Akala ko magiging maayos na ang lahat at makakahinga na ako kahit papaano, pero nagkamali ako. Akala ko tapos na sila sa usapin tungkol sa akin, pero nagpahinga lang pala sila… Dahil may mga mausisa pa ring tao na gagawin ang lahat para mahalungkat ang buhay mo.Noong una, tinitingnan lang nila ako hanggang sa nagbubulungan na sila habang dumadaan ako

Kinabukasan, sinubukan kong isawalang bahala ang nangyari kagabi sa terrace. Hindi naman no’n mababago ang sitwasiyon namin ni Justin. Hays! Iyong pakikinig niya sa mga sinasabi ko kagabi. Hindi siya masiyadong nakipagtalo at sinubukan niya akong intindihin. Sa pinapakita niya ay parang mas nalilito ako. Tahimik lang kami sa buong biyahe pero hindi naman awkward sa pagitan namin. Sanay na siguro kami sa katahimikan namin sa isat-isa. Minsan humihinto ang sinasakyan namin dahil may tumatawag sa kanya na related sa trabaho. Ako naman ay titingin lang sa labas ng bintana. Pagdating sa opisina, agad siyang dumiretso sa executive floor. Ako naman ay sa desk ko which is sa labas ng room niya. “Excuse me,” Tawag pansin ng babaeng bagong dating. Napatingin ako sa orasan at nakitang alas-diyes na ng umaga. Wala naman akong alam na may pupuntang business partner ni Justin ngayong oras. Wala itong abiso sa akin kahit kanina o kagabi. Tinignan ko ang babae matangkad ito at maganda. Ba