บำเรอรักเจ้าพ่อมาเฟีย のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

จ๊วบ~ จ๊วบ~ จ๊วบ~ ​"อื้อออ... อื้มมม..." ​ฟาร์ครางแผ่วในลำคอ สมองเริ่มขาวโพลนและเบลอเบลี้ยงไปด้วยรสจูบอันเจนจัดที่เขาป้อนให้ชิ้นแล้วชิ้นเล่า ร่างกายบอบบางสั่นสะท้านน้อยลงเมื่อความซาบซ่านแล่นเข้ามาแทนที่ความตระหนกตกใจ ​ในขณะที่ริมฝีปากยังคงทำหน้าที่มอมเมาสติสัมปชัญญะของเด็กสาว มือหนาของธามก็เลื่อนลงต่ำ ลูบไล้ไปตามหน้าท้องแบนราบลากผ่านสะโพกมนและบั้นท้ายกลมกลึงงอนงาม บีบเฟ้นเนื้อนุ่มเบาๆ เพื่อกระตุ้นให้กล้ามเนื้อของเธอผ่อนคลายตัว ชายหนุ่มขยับสะโพกสอบสอดใส่ท่อนเอ็นหนาขนาดยัก ษ์ที่ร้อนผ่าวเข้าไปในช่องทางรักอุ่นเยิ้มทีละข้อข้อนิ้วอย่างช้าๆ เขาพยายามขยับให้เบาที่สุดเท่าที่มาเฟียอย่างเขาจะทำได้ ​สวบ... "อึก... อื้อออ!" ​ความใหญ่โตคับแน่นค่อยๆ แทรกซึมลึกเข้าไปทีละนิด ธามกดแช่ค้างตัวตนเอาไว้ทุกครั้งที่สอดลึกขึ้น เพื่อให้เนื้อสาวที่ยังซิงและบริสุทธิ์ผุดผ่องได้มีเวลาปรับตัว ขยายรองรับขนาดมหึมาที่เกินมาตรฐานของเขา โดยไม่ทำให้เธอต้องฉีกขาดหรือบาดเจ็บจนเกินไป ทุกครั้งที่เขากดลึกเข้าไป ฟาร์จะสะดุ้งสุดตัวและครางเครือออกมาด้วยความจุกแน่น แผ่นหลังบางแอ่นหยัดขึ้นจากผืนเตียงนอน สองเต้าอวบใหญ่ขนา

"มองดูตัวเองสิฟาร์... เธอจำไว้นะว่าร่างกายนี้มันจะเป็นของฉันคนเดียว!" ​ธามคำรามเสียงพร่าต่ำลึกชิดใบหูเล็ก ระหว่างที่สะโพกสอบยังคงทำหน้าที่ซอยกระแทกกระทั้นเข้าใส่ร่องรักของเด็กสาวจากทางด้านหลังอย่างหนักหน่วงดุดัน สายตาคมกริบคู่ร้ายกาจกวาดมองแผ่นหลังเนียนละเอียดขาวผ่อง และช่วงไหล่บางที่กำลังสั่นสะท้านโยกคลอนไปตามแรงอารมณ์ดิบ ความงดงามไร้เดียงสาที่ผสมปนเปไปกับความเซ็กซี่ บนเตียงกว้างกระตุ้นความหลงใหลในกายมาเฟียหนุ่มให้ลุกโชนจนยากจะดับลงได้ ปึ่ก! ปึ่ก! ปึก! "อื้อออ อึก!" ​ชายหนุ่มโน้มตัวลงไปจนชิดแผ่นหลังชื้นเหงื่อ เขาอ้าปากฝังคมเขี้ยวขบกัดลงบนลาดไหล่บางและต้นคอระหงของเธอเบาๆ ทว่าเน้นย้ำน้ำหนักสลับกับการดูดเม้มอย่างรุนแรง ปากหยักตะโบมเค้นสร้างรอยประทับรักสีกุหลาบเข้มเด่นชัดขึ้นมาหลายต่อหลายจุด เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของในตัวเธออย่างเอาแต่ใจ ​"โอ๊ย!... ฮึก... คุณธาม หนูเจ็บ... อ๊าาา! อย่ากัดค่ะ... อื้อออ" ​ฟาร์ร้องครางประท้วงเสียงหลง สองมือเล็กจิกหมอนจนแทบขาดออกจากกัน ร่างกายบอบบางบิดเร่าคล้ายจะหลบหลีกทว่ากลับหนีไปไหนไม่ได้ ความรู้สึกยามนี้มันตีรวนจนแยกไม่ออก เธอทั้งเจ็บแปลบจากคมเขี

"ถ้างั้นหิวไหม กินอะไรหรือเปล่าเดี๋ยวพ่อทำให้" วริศถามด้วยความห่วงใยพลางทำท่าจะลุกขึ้นจากเก้าอี้เพื่อเข้าครัว ​"ไม่เป็นไรค่ะพ่อ ฟาร์อยากพักผ่อน ฟาร์ขอตัวไปนอนก่อนนะคะ" ​ฟาร์รีบตัดบทพลางส่งยิ้มอ่อนแรงให้พ่อเพื่อไม่ให้ท่านจับพิรุธได้มากกว่านี้ ก่อนจะค่อยๆ ประคองร่างกายอันอ่อนล้าไร้เรี่ยวแรง สาวเท้าก้าวเดินผ่านหน้าพ่อตรงดิ่งเข้าไปในห้องนอนสี่เหลี่ยมแคบๆ ของตัวเองทันที ทันทีที่ประตูปิดลงและลงกลอนแน่นหนา ร่างบางก็ทรุดฮวบลงนั่งพิงหลังเข้ากับบานประตูช้าๆ ราวกับคนหมดแรง "ฮึก!! ฮึก!! ฮื้อออออ" ​หยาดน้ำตาเม็ดโตที่กักเก็บเอาไว้เนิ่นนานไหลพรากอาบสองแก้มเนียนอย่างอัดอั้น เด็กสาวซุกหน้าลงกับหัวเข่า เธอปล่อยโฮออกมาแผ่วเบาในความเงียบ เพื่อไม่ให้เสียงเล็ดลอดไปถึงด้านนอก ความเจ็บระบมที่ช่องทางรักและรอยกัดที่ลาดไหล่ยังคงย้ำเตือนความจริงอันโหดร้ายว่า ชีวิตบริสุทธิ์ของเธอได้สูญสิ้นไปแล้วนับตั้งแต่ค่ำคืนที่ผ่านมา และเธอต้องกลายสภาพเป็นของเล่นบำบัดความใคร่ของธามไปอีกยาวนาน จนกว่าเขาจะเบื่อเรือนร่างของเธอหรือไม่ก็จนกว่าหนี้ก้อนนี้จะหมดลงนั่นแหละ บ่ายของวันใหม่ แก๊งนักศึกษาเริ่มทยอยเดินขวักไขว่ไ

​"อ๋อ... เป็นเมนส์เหรอ แหม ทำซะฉันตกอกตกใจหมด" จูนถอนหายใจโล่งอก ผละตัวกลับไปนั่งท่าเดิม "แต่แกดูอาการหนักมากเลยนะ หน้าอกคัดจนต้องกุมไว้ตลอดเลยเหรอ ยาแก้ปวดไหม เดี๋ยวฉันไปขอเพื่อนห้องข้างๆ ให้" ​"ไม่เป็นไรแก ฉันมียาอยู่ในกระเป๋า... ขอนั่งพักเงียบๆ สักสิบนาทีนะ" ​"เออๆ งั้นแกฟุบลงไปเลย เดี๋ยวอาจารย์เช็คชื่อฉันขานรับให้เอง ไม่ไหวอย่าฝืนนะฟาร์ หน้าแกตอนนี้เหมือนไม่ไหวเลยอ่ะ" จูนบอกด้วยความห่วงพลางลูบหลังเพื่อนเบาๆ ​"อื้อ... ขอบใจนะจูน..." ​ฟาร์พยักหน้ารับคำแผ่วเบา ก่อนจะค่อยๆ เอนตัวฟุบใบหน้าหวานลงกับท่อนแขนบนโต๊ะเลกเชอร์ เด็กสาวหลับตาลงพยายามขับไล่ภาพใบหน้าคมคายดุดันและรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของซาตานร้ายออกจากสมอง ทว่ายิ่งหลับตา ความร้อนผ่าวและอาการแฉะชื้นกึ่งกลางกายมันยิ่งย้ำเตือนเด่นชัด ว่าเธอไม่มีวันหนีพ้นเงื้อมมือของธามได้อีกต่อไปแล้ว ร่างกายของเธอมันเริ่มจดจำและเสพติดสัมผัสอันป่าเถื่อนของเขาไป เวลาต่อมา ทันทีที่ก้าวพ้นประตูตึกคณะลงมายังลานกิจกรรมขนาดย่อม เรียวขาบางของฟาร์ก็แทบจะหมดแรงเอาดื้อๆ ร่างกายบอบบางทรุดฮวบจนจูนต้องรีบเข้ามาประคองคว้าต้นแขนเพื่อนไว้ได้ทันท่วงที

​"พี่ว่าไปหาหมอหน่อยดีไหม เดี๋ยวพี่กับจูนพาไปส่งที่โรงพยาบาลตอนนี้เลย" ตินเสนอขึ้นมาด้วยความหวังดี สายตาคมยังคงจับจ้องใบหน้าซีดเซียวของเด็กสาวด้วยความอาทรเกินกว่าฐานะพี่ชายเพื่อน "ไม่เป็นไรค่ะ ฟาร์โอเค... ฟาร์กลับไปนอนพักที่บ้านก็หายแล้วค่ะ" ฟาร์รีบปฏิเสธพัลวัน ในใจพะว้าพะวังไปถึงถุงยาแบรนด์หรูของธามที่เธอแอบซ่อนไว้ในกระเป๋าผ้า ยาพวกนั้นมีทั้งยาแก้ปวดและยาทาเฉพาะจุดสำหรับแผลฉีกขาดบริสุทธิ์ ถ้าไปหาหมอที่โรงพยาบาลแล้วหมอตรวจเจอความจริงอัปยศนี้เข้า เธอคงไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน และยิ่งไปกว่านั้นถ้าตินรู้เธอคงอายเขามากๆ เลยละ ​"พี่ว่าเราไปหาหมอก่อนเถอะเชื่อพี่ หน้าเราซีดจนจะเหมือนกระดาษอยู่แล้วนะฟาร์" ตินยังคงรบเร้า น้ำเสียงนุ่มนวลทว่าจริงจังพยายามโน้มน้าวใจคนตัวเล็ก ​"แต่ว่า... ฟาร์ไม่อยากรบกวนพี่ตินกับจูนเลยค่ะ ฟาร์กลับเองได้จริงๆ" ฟาร์ยังคงดื้อดึง พยายามจะขยับตัวถอยห่างเพื่อตัดบท ​"ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น ขึ้นรถก่อนเถอะ" ​ตินไม่พูดเปล่า ชายหนุ่มเดินเข้ามาประชิดตัวแล้วยื่นมือหนาเข้ามาพยุงที่ต้นแขน และแผ่นหลังบางของฟาร์เพื่อพาไปที่รถทันที สัมผัสอบอุ่นและสุภาพของตินทำให้ฟ