Lahat ng Kabanata ng Pregnant After One Night With Mr. CEO: Kabanata 21 - Kabanata 30

Chapter 17: Not a Choice"Some decisions feel like choices until you realize they were never yours to begin with."---Hindi ako agad nakasagot pagkatapos ng sinabi niya. Tahimik lang akong nakaupo habang hawak ang folder na parang mas mabigat pa kaysa sa tunay nitong timbang.Marriage Contract Agreement.Iyon ang mga salitang paulit-ulit na umiikot sa utak ko. Hindi ko maintindihan kung paano niya nagagawang magsalita nang ganoon kadali tungkol sa kasal. Parang simpleng business proposal lang na puwedeng pirmahan at kalimutan pagkatapos.“This isn’t a choice,” saad niya kanina.Parang wala lang taong masasaktan.Parang wala lang pusong masasangkot.“It is,” diretso kong sagot habang nakatingin sa kanya. Tahimik niya akong tinitigan bago nagsalita.“You think it is.” Napakunot-noo ako.“What’s that supposed to mean?”Dahan-dahan siyang lumapit nang kaunti. Hindi agresibo pero sapat para maramdaman ko ang pressure mula sa presensya niya.“It means you’re looking at this emotionally.”Na

"Sometimes life doesn’t wait for you to recover before it destroys something else." --- Hindi ko alam paano ako nakauwi galing opisina. Pakiramdam ko pagod na pagod ako kahit halos wala naman akong ginawa buong araw kundi makipagtalo kay Justin. Pagkapasok ko sa apartment, agad kong ibinagsak ang bag ko sa sofa saka napaupo roon. Napapikit ako habang minamasahe ang sentido ko. “Ang sakit ng ulo ko…” bulong ko. Hindi ko alam kung ulo ko ba ang masakit o buhay ko na talaga. Tahimik ang buong apartment. Tanging ugong lang ng electric fan ang naririnig ko. Humiga ako sandali sa sofa habang pilit pinapakalmado ang sarili ko. Pero ilang minuto pa lang ang lumipas nang biglang mag-ring ang phone ko. Napakunot-noo ako nang makita ang pangalan ng pinsan ko na si Rina sa screen. “Rina?” agad kong sagot. Hindi ito nagsalita agad at tanging hikbi lang ang narinig ko mula sa kabilang linya. “A-Ate Bella…” garalgal niyang tawag. Nanlamig agad buong katawan ko. “Rina?” kinakabah

"Sometimes the hardest decisions aren’t the wrong ones… they’re the ones you never wanted to make."-Hindi ko alam kung ilang minuto akong nakatayo sa labas ng convenience store habang hawak ang phone ko.Nakatingin ako sa screen ng cellphone habang nandon ang pangalan ni Justin.Napabuntong hininga ako kasi alam kong kapag ginawa kong i-reach out siya… Wala nang atrasan.Huminga muli ako nang malalim bago tuluyang nag-type.‘Justin can we talk?’Halos isang minuto akong nakatitig sa message bago ko tuluyang sinend iyon.Shit.Ano bang sasabihin ko? Na kailangan ko siya? Na kailangan ko yung kontrata niya? Na tama siya?Nanlalamig pa rin mga kamay ko nang mag-vibrate phone ko.‘Where are you?’ reply niya sa message ko.Mabilis akong napalunok.‘I'm near the hospital.’Hindi na siya muling nagtanong. After a few seconds, another message arrived.‘Come to my villa. My driver will pick you up.’Villa?? Hindi sa company?Nakaramdam ako ng kaba dahil doon sa hindi ko malaman na dahilan. P

"Some changes happen so fast that your heart doesn’t get the chance to catch up."---Hindi ko alam kung gaano ako katagal na nakaupo sa hallway ng ospital matapos ma-settle ni Justin ang bills ni Mama. Tahimik lang akong nakatitig sa resibong hawak ko habang paulit-ulit na naglalaro sa isip ko ang mga nangyari ngayong gabi.Pakiramdam ko hanggang ngayon hindi pa rin nagsi-sink in sa utak ko na pumayag talaga na ako. Napahawak ako sa noo ko saka mariing napapikit.“Anong ginawa mo, Bella…” mahinang bulong ko sa sarili ko.Pero ano bang choice ko? Nasa ICU si Mama.May batang umaasa sa akin, at wala na akong ibang paraan.Napabuntong-hininga ako nang marinig kong bumukas muli ang pinto ng hallway. Akala ko nurse lang kaya hindi na ako lumingon.Pero agad akong natigilan nang marinig ko ang boses niya.“You should go home and rest.”Napalingon ako agad kay Justin na ngayon ay nakatayo ilang hakbang mula sa akin. Kalmado pa rin ang ekspresyon niya. “Hindi ako makakatulog,” diretsong saa

"The hardest part about living in someone else’s world is realizing how little space there is for your own choices."-Hindi ako agad nakatulog noong unang gabi ko sa villa ni Justin. Kahit sobrang pagod ako ay hindi pa rin matahimik ang utak ko.Everything felt unfamiliar. The reality that I was now living under the same roof as Justin Sarmiento.Napabuntong-hininga ako habang nakatitig sa kisame. Pakiramdam ko hanggang ngayon hindi pa rin nagsi-sink in sa akin ang lahat.Yesterday, I was still trying to survive on my own. And now? Nakatira na ako sa bahay ng lalaking pinakasalan ko dahil sa isang kontrata… Or should I say pinakasalan ko dahil sa pera upang mapagamot si mama.“Ang gulo ng buhay ko…” bulong ko sa sarili.-Kinabukasan, maaga akong nagising. Hindi kasi ako makatulog ng maayos kaya kahit di kumpleto ang tulog ko ay bumangon na ako.Paglabas ko ng kwarto, agad akong sinalubong ng tahimik na hallway. Halos walang marinig maliban sa mahinang tunog mula sa ibaba.Dahan-daha