All Chapters of จูบทุกวันให้ตายสิ: Chapter 11 - Chapter 20

16:55 | หน้าคอนโด VALEN HEIGHTSฉันนั่งอยู่ในน้องสเตลล่าคันเดิม เครื่องยนต์ยังทำงานอยู่ แอร์เย็นฉ่ำจนมือที่กำพวงมาลัยเริ่มชาไปหมด แต่เชื่อเถอะว่าข้างในใจฉันน่ะร้อนรุ่มยิ่งกว่าลาวา!ทั้งที่ไม่อยากเห็นหน้าหมอนั่นอีกแล้วแท้ ๆ แต่ก็ต้องมานั่งรอให้เขาออกมาเพื่อจูบแย่ชะมัด ขนมเค้กตกต่ำถึงขั้นต้องมานั่งนับเวลารอผู้ชายแบบนี้เนี่ยนะ?! แถมยังต้องมาดักหน้าคอนโดตัวเอง เหมือนเป็นคนข้างนอก ทั้งที่จริง ๆ ก็อยู่คอนโดเดียวกันแท้ ๆขนมเค้กเองก็ลำบากเหมือนกัน!แสงแดดช่วงเย็นเริ่มอ่อนลง สะท้อนกระจกหน้ารถเป็นสีทองอุ่น…ไม่นานแกร๊กเสียงเปิดประตูฝั่งข้างคนขับดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงที่ก้าวขึ้นมานั่งข้างๆ เขาเอนตัวพิงเบาะชิลๆ ราวกับเป็นเจ้าของรถมาตั้งแต่เกิดฉันไม่รอให้เขาปล่อยมือจากประตูด้วยซ้ำ มือเล็กพุ่งไปคว้าคอเสื้อเขาแล้วกระชากลงมาหาตัวอย่างแรง! ก่อนจะกดริมฝีปากประกบลงไปบนความอุ่นนั่นแบบไม่ให้เขาทั้งตั้งตัวหรือตั้งสติ!เพราะถ้าปล่อยให้ตั้งตัวได้เมื่อไหร่ ฉันรู้เลยว่าหมอนี่จะต้องทำหน้ากวน ๆ เหมือนฉันอยากจูบกับเขาซะเต็มประดาแน่ ไม่เอาด้วยหรอก!ริมฝีปากสัมผัสกันแค่เสี้ยววินาที ก่อนฉันรีบผละออกทันทีราวกับ

16:22 | ตึกคณะนิเทศศาสตร์ได้ฟังเรื่องของยายจำปีมา ถึงจะน่ากลัวจนขนลุกก็เถอะ…แต่อย่างน้อยตอนนี้ก็หมดข้อสงสัยไปหนึ่งเรื่อง ว่าทำไมตำรานั่นถึง “โชว์ของ” ให้ดูไม่หยุดทั้งการล็อกหน้าที่เหลือไม่ให้เปิดล่วงหน้า ทั้งข้อความที่มีแค่ฉันที่เห็น หรือข้อมูลสถานที่ที่เปลี่ยนไปมาได้เองเฉยๆ ...ถ้างั้นก็แปลว่าทุกครั้งที่ตำราเปิดหน้าใหม่ให้ ฉันก็ต้องมานั่งหลังขดหลังแข็งถอดข้อความใหม่ทั้งหมดงั้นสิ?!โอ๊ย หงุดหงิดชะมัด!แต่ถึงจะหงุดหงิดแค่ไหน ก็ยังไม่เท่ากับความจริงที่ว่า… ฉันต้องมาจูบหมอนั่นอีกแล้ว!ตอนนี้ฉันบึ่งรถกลับเข้ามาในมหา’ ลัยอีกครั้ง เพราะโซนไลน์มาบอกว่าอยู่ที่ห้องสตูฯ กว่าจะกลับคอนโดก็คงดึก ดื่นรอได้ที่ไหนล่ะ… ต้องจูบเขาก่อนห้าโมงนี่!เมื่อวานขนมเค้กยังนั่งรอผู้ชายออกมาให้จูบหน้าคอนโด รู้สึกว่าตัวเองตกต่ำสุดชีวิตแล้ว แต่วันนี้ถึงขั้นต้องเดินถ่อมาหาเขาถึงในถิ่นสตูฯ เพราะหมอนั่นติดงาน!ตกต่ำยิ่งกว่าเมื่อวานอีก!ลมเย็นปลายบ่ายพัดผ่านหน้าต่างทางเดินยาว กลิ่นกาแฟจากคาเฟ่ชั้นล่างลอยมาแตะปลายจมูกฉันถอนหายใจแรงจนปอยผมข้างหน้าปลิว ก่อนจะกระชับสายกระเป๋าที่พาดบ่าแน่นขึ้น แล้วค่อยยกมือเคาะประตู เมื

KANOMCAKE TALKS—22:47 | บึงลูนาวิ้ว—ลมกลางคืนพัดวูบผ่านผิวแก้มไป เย็นเฉียบจนฉันขนลุกซู่ไปถึงหนังหัว รอบบึงตอนนี้มืดสนิท มีเพียงแสงจากพระจันทร์เต็มดวงดวงโตเหนือศีรษะที่ดูสว่างจ้าผิดปกติ กับแสงจากโทรศัพท์มือถือสองเครื่องที่ส่องสลัวสะท้อนอยู่บนผิวน้ำขุ่นๆตอนนี้ฉันอยู่ในชุดดำน้ำสีดำทองเต็มตัว มือหนึ่งถือหน้ากากดำน้ำที่เพิ่งช้อปมา อีกมือกำที่อุดหูแน่นจนเหงื่อเริ่มซึมชื้นแม้จะมีแอลกอฮอล์ในเลือดคอยย้อมใจก็เถอะ แต่ก็ไม่ได้ช่วยให้กล้าขึ้นเลย… แถมยังสั่นกว่าเดิมอีก!“แย่กว่าที่กูคิดไว้นิดหน่อย…แต่มึงทำได้อีเค้ก!” เสียงชาแนลดังขึ้นอู้อี้อยู่ข้างๆ ใบหน้ามันดูพะอืดพะอมกล้ำกลืนฝืนทนสุดชีวิต มือหนึ่งอุดจมูกแน่น อีกมือถือโทรศัพท์ที่เปิดไฟฉายค้างไว้“มืดขนาดนี้ มึงจะมองเห็นเหรอวะ?” จีนส์ว่าพลางหันมาทางฉันพอดี แสงจากไฟฉายสาดเข้าตาเต็ม ๆ“อีจีนส์! แสบตา!” ฉันรีบยกแขนขึ้นบังหน้า ก่อนหันหนีไปทางบึงน้ำในบึงยังคงขุ่นคลั่ก เขียวปี๋เหมือนแกงจืดบูดค้างปีที่มีฟองอากาศผุดขึ้นมาปุดๆ เป็นระยะ... กลิ่นเหม็นเน่าที่ผสมกับกลิ่นโคลนลอยมาปะทะจมูกจนฉันอยากจะอาเจียนแอลกอฮอล์ที่ดื่มไปเมื่อกี้ออกมาให้หมดแค่เห็น น้ำตา

KANOMCAKE TALKS—วันต่อมา…@มหาลัยวาเลนทิรา16:35 | ตึกคณะนิเทศฯเพราะไอ้บึงนรกลูน่านั่นแท้ๆ วันนี้ฉันถึงต้องนอนซมเป็นศพอยู่บนเตียงทั้งวัน!มันทั้งหนักหัว ปวดเนื้อปวดตัวไปหมดเหมือนโดนรถสิบล้อทับแล้วถอยมาบดซ้ำอีกรอบ ไหนจะไข้ที่ขึ้นสูงจนหัวร้อนจี๋ เหงื่อชื้นเต็มหลัง หมอนก็เปียกจนอยากโยนทิ้ง!ก็แน่สิ… ลงไปแช่น้ำเย็นจัดขนาดนั้น แถมยังต้องสู้รบตบมือกับผีเด็กเปื่อยยุ่ยที่พยายามจะลากฉันไปอยู่ด้วย ใครมันจะไม่ป่วยบ้างล่ะ!?โชคดีอยู่อย่างเดียวคือวันนี้ไม่มีเรียนแต่ถึงยังไงฉันก็ต้องขุดร่างที่แทบจะแตกสลายของตัวเองขึ้นมาแต่งตัว เพื่อไปจูบหมอนั่นอยู่ดี นี่มันวนลูปชีวิตชะมัดเลยเถอะ!พูดได้เต็มปากเลยว่านี่คือจุดตกต่ำที่สุดในชีวิตของขนมเค้กแล้วไข้แทบจะเดินไม่ไหว ยังต้องมาหาผู้ชายถึงในมหา’ ลัยอีก ครบทุกเงื่อนไขของความน่าสมเพชเลยจริง ๆ!แต่ไม่ต้องห่วงหรอก… ขนมเค้กไม่เคยโทรมถึงจะเพิ่งรอดตายมาหมาดๆ แต่หน้าฉันต้องเป๊ะ ชุดต้องเป๊ะ และผมต้องเงางามทุกเส้นเหมือนเดิม!วันนี้ฉันเลือกเดรสสั้นแขนยาวผ้าทวีดสีครีมแนบเข้ารูป เผยผิวขาวเนียนจนเกือบเรืองแสง ผมดำขลับสลวยถูกปล่อยทิ้งตัวถึงเอวอย่างตั้งใจ แมตช์กับส้นสูงส

@โรงอาหารคณะนิเทศฯLINE —มีผัวกดออกไปเลยค่ะ👠 (3)Jeens:เมื่อเลือดถูกเรียกคืน ความเศร้าเก่า ๆ จะตื่นขึ้นอีกครั้งต้องจุดเทียนเก้าเล่มใต้เจดีย์ ให้น้ำตาสีแดงไหลแทนคำสารภาพ เพื่อปลอบโยนวิญญาณที่ร้องไห้ไม่หยุดมานานจงจำไว้ให้ดี…แร่ก้อนที่สองชื่อ แซงกวิส เทียร์ เป็น แก่นแห่งความเศร้าโศกและการไถ่บาปมันจะปรากฏที่ เจดีย์เลือดฝัง เฉพาะในยามที่เทียนเก้าเล่มสว่างครบ และแสงจันทร์ส่องตรงยอดเจดีย์พอดีเมื่อถึงเวลานั้น ผู้ถือกำไลต้องหยดเลือดของตัวเองเก้าหยดลงบนพื้นศิลาเลือดแต่ละหยดแทนหนึ่งบาปที่ไม่เคยพูดออกมาจากนั้นให้กล่าวคำสารภาพทีละข้อ เปิดเผยความจริงในใจต่อแสงจันทร์เมื่อสารภาพครบเก้าครั้ง วิญญาณที่ร่ำไห้จะรับฟัง และน้ำตาของมันจะหลั่งออกมากลั่นตัวเป็นผลึกสีแดงสด นั่นแหละ…คือ แซงกวิส เทียร์แต่จงระวังให้ดีระหว่างทำพิธี หากได้ยินเสียงสะอื้นดังขึ้นห้ามพูด ห้ามขยับ และห้ามหันไปมองเด็ดขาดไม่เช่นนั้น…เลือดในร่างจะหยุดไหล (คือหัวใจจะหยุดเต้น) และเจ้าจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของเจดีย์นั้นจนกว่าคืนนั้นจะสิ้นสุดลง…ฉันยืนอ่านข้อความที่จีนส์ฟอร์เวิร์ดมาให้ในกรุ๊ปไลน์ ขณะที่กำลังยืนรอคิวอยู่หน้าร้านราเ