All Chapters of Pregnant After One Night With Mr. CEO: Chapter 21 - Chapter 30

48 Chapters

Chapter 17: Marriage Contract Agreement

Chapter 17: Not a Choice"Some decisions feel like choices until you realize they were never yours to begin with."---Hindi ako agad nakasagot pagkatapos ng sinabi niya. Tahimik lang akong nakaupo habang hawak ang folder na parang mas mabigat pa kaysa sa tunay nitong timbang.Marriage Contract Agreement.Iyon ang mga salitang paulit-ulit na umiikot sa utak ko. Hindi ko maintindihan kung paano niya nagagawang magsalita nang ganoon kadali tungkol sa kasal. Parang simpleng business proposal lang na puwedeng pirmahan at kalimutan pagkatapos.“This isn’t a choice,” saad niya kanina.Parang wala lang taong masasaktan.Parang wala lang pusong masasangkot.“It is,” diretso kong sagot habang nakatingin sa kanya. Tahimik niya akong tinitigan bago nagsalita.“You think it is.” Napakunot-noo ako.“What’s that supposed to mean?”Dahan-dahan siyang lumapit nang kaunti. Hindi agresibo pero sapat para maramdaman ko ang pressure mula sa presensya niya.“It means you’re looking at this emotionally.”Na

Chapter 18: Control vs Freedom

"Freedom feels powerful… until reality reminds you it comes with consequences."—“Yes, I don’t need that,” lakas-loob kong saad sa kanya.Tahimik lang si Justin habang hawak ang kontrata. Wala akong mabasang emosyon sa mukha niya kaya lalo lang akong naiirita. Bakit ba lagi siyang gano’n? Parang walang epekto sa kanya lahat. Parang hindi kami parehong apektado sa sitwasyong ito.Huminga ako nang malalim saka umiwas ng tingin.“I can raise this child on my own,” dagdag ko pa.“Really?” kalmado niyang tanong.Napakunot-noo ako. “What’s that supposed to be mean?”Dahan-dahan niyang ibinaba ang kontrata sa mesa bago sumandal sa inuupuan niya.“Do you even know how much prenatal care costs?”Natigilan ako. “Justin—”“Hospital bills, checkups, vitamins, emergency expenses.” Isa-isa niyang saad habang bumibilang sa mga daliri niya.“And that’s just during pregnancy.”Napahigpit ang hawak ko sa bag ko kasi alam kong totoo. Alam ko ring kaya niyang ibigay lahat ng iyon sa bata. Pero kasi… mal

Chapter 19: The Call

"Sometimes life doesn’t wait for you to recover before it destroys something else." --- Hindi ko alam paano ako nakauwi galing opisina. Pakiramdam ko pagod na pagod ako kahit halos wala naman akong ginawa buong araw kundi makipagtalo kay Justin. Pagkapasok ko sa apartment, agad kong ibinagsak ang bag ko sa sofa saka napaupo roon. Napapikit ako habang minamasahe ang sentido ko. “Ang sakit ng ulo ko…” bulong ko. Hindi ko alam kung ulo ko ba ang masakit o buhay ko na talaga. Tahimik ang buong apartment. Tanging ugong lang ng electric fan ang naririnig ko. Humiga ako sandali sa sofa habang pilit pinapakalmado ang sarili ko. Pero ilang minuto pa lang ang lumipas nang biglang mag-ring ang phone ko. Napakunot-noo ako nang makita ang pangalan ng pinsan ko na si Rina sa screen. “Rina?” agad kong sagot. Hindi ito nagsalita agad at tanging hikbi lang ang narinig ko mula sa kabilang linya. “A-Ate Bella…” garalgal niyang tawag. Nanlamig agad buong katawan ko. “Rina?” kinakabah

Chapter 20: Last Option

"Pride becomes useless the moment the people you love start depending on you to survive."-Tatlong araw na akong pabalik-balik sa ospital habang pilit naghahanap ng paraan para mabayaran ang bills ni Mama. Tatlong araw na rin akong halos hindi natutulog.Pagod na pagod na ako pero wala pa rin nangyayari. Nandito ako ngayon sa bangko, mahigpit na hawak ang envelope ng requirements habang kaharap ang loan officer.“I’m sorry, Ms. Reyes,” magalang nitong saad.“But your current salary and existing liabilities are not enough for the amount you’re requesting.”Parang paulit-ulit na lang, laging rejected! Mariin akong napapikit sandali bago pilit ngumiti.“Wala na po bang ibang paraan?” mahinang tanong ko. Umiling ito.“Unless may collateral po kayo or co-maker.”Napayuko ako. Collateral? Ano namang ipapang-collateral ko? Yung bahay naming luma sa probinsya na hindi pa nga tapos hulugan?Tumayo ako at nagpasalamat kahit parang gusto ko nang umiyak sa gitna ng bangko. Paglabas ko, agad akon

Chapter 21: No More Options

"Sometimes the hardest decisions aren’t the wrong ones… they’re the ones you never wanted to make."-Hindi ko alam kung ilang minuto akong nakatayo sa labas ng convenience store habang hawak ang phone ko.Nakatingin ako sa screen ng cellphone habang nandon ang pangalan ni Justin.Napabuntong hininga ako kasi alam kong kapag ginawa kong i-reach out siya… Wala nang atrasan.Huminga muli ako nang malalim bago tuluyang nag-type.‘Justin can we talk?’Halos isang minuto akong nakatitig sa message bago ko tuluyang sinend iyon.Shit.Ano bang sasabihin ko? Na kailangan ko siya? Na kailangan ko yung kontrata niya? Na tama siya?Nanlalamig pa rin mga kamay ko nang mag-vibrate phone ko.‘Where are you?’ reply niya sa message ko.Mabilis akong napalunok.‘I'm near the hospital.’Hindi na siya muling nagtanong. After a few seconds, another message arrived.‘Come to my villa. My driver will pick you up.’Villa?? Hindi sa company?Nakaramdam ako ng kaba dahil doon sa hindi ko malaman na dahilan. P

Chapter 22: Signed Freedom

"Sometimes the choices that save you are the same ones that slowly take your freedom away." --- Hindi ko alam kung gaano katagal akong nakatulala sa hospital bill na hawak ko. Parang hindi ma-process ng utak ko ang mga numerong nakasulat doon. ICU charges. Laboratory fees. Medications. Emergency procedures. At sa ibaba ng papel ay nakasulat ang halagang ₱486,000. Initial pa lang iyon paano pa kapag buo na? Nanlalamig ang mga kamay ko habang mahigpit kong hawak ang papel. Pakiramdam ko biglang bumigat ang buong katawan ko. “Ate…” mahinang tawag ni Rina habang magkatabi kaming nakaupo sa hallway ng ospital. “Ito pa lang ba lahat?” Napayuko ako bago tumango. “Sabi ng billing… possible pa raw tumaas kapag tumagal si mama sa ICU.” Napapikit ako. Pakiramdam ko sasabog ang ulo ko sa dami ng iniisip ko. Hindi ko alam paano ko haharapin lahat nang sabay-sabay. “Ate Bella…” mahina niyang saad habang nag-aalalang tumingin sa akin. “Okay ka lang ba?” Napatawa ako nang mahina. Okay?

Chapter 23: Mrs. Sarmiento

"Some changes happen so fast that your heart doesn’t get the chance to catch up."---Hindi ko alam kung gaano ako katagal na nakaupo sa hallway ng ospital matapos ma-settle ni Justin ang bills ni Mama. Tahimik lang akong nakatitig sa resibong hawak ko habang paulit-ulit na naglalaro sa isip ko ang mga nangyari ngayong gabi.Pakiramdam ko hanggang ngayon hindi pa rin nagsi-sink in sa utak ko na pumayag talaga na ako. Napahawak ako sa noo ko saka mariing napapikit.“Anong ginawa mo, Bella…” mahinang bulong ko sa sarili ko.Pero ano bang choice ko? Nasa ICU si Mama.May batang umaasa sa akin, at wala na akong ibang paraan.Napabuntong-hininga ako nang marinig kong bumukas muli ang pinto ng hallway. Akala ko nurse lang kaya hindi na ako lumingon.Pero agad akong natigilan nang marinig ko ang boses niya.“You should go home and rest.”Napalingon ako agad kay Justin na ngayon ay nakatayo ilang hakbang mula sa akin. Kalmado pa rin ang ekspresyon niya. “Hindi ako makakatulog,” diretsong saa

Chapter 24: The Villa

A house can be beautiful and still feel unfamiliar… especially when you don’t know where you belong inside it."-Tahimik lang ako habang nakatingin sa labas ng car window.Mag-aalas sais na ng gabi at kasalukuyan kaming bumabaybay sa isang exclusive subdivision na ni minsan ay hindi ko naisip na mapupuntahan ko.Everything looked expensive. Malalaking bahay. Tahimik na paligid. Maliwanag na streetlights. Pakiramdam ko hindi ako bagay dito.Napahigpit ang hawak ko sa bag ko habang pasimple kong nililingon si Justin na tahimik lang ding nagda-drive.Simula nang sunduin niya ako sa apartment, halos wala kaming usapan. Straight to the point lang lahat.“Kompleto na ba gamit mo?”“Yes.”“Okay.”Nakakailang ang katahimikang iyon. Hindi ko alam kung ano bang ine-expect ko.Maybe awkwardness. Maybe tension.Pero si Justin?Parang normal lang lahat sa kanya.Parang wala lang na may babae na siyang pinatira sa bahay niya. Napabuntong-hininga ako nang dahan-dahang bumukas ang malaking gate sa ha

Chapter 25: New Rules

"The hardest part about living in someone else’s world is realizing how little space there is for your own choices."-Hindi ako agad nakatulog noong unang gabi ko sa villa ni Justin. Kahit sobrang pagod ako ay hindi pa rin matahimik ang utak ko.Everything felt unfamiliar. The reality that I was now living under the same roof as Justin Sarmiento.Napabuntong-hininga ako habang nakatitig sa kisame. Pakiramdam ko hanggang ngayon hindi pa rin nagsi-sink in sa akin ang lahat.Yesterday, I was still trying to survive on my own. And now? Nakatira na ako sa bahay ng lalaking pinakasalan ko dahil sa isang kontrata… Or should I say pinakasalan ko dahil sa pera upang mapagamot si mama.“Ang gulo ng buhay ko…” bulong ko sa sarili.-Kinabukasan, maaga akong nagising. Hindi kasi ako makatulog ng maayos kaya kahit di kumpleto ang tulog ko ay bumangon na ako.Paglabas ko ng kwarto, agad akong sinalubong ng tahimik na hallway. Halos walang marinig maliban sa mahinang tunog mula sa ibaba.Dahan-daha

Chapter 26: Public Image

"People judge the fastest when they only know half the story."-Hindi ako mapakali buong biyahe papunta sa kumpanya. Tahimik lang kaming dalawa ni Justin sa loob ng sasakyan habang nakatingin ako sa labas ng bintana. Kahit malamig ang aircon, pakiramdam ko pinagpapawisan pa rin ako.Hindi ko alam kung bakit sobrang bigat ng pakiramdam ko ngayong babalik na ako sa office.Maybe because everything has already changed. Hindi na ako basta secretary lang.I’m now Mrs. Sarmiento.Napahigpit ang hawak ko sa bag ko nang maalala iyon. Hanggang ngayon, hindi pa rin ako sanay.“Stop overthinking.” Pagpapaalala ko sa sarili ko.Napalingon ako kay Justin nang magsalita siya. Nakatutok lang ang tingin niya sa tablet na hawak niya habang kalmado ang boses.“Madali sabihin pero ang hirap gawin,” bulong ko.“What?” taas-kilay niyang saad.“Nothing.” Hindi na siya nagsalita pa pagkatapos no’n.

1 2 3 4 5

SCAN CODE TO READ ON APP