เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 9 ไม่ได้เห็นอยู่คนเดียว
วันที่เผยแพร่:
2026-05-02 20:26:0216:55 | หน้าคอนโด VALEN HEIGHTS
ฉันนั่งอยู่ในน้องสเตลล่าคันเดิม เครื่องยนต์ยังทำงานอยู่ แอร์เย็นฉ่ำจนมือที่กำพวงมาลัยเริ่มชาไปหมด แต่เชื่อเถอะว่าข้างในใจฉันน่ะร้อนรุ่มยิ่งกว่าลาวา! ทั้งที่ไม่อยากเห็นหน้าหมอนั่นอีกแล้วแท้ ๆ แต่ก็ต้องมานั่งรอให้เขาออกมาเพื่อจูบ แย่ชะมัด ขนมเค้กตกต่ำถึงขั้นต้องมานั่งนับเวลารอผู้ชายแบบนี้เนี่ยนะ?! แถมยังต้องมาดักหน้าคอนโดตัวเอง เหมือนเป็นคนข้างนอก ทั้งที่จริง ๆ ก็อยู่คอนโดเดียวกันแท้ ๆ ขนมเค้กเองก็ลำบากเหมือนกัน! แสงแดดช่วงเย็นเริ่มอ่อนลง สะท้อนกระจกหน้ารถเป็นสีทองอุ่น …ไม่นาน แกร๊ก เสียงเปิดประตูฝั่งข้างคนขับดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงที่ก้าวขึ้นมานั่งข้างๆ เขาเอนตัวพิงเบาะชิลๆ ราวกับเป็นเจ้าของรถมาตั้งแต่เกิด ฉันไม่รอให้เขาปล่อยมือจากประตูด้วยซ้ำ มือเล็กพุ่งไปคว้าคอเสื้อเขาแล้วกระชากลงมาหาตัวอย่างแรง! ก่อนจะกดริมฝีปากประกบลงไปบนความอุ่นนั่นแบบไม่ให้เขาทั้งตั้งตัวหรือตั้งสติ! เพราะถ้าปล่อยให้ตั้งตัวได้เมื่อไหร่ ฉันรู้เลยว่าหมอนี่จะต้องทำหน้ากวน ๆ เหมือนฉันอยากจูบกับเขาซะเต็มประดาแน่ ไม่เอาด้วยหรอก! ริมฝีปากสัมผัสกันแค่เสี้ยววินาที ก่อนฉันรีบผละออกทันทีราวกับโดนของร้อน “ลงไปเลย... ฉันมีธุระ” พูดจบก็หันกลับมองตรง สะบัดผมแรงหนึ่งทีโดยไม่แม้แต่จะเหลือบตามองหน้าเขา วันนี้ฉันตั้งใจจะแวะไปที่บึงลูนา เพราะอีกแค่สองวันก็ต้องลงไปเก็บแร่ก้อนแรกแล้ว เลยกะจะไปสำรวจหน้างานเพื่อทำใจก่อน เผื่อจะได้ดูด้วยว่าต้องเตรียมอะไรบ้าง “หึ...” เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นเบาๆ จากคนข้างตัว “ไม่คิดจะให้ตั้งตัวหน่อยไง?” เขาเอียงหน้ามามองพลางยกยิ้มมุมปากอย่างยั่วประสาท สายตาคมกริบนั่นกวาดมองริมฝีปากฉัน “แต่ก็…เร้าใจดี” กว่าจะครบเจ็ดสัปดาห์ ฉันคงกลายเป็นบ้าก่อนแน่ เพราะดันต้องจูบกับ ผีทะเล เพื่อกัน ผีจริง! “ลงไปเลยนะ!” ฉันขมวดคิ้วแน่นจนแทบจะผูกเป็นโบว์ใส่หน้าเขา แต่หมอนั่นกลับทำลอยหน้าลอยตา เอนหลังพิงเบาะรถฉันชิลๆ ราวกับที่นี่เป็นโซฟาห้องรับแขกบ้านตัวเอง “อยากนั่งรถเล่น” “ไม่ว่าง! ก็บอกว่าฉันมีธุระไง!” เขาไม่ตอบอะไรต่อ แต่ก็นั่งนิ่งสนิทเป็นหินไม่ยอมขยับเขยื้อนไปไหน สายตาคมเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่างรถนิ่งๆ เหมือนทิวทัศน์ริมทางมันน่าสนใจกว่าฉันเป็นร้อยเท่า ครืน— เสียงฟ้าร้องคำรามต่ำๆ ดังมาจากที่ไกลๆ ตามมาด้วยลมกรรโชกแรงที่พัดจนใบไม้ริมถนนไหวเอนสะเทือนไปหมด ท้องฟ้าที่เคยเป็นสีส้มอุ่นเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำขมุกขมัวอย่างรวดเร็วเหมือนฝนจ่อจะเทลงมาอยู่รอมร่อ ฉันจิ๊ปากอย่างขัดใจ หงุดหงิดทั้งฟ้า! ทั้งคนข้างๆ! ก่อนถอนหายใจเฮือกใหญ่ แล้วเหยียบคันเร่งพาน้องสเตลล่าทะยานออกไปสู่จุดหมายทันที ……….. 17:25 | บึงลูนา ประมาณสิบห้านาทีต่อมา ฉันก็มาถึง “บึงลูนา” สถานที่ที่ในตำราบอกว่าเป็นจุดเก็บแร่แรกของคำสาป บอกเลยว่าแค่เห็น… ก็อยากกลับบ้านแล้ว! น้ำในบึงสีเขียวขุ่นข้น เหมือนน้ำแกงจืดที่ตั้งค้างไว้สามเดือน ใต้ผิวน้ำยังมีฟองผุดขึ้นเป็นระยะ ๆ ราวกับกำลังมีอะไรเดือดปุด ๆ อยู่ข้างล่าง กลิ่นโคลนเปรี้ยวผสมกลิ่นคาวสาบตีขึ้นจมูกจนต้องรีบยกมือปิดแทบไม่ทัน ลงไปมีหวังไม่ได้ตายเพราะผีดึง แต่ติดเชื้อตายแน่! บ้าเอ๊ย…สกปรกฉิบ! เสียงแมลงรอบข้างเงียบกริบอย่างผิดปกติ เหลือเพียงเสียงใบไม้แห้งเสียดสีกันตามแรงลมขมุกขมัว ฉันกวาดตามองไปรอบๆ อย่างสิ้นหวัง ตอนนี้ยังหลอนขนาดนี้ ตอนกลางคืนจะน่ากลัวขนาดไหนกัน แล้วไหนจะต้องลงไปแหวกว่ายในน้ำเน่า ๆ นี่อีก เปรี้ยง! ฟ้าแลบวูบหนึ่งส่งเสียงคำรามเหมือนตั้งใจตอกย้ำโชคชะตาอันบัดซบของฉันโดยเฉพาะ! “ไม่ได้ลวงฉันมาฆ่าใช่ไหม…บรรยากาศนี่ให้มากเลยนะ” เสียงทุ้มดังขึ้นจากข้างตัวทำเอาฉันหันขวับแทบจะทันที แล้วถึงได้รู้สึกเหมือนโดนตบเบา ๆ กลางหน้าผาก เกือบลืมไปเลยว่าหมอนี่มาด้วย! “ฉันไม่ได้ชวนนายมา!” ถอนหายใจเฮือกใหญ่ “เหม็นน้ำแล้วยังเหม็นขี้หน้าคนอีก!” โซนหัวเราะหึๆ ในลำคอเบา ท่าทางเขาดูไม่เดือดร้อนกับกลิ่นคาวสาบที่โชยมาเลยสักนิด “ก็นึกว่าเธอมาดื่มด่ำบรรยากาศซะอีก อุตส่าห์ยืนพยายามทำความเข้าใจอยู่ตั้งนาน” “…รสนิยมคนเรานี่ไม่เหมือนกันจริง ๆ” น้ำเสียงเขานิ่งเรียบแต่กวนประสาทพอที่จะทำให้เลือดขึ้นหน้า มือหนาข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง ยืนท่ามกลางลมพายุที่กำลังจะมาด้วยท่าทางสบายอารมณ์สุดๆ ฉันกอดอก เชิดหน้ามองคนตัวสูงตรงหน้าอย่างเหลืออด “เคยมีคนบอกไหมว่านายมันน่าหงุดหงิด!” เขายกยิ้มมุมปากทันที ก่อนจะโน้มใบหน้าคมเข้มเข้ามาใกล้ช้าๆ จนฉันเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในแววตาพราวๆ นั่น “มีแต่คนบอกว่า… น่าจูบ” “โอ๊ย! ใครมันพูด!” ฉันสะบัดหน้าหนีอย่างแรงจนเส้นผมยาวสลวยฟาดใส่หน้าหมอนั่นเต็ม ๆ เขาไม่ตอบ แต่เดาได้เลยว่าน่าจะยิ้มหน้าระรื่นอยู่แน่ น่าหมั่นไส้ชะมัด! มาทำตาวาว ๆ ใส่แบบนั้น ท่าโปรยเสน่ห์ประจำตัวของหมอนี่ล่ะสิ แต่ขนมเค้กไม่หลงกลหรอก เหม็นน้ำเน่าจะตายชัก! ฉันสูดลมหายใจแรง กลอกตาใส่ฟ้าอย่างเอือมระอา ก่อนกวาดสายตามองรอบ ๆ อีกครั้ง นี่ถ้าพาจีนส์กับชาแนลมาด้วยล่ะก็ รับรองเลยว่าคืนวันเสาร์พวกมันไม่กล้ามากับฉันแน่ ๆ วิ้ว— จู่ๆ ลมเย็นยะเยือกวูบหนึ่งก็พัดเข้าปะทะหน้า ความเย็นผิดปกติจนขนที่ต้นแขนลุกชันโดยไม่รู้ตัว ขาเผลอก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยอัตโนมัติ ไม่นาน… หมอกบางๆ สีขาวหม่นก็เริ่มลอยอ้อยอิ่งขึ้นเหนือผิวน้ำ กลิ่นโคลนเปรี้ยวและกลิ่นสาบที่คลุ้งเมื่อครู่ค่อยๆ จางหายไปอย่างลึกลับ แทนที่ด้วยกลิ่นหอมเย็นจางๆ ที่ชวนให้มึนหัว ก่อนที่สีเขียวขุ่นข้นสกปรกของบึงจะค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นใส ใสแบบ… ผิดธรรมชาติ จนมองเห็นพื้นโคลนด้านล่างรางๆ เหมือนกระจกเงาบานยักษ์ที่กำลังสะท้อนภาพท้องฟ้าสีหม่นเอาไว้ข้างใต้ ฉันกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ความหนาวเย็นคืบคลานขึ้นมาตามต้นคอ หัวใจเต้นแรงผิดจังหวะ ทั้งกลัว ทั้งเหมือนถูกบางอย่างใต้ผืนน้ำนั่นเรียกให้เข้าใกล้ แล้วอยู่ ๆ ก็รู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งอยู่ข้างล่าง… กำลังมองขึ้นมา “หืม…” เสียงทุ้มในลำคอที่ดังขึ้นข้างตัวทำเอาฉันสะดุ้งโหยง หันขวับไปมองคนข้างๆ แทบจะทันที โซนยืนนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปที่กึ่งกลางผืนน้ำ คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเหมือนกำลังใช้ความคิด เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่ท่าทางแบบนั้น… ฉันไม่ได้เห็นอยู่คนเดียวเหรอ? ฉันเก็บความสงสัยนั้นไว้ในใจแล้วหันกลับไปมองบึงอีกครั้ง ทว่าเพียงชั่วพริบตาเดียว ผิวน้ำที่เคยใสราวกระจกกลับค่อยๆ พลิกกลับมาเป็นสีเขียวขุ่นข้นและส่งกลิ่นเหม็นเน่าเหมือนเดิม หมอกขาวที่ลอยอ้อยอิ่งเมื่อครู่จางหายไปอย่างไร้ร่องรอยเหมือนไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ทั้งที่เพิ่งจูบหมอนี่ไปยังไม่ถึงชั่วโมงเลย แถมคืนนี้ยังไม่ถึงคืนพระจันทร์เต็มดวงด้วยซ้ำ แล้วถ้าเป็น “คืนจริง” มันจะน่ากลัวขนาดไหนกันนะ หรือบางที… ต่อให้จูบแล้ว…ฉันก็อาจยัง เห็น อยู่ดี
บทล่าสุด
จูบทุกวันให้ตายสิ บทที่ 23 เจดีย์เลือดฝัง
“อีชาแนล! มึงถือไฟฉายนิ่ง ๆ หน่อยดิวะ กูตาลายไปหมดแล้ว!”ทันทีที่ผมก้าวเท้าลงจากรถ เสียงโวยวายของเพื่อนยัยตัวแสบก็ดังลอยมาตามลมแรงๆ ทำเอาผมชะงักไปนิด บรรยากาศรอบตัวตอนนี้แม่งโคตรวังเวง มีแต่เสียงจิ้งหรีดเรไรที่ดังแข่งกับเสียงแหลมๆ นั่น“ก็กูกลัวอะ!” เจ้าของชื่อตอบเสียงแหลมปรี๊ดกลับไป“ในตำรามันบอกให้จุดเทียนใต้เจดีย์… คือวางรอบ ๆ หรือกองรวมไว้ที่เดียววะ?” ตามมาด้วยเสียงคุ้นหูของยัยตัวแสบว่าแต่… เทียน?ผมขมวดคิ้วมุ่นทันทีขณะค่อยๆ ย่องก้าวเข้าไปอย่างเงียบเชียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ผมดันจอดรถแอบไว้ไกลไปหน่อย เพราะกลัวแสงสะท้อนหรือเสียงปิดประตูจะสะกิดให้พวกเธอรู้ตัว ผลคือตอนนี้ผมเลยต้องสวมบทนินจาจำเป็น ย่องผ่านพงหญ้ารกๆ และกิ่งไม้หนามที่คอยจะเกี่ยวเสื้ออยู่ตลอดเวลาเชี่ยเอ๊ย… อย่างกับพวกถ้ำมอง!คนหล่อเท่ระดับ โซน คีรินทร์ ต้องมาตกต่ำถึงขั้นมายืนย่อตัวหลบหลังต้นตะเคียนกลางป่าแบบนี้เลยเหรอวะ!?“ในกระทู้บอกให้จุดรอบ ๆ มึงปักเทียนก่อนฝั่งนั้น เดี๋ยวฝั่งนี้กูช่วยปัก แล้วค่อยไล่จุดทีเดียว”“เออๆ ชาแนล มึงส่องไฟต่ำลงหน่อยดิ๊!”“อีเค้ก หลอนกว่าบึงอีก!!”แม่ง… ทำอะไรกันวะ!?ผมค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ก
จูบทุกวันให้ตายสิ บทที่ 22 วันเสาร์ที่สอง
วันเสาร์…@มหาวิทยาลัยวาเลนทิรา09:44 | ตึกคณะนิเทศฯเมื่อวันเสาร์มาเยือน…แน่นอนว่าขนมเค้กก็ต้องสะเทือนอีกตามเคยตอนนี้ฉันกำลังก้าวฉับๆ ไปที่ห้องสตูฯ 004 ตามนัดประชุมของเพิร์ธ ในชุดเซ็ตสีเขียวมะกอกโทนพิสตาชิโอที่แค่สวมอยู่บนตัวก็เหมือนมีป้ายของแพงลอยอยู่เหนือหัวกระดุมทองเรียงกลางตัวสะท้อนแสงบ่ายจากกระจกอาคาร ส่วนชายเสื้อครอปที่ปลิวตามลมเบา ๆ ก็ช่วยเผยเอวบอบบางแค่นิด ๆ พอกรุบกริบผมยาวสลวยที่ดูแลมาอย่างดีถูกปล่อยลงถึงเอว กับรองเท้าส้นตึกที่ช่วยเสริมลุคให้ดูสูงโปร่งขึ้นอีกนิดเรียกได้ว่าสวย เริ่ด ไฮแฟชึ่น สมกับเป็นขนมเค้กเวอร์ชันพร้อมลุยงาน!แต่หัวใจดวงน้อยดันลอยไปอยู่ที่…เจดีย์เลือดบ้า ๆ นั่นแทน!อุตส่าห์เลือกชุดสีเขียว เพราะไม่อยากคิดถึงอะไรแดง ๆ แล้วเชียว งานวิจัยยังบอกเลยนะ ว่าสีเขียวช่วยให้ใจสงบ…แต่ไม่ช่วยเลย!!ในหัวมีแต่คำว่า เลือด! เลือด! เลือด! เต็มไปหมด!!เมื่อคืนก็ไม่ต้องพูดถึง…ฉันนอนพลิกไปพลิกมาแทบทั้งคืนตามสเต็ปประจำวันเสาร์แต่คราวนี้อย่างน้อยก็ไม่ต้องช็อปของอลังการเหมือนตอนลงบึง ของที่เตรียมมีแค่ เทียนไข ไฟแช็ก สำลีหนึ่งห่อ แอลกอฮอล์ล้างแผล แล้วก็…มีดกันคิ้วตอนแรกฉัน
จูบทุกวันให้ตายสิ บทที่ 21 จูบจริงๆ💋
ผมโน้มเข้าใกล้ช้า ๆ ปลายนิ้วแตะท้ายทอยเธอเบา ๆ รั้งให้หันกลับมา“ทำอะไรของนาย!” เสียงหวานหลุดออกมาทันทีที่ถูกดึงเข้าใกล้ น้ำเสียงหงุดหงิดปนตกใจ แต่ตานี่…เขียวปั๊ดเลย“…” ผมไม่ตอบ แค่ปล่อยให้สายตาไล่ตามริมฝีปากที่ขยับพูดนั่น“อย่ามาจับ!”แม่ง… เหวี่ยงชิบ!“…อยากจูบ”“อะ…อะไรของนาย! วันนี้ก็จูบไปแล้วไง!”เธอรีบเบือนหน้าหนีทันที แต่ยังไม่ทันจะได้พ้นระยะ มือหนาของผมก็รั้งท้ายทอยเธอไว้แน่นกว่าเดิม ดวงตากลมโตนั่นเบิกกว้างขึ้นเมื่อผมโน้มตัวเข้าใกล้จนระยะห่างลดลงเหลือเพียงไม่กี่เซน“ไม่ใช่จูบแบบนั้น…” ผมยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เสียงต่ำลงช้า ๆ“หมายถึง… จูบแบบ จูบจริง ๆ”“ก็ไปจูบกับคนอื่นสิ! ฉันไม่ถือ!” ยัยนี่ยกมือกอดอก พูดหน้าตาเฉยทั้งที่ยังโดนผมจับท้ายทอยไว้อยู่“ในดีลก็ไม่ได้ห้ามให้นายไปจ้ำจี้หรือจูบกับใครสักหน่อยนี่!”“จ้ำจี้?” ผมทวนคำนั้นพลางเลิกคิ้ว ถ้าหลุดมาจากปากผู้หญิงคนอื่นคงเฉยๆ แต่พอออกจากปากยัยนี่ที่เชิดหน้าพูด บอกเลย… โคตรพิลึก“ก็ใช่น่ะสิ! จะไปทำกับใครก็เชิญเลย!”“ฉันไม่เคยจูบใคร” ผมพูดเรียบ ๆ แต่แววตายังจับอยู่ที่ริมฝีปากชมพูนั่นไม่ละ“เธอมาขโมยจูบก่อน… ก็ต้องรับผิดชอบสิ”“โอ๊ย! ใ
จูบทุกวันให้ตายสิ บทที่ 20 ทำตัวแปลก
ฉันยังใจสั่นไม่หายตั้งแต่ฟังเรื่องสยองนั่น บอกตัวเองว่า ‘ไม่กลัว ๆ’ ไปเป็นร้อยล้านรอบ แต่ในหัวเจ้ากรรมกลับดันจินตนาการภาพผู้หญิงอมเทียนนั่งขดตัวหัวโขกผนังไห น้ำตาไหลเป็นเลือดไม่หยุดไม่หย่อนขึ้นมาซะอย่างนั้น!สุดท้ายเลยแย่งบทโชเฟอร์ แล้วเหยียบคันเร่งพาน้องสเตลล่าพุ่งกลับมหา’ลัยแทบจะล้อไม่ติดพื้นไม่ดงไม่ดูมันแล้ว! เจดีย์บ้าอะไรนั่น!! เอาเวลาไปมาส์กหน้ายังดีซะกว่า!!แต่ฮืออ… ยังไงวันเสาร์ก็ต้องไปอยู่ดีนี่สิครั้งที่แล้วเกือบถูกดึงลงบึง ครั้งนี้ถ้าโดนดึงลงไหจะหนียังไงล่ะ ขนมเค้กก็กลัวเป็นนะ!ฉันจอดเจ้าสเตลล่าไว้ตรงที่ประจำในลานจอดใต้ตึกคณะ สองเพื่อนเลิฟแยกย้ายกลับบ้านกันไปหมดแล้ว เหลือแต่ฉันคนเดียวที่ต้องนั่งแกร่วอยู่ในรถเพื่อรอชายหนุ่มผู้มีหน้าที่… จุมพิตโว้ย! อย่างกับเป็นสโนว์ไวท์ ถ้าไม่โดนจูบก็ต้องตาย!ต่างกันแค่อย่างเดียวที่ฉันไม่มีเจ้าชายสุดเพอร์เฟ็กต์! มีแต่ไอ้คนกวนประสาทหลงตัวเองนั่นแหละ! น่าหงุดหงิดที่สุดเลย!ยังไม่ทันขาดคำ ร่างสูงที่ฉันกำลังบ่นถึงก็เดินออกมาจากตึกคณะพอดีเขายกมือเสยผมเหมือนทุกที แต่วันนี้กลับดูอึน ๆ แปลกไปนิด ไม่ได้ยักคิ้วหรือทำหน้าชื่นมื่นอย่างเคย แค่เดินมาห
จูบทุกวันให้ตายสิ บทที่ 19 เรื่องเล่าจากคุณยาย…
KANOMCAKE TALK—14:12 | วันพฤหัสฯหลังวันประชุมโปรเจกต์ที่แสนจะประสาทเสียวันนั้น ทุกอย่างก็ยังนิ่งสนิทเหมือนน้ำในบึงลูนา ไม่มีอะไรคืบหน้าเพิ่มเลยนอกจากไลน์กลุ่มที่เพิร์ธสร้างไว้ ชื่อโคตรจะเรียบว่า Valen tourมีอยู่แค่ข้อความเดียวที่เขาพิมพ์หลังประชุมว่า ‘ขอเคลียร์โปรเจกต์เก่าก่อนนะครับ นัดประชุมอีกทีวันเสาร์ สิบโมง ที่ห้องสตูฯ004’ ก็ห้องเดียวกับที่ฉันเคยไปหาโซนนั่นแหละจากนั้นทั้งทีมก็หมกตัวอยู่ในนั้นกันหมด ทำให้จากที่ปกติฉันต้องเป็นฝ่ายขึ้นไปจูบเขาถึงถิ่น คราวนี้เลยต้องเปลี่ยนมานั่งรอให้หมอนั่นลงมาเสิร์ฟจูบเหมือนบ๋อยเสิร์ฟอาหาร อยู่ในน้องสเตลล่ารถหรูสุดที่รักของฉันที่ลานจอดคณะทุกเย็นแทนซึ่งขอบอกเลยว่า… โคตรทุเรศ!แต่ก็เริ่มทำใจได้แล้ว…ซะที่ไหนกันล่ะ! หงุดหงิดกับคำสาปบ้านี่จะตายชักอยู่แล้วนะ!!ช่างมันก่อนเถอะ ตอนนี้ฉันกับสองเพื่อนสุดเลิฟกำลังมุ่งหน้าไปเจดีย์เลือดฝังตามพิกัดที่จีนส์ปักไว้ใน GPS โดยมีมันเองนั่นแหละรับบทเป็นโชเฟอร์ของวันนี้แต่เจ้าตัวดันเลี้ยวผิดทางไปหกเจ็ดรอบเต็ม ๆ กว่าจะขับเข้ามาถูก ซึ่งก็ไม่แปลกหรอกเพราะทางมันอย่างกับเขาวงกตพอเริ่มขับลึกเข้ามา ถนนลาดยางก็เปลี่ยนเ
จูบทุกวันให้ตายสิ บทที่ 18 อยากรู้จัก
KANOMCAKE TALKS—วันถัดมา…@มหาวิทยาลัยวาเลนทิรา12:48 | ห้องประชุมหลังเรียนคลาสเช้าเสร็จ ฉันก็แยกกับชาแนลและจีนส์เพื่อมาประชุมกับทีมงานโปรเจกต์ Valentira Campus Tour ตามที่อาจารย์นัดไว้มือเล็กผลักประตูห้องเข้าไปเบา ๆ แกร๊ก—แล้วก็เท่านั้นแหละ… ขาเจ้ากรรมถึงกับชะงักคาที่โต๊ะประชุมยาวกลางห้องมีอาจารย์สองคนกับนักศึกษาชายสี่คนที่นั่งอยู่ก่อนแล้ว และใช่ค่ะ… หนึ่งในนั้นคือ หมอนั่น!สายตาคมกริบคู่นั้นเหลือบมามองฉันช้าๆ ก่อนจะยกยิ้มมุมปาก เขาดูไม่แปลกใจเลยแม้แต่นิดที่เห็นฉันโผล่มา แถมสีหน้ายังชื่นมื่นเหมือนคนเพิ่งถูกหวยตรงกับทะเบียนรถตัวเองเมื่อเช้าอีกต่างหากมานั่งทำบ้าอะไรที่นี่วะ!?“อ๊ะ มาพอดีเลย คุณขนมเค้ก”เสียงอาจารย์ผู้หญิงดังขึ้น ทำให้ฉันต้องรีบหันกลับไป ยกมือไหว้อาจารย์ทั้งสองแทบไม่ทัน“เชิญนั่งก่อนค่ะ อันนี้ทีมโปรดักชัน จะได้ทำความรู้จักกันไว้”ทีมโปรดักชัน…!?ฉันเหลือบตาไปมองอีกที พอเห็นหน้าหมอนั่นก็ถึงกับต้องกัดปากแน่นยังมีหน้ามายักคิ้วให้ฉันหนึ่งทีอีก! ดูจากท่าทางก็รู้เลยว่ารู้อยู่แล้วแน่ ๆ! นี่มันตั้งใจกวนประสาทกันสุดชีวิต!โอ๊ย… แค่เจอทุกเย็นก็จะเป็นบ้า! แบบนี้ต้องเจอบ่
จูบทุกวันให้ตายสิ บทที่ 12 วันเสาร์แรก
วันเสาร์ที่บอกว่ายอมลงบึงสิบรอบยังดีซะกว่า…ฉันขอถอนคำพูดนั้นคืนทั้งหมด!เมื่อคืนทั้งคืนฉันแทบไม่ได้ข่มตาหลับเลยสักวินาทีเดียว ภาพบึงลูนาบ้า ๆ นั่นมันวนเวียนหลอกหลอนอยู่ในหัวไม่หยุดหย่อนแค่พยายามจะหลับตา ภาพน้ำสีเขียวขุ่นข้นสภาพเหมือนแกงจืดบูดค้างปีที่จู่ๆ ก็เปลี่ยนเป็นใสแจ๋วก็ผุดขึ้นมาซ้ำๆ พร้อม
จูบทุกวันให้ตายสิ บทที่ 11 เดี๋ยวจูบเอง
16:22 | ตึกคณะนิเทศศาสตร์ได้ฟังเรื่องของยายจำปีมา ถึงจะน่ากลัวจนขนลุกก็เถอะ…แต่อย่างน้อยตอนนี้ก็หมดข้อสงสัยไปหนึ่งเรื่อง ว่าทำไมตำรานั่นถึง “โชว์ของ” ให้ดูไม่หยุดทั้งการล็อกหน้าที่เหลือไม่ให้เปิดล่วงหน้า ทั้งข้อความที่มีแค่ฉันที่เห็น หรือข้อมูลสถานที่ที่เปลี่ยนไปมาได้เองเฉยๆ ...ถ้างั้นก็แปลว่าท
จูบทุกวันให้ตายสิ บทที่ 10 เรื่องเล่าของตำรา
วันต่อมา…15:35 | ห้าง SOLENE Mallหลังจากเมื่อวานไปเจอบึงลูนาสุดสะพรึงมาเต็มตา ฉันยังตัดสินไม่ได้เลยว่า ผี กับ แบคทีเรียในน้ำ อะไรน่ากลัวกว่ากันแค่คิดถึงกลิ่นโคลนสาบๆ กับน้ำสีเขียวขุ่นเข้มเหมือนแกงบูดนั่น ก็อยากกลืนแอลกอฮอล์ฆ่าเชื้อก่อนลงบึงแล้วด้วยซ้ำ!แต่ทำไม่ได้…เพราะงั้นหลังเรียนคลาสเช้าเสร็
จูบทุกวันให้ตายสิ บทที่ 8 หัวร้อน!
โชคดีที่ในโถงมีคนไม่ถึงสิบ ความลับของนางฟ้า ที่มีเพื่อนรักแค่สองคนเท่านั้นรู้ เลยยังไม่ทันแพร่ออกไปไหนหลังจากฉันกรี๊ดแตกเหมือนผีบ้ากลางโถง ก็โดนชาแนลกับจีนส์ลากไปเทศนาชุดใหญ่ เพราะคิดว่าฉันโดนผีเข้าสิงไปแล้วจริง ๆ แต่พอรู้สาเหตุเท่านั้นแหละ หัวเราะกันจนแทบกลิ้งไปกับพื้น แถมยังทำท่าปลอบใจจอมปลอมพร
บางทีคุณอาจจะชอบ
