บทที่ 10 เรื่องเล่าของตำรา

วันต่อมา…

15:35 | ห้าง SOLENE Mall

หลังจากเมื่อวานไปเจอบึงลูนาสุดสะพรึงมาเต็มตา ฉันยังตัดสินไม่ได้เลยว่า ผี กับ แบคทีเรียในน้ำ อะไรน่ากลัวกว่ากัน

แค่คิดถึงกลิ่นโคลนสาบๆ กับน้ำสีเขียวขุ่นเข้มเหมือนแกงบูดนั่น ก็อยากกลืนแอลกอฮอล์ฆ่าเชื้อก่อนลงบึงแล้วด้วยซ้ำ!

แต่ทำไม่ได้…

เพราะงั้นหลังเรียนคลาสเช้าเสร็จ ฉันเลยจัดการลากเพื่อนรักทั้งสองมาที่ห้างทันที โชคดีที่บ่ายนี้ว่าง จะได้เดินช้อปให้ล้มละลายกันไปข้าง!

ยังไงก็เถอะ…ถึงต้องลงน้ำเน่า

ขนมเค้กก็ต้องสวยอยู่ดี!

“พอได้ยังคะ! สาบานว่าไปลงบึงร้าง!?”

ชาแนลถามเสียงหลง มองถุงช้อปในมือฉันที่พะรุงพะรังเต็มสองข้างจนตาแทบถลน

จีนส์ที่ยืนข้าง ๆ ถอนหายใจยาว “เออ… ซื้ออย่างกับจะไปลงเป็นสิบรอบ!” มันเหลือบมองถุงของฉันทีหนึ่ง ก่อนขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม

“แล้วมึงก็บอกเองว่าน้ำมันโคตรเน่า ใส่เสร็จก็ทิ้ง จะซื้อสวยไปเพื่อ!?”

ทั้งที่ปากว่าฉันฉอด ๆ …แต่ดูของในมือพวกมันสิ!

ถือถุงช้อปกันคนละสองข้าง แถมตอนนี้ยังยืนลองสีลิปอยู่หน้าชั้นเครื่องสำอางอย่างตั้งใจอีก!!

“เออน่า!” ฉันตอบพลางกอดถุงแน่น “จะถ่ายลงช่องด้วยไง ชุดดำน้ำของขนมเค้ก!” พูดจบก็ยกถุงขึ้นโชว์ด้วยสีหน้าเริ่ดสุดชีวิต

ภายในมี ชุดบอดี้สูทดำน้ำทรงสปอร์ตสุดหรูสามชุด หน้ากากดำน้ำแบบ Full Face ที่ปิดมิดชิดยันคาง ถุงมือยางสีขาว ถุงกันน้ำใสพับเก็บได้ ไฟฉายคาดหัวไซซ์มินิ สเปรย์แอลกอฮอล์กลิ่นลาเวนเดอร์ และที่ขาดไม่ได้เลยก็คือ ที่อุดหู เผื่อจะช่วยกันเสียงหัวเราะพวกนั้นได้ด้วย

แน่นอนว่า “ช่อง” ที่ฉันพูดถึง ไม่ใช่ช่องธรรมดา

แต่คือ CAKE’s VELVET ROOM ช่องสุดหรูของฉันเอง ที่รวมทุกอย่างตั้งแต่แฟชั่น คาเฟ่ ไปจนถึงไลฟ์สไตล์คุณหนูสุดเพอร์เฟกต์ของขนมเค้กคนนี้ มีผู้ติดตามหลักล้านเชียวนะ ขอบอก!

แต่เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน…มีอีกเรื่องที่กวนใจฉันไม่หยุดตั้งแต่เมื่อเช้าแล้ว

ก่อนจะออกมามหา’ลัย ฉันลองหยิบเศษกระดาษที่แม่เคยจดโน้ตถอดความไว้จากตำราขึ้นมาดู

ตอนแรกก็ไม่ได้ตั้งใจจะสนใจมันหรอก เพราะหน้าแรก ๆ ขาดวิ่น เปียกน้ำจนแทบไม่มีชิ้นดี เหมือนกระดาษที่โดนทิ้งไว้เกือบครึ่งศตวรรษ แต่ไม่รู้อะไรดลใจให้ฉันหยิบมันขึ้นมาเปิดดูอีกครั้ง

โชคดีที่ยังพอมีบางส่วนอ่านออก ถึงตัวอักษรจะเลือนรางจนแทบจะกลืนไปกับเนื้อกระดาษ แต่พอฉันลองเอามันมาเทียบกับที่ฉันถอดไว้สามหน้าแรก กลับต้องขมวดคิ้วแน่น เพราะข้อความเกี่ยวกับสถานที่แรกของการตามหาแร่มันไม่เหมือนกันเลยสักนิด ทั้งที่ตำราก็เล่มเดียวกันแท้ ๆ

น่าแปลก…

แต่เอาเข้าจริง จากที่เห็นกับตาวันนั้นก็พอรู้แล้วว่ามันไม่ใช่หนังสือธรรมดา ขนาดจะเปิดหน้าต่อไปยังทำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ เพราะงั้นถ้ามันจะเปลี่ยนข้อความด้วยตัวเองขึ้นมาได้อีกสักอย่าง ก็คงไม่เกินความสามารถของมันหรอก

ถึงจะฟังดูเหลือเชื่อไปหน่อยก็เถอะ แต่เรื่องนี้มันก็หลุดโลกมาตั้งแต่แรกอยู่แล้วนี่นา

อันที่จริงพอเรียนเสร็จฉันตั้งใจว่าจะโทรถามหม่าม๊าดูสักหน่อยเผื่อจะได้คำตอบเพิ่มขึ้นมาบ้าง แต่ดันเกือบลืมไปแล้ว เพราะมัวแต่ช้อปเพลินเกินไปนิด

คิดได้ปุ๊บ ฉันก็จัดแจงยัดถุงช้อปปิ้งพะรุงพะรังทั้งหมดในมือใส่แขนชาแนลกับจีนส์อย่างไว แล้วเดินออกจากช็อปเครื่องสำอางท่ามกลางเสียงโวยวายตามหลัง ฉันเลยแถมจูบไปให้หนึ่งทีเป็นการปิดท้ายพร้อมหัวเราะคิกคักด้วยความภูมิใจที่หาคนหิ้วของได้สำเร็จ

มือเล็กล้วงโทรศัพท์ออกจากกระเป๋าสะพาย กดโทรออกหาเบอร์ที่คุ้นเคยทันทีพลางหย่อนตัวลงบนม้านั่งยาวกลางโถงห้างที่แอร์เย็นฉ่ำ

เสียงรอสายดังอยู่เพียงไม่กี่วินาที ก่อนน้ำเสียงสดใสระดับสิบริกเตอร์จะดังขึ้น

[ว่าไงคะลูกรักของหม่าม๊า~]

“หม่าม๊าคะ… แร่แรก หม่าม๊าไปเก็บที่บึงลูน่าหรือเปล่าคะ?” ฉันยิงตรงเข้าเรื่องทันที ไม่เสียเวลาอ้อม

[หืม~ บึงลูน่าเหรอคะ?]

เสียงของหม่าม๊าเงียบไปอึดใจหนึ่งจนฉันได้ยินเสียงลมหายใจผ่านปลายสาย เหมือนท่านกำลังพยายามขุดเอาความทรงจำเมื่อยี่สิบปีก่อนออกมาจากกรุ

[ไม่นะคะลูก หม่าม๊าจำลำดับสถานที่ไม่ค่อยได้แล้ว ตั้งยี่สิบปีแน่ะ~ แต่ถ้าพูดถึงที่ต้องลงน้ำ มีอยู่นะ เป็นน้ำตกเก่าแถวชานเมือง ที่เคยมีคนตกลงไปตายหลายรายจนถูกทิ้งร้าง น้ำนี่ลึกตั้งสิบเมตรเชียวค่ะ นึกแล้วยังขนลุกอยู่เลย~ บรึ๋ย!]

“…” ฉันเม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง สิ่งที่ฉันสันนิษฐานไว้ถูกเป๊ะ... ตำราเล่มนี้มันเปลี่ยนเองได้จริง ๆ

[อ้อ! หม่าม๊าเพิ่งนึกออก ตำรานั่นจะเปิดไม่ได้นะคะ ถ้ายังไม่เจอแร่ก่อนหน้า~]

“เรื่องนั้นเค้กรู้แล้วค่ะ” ฉันตอบเสียงเบาพลางเหลือบมองชาแนลกับจีนส์ที่เริ่มเดินแกว่งถุงช้อปปิ้งพะรุงพะรังตรงมาทางนี้

“แต่ที่เค้กสงสัยคือ... เค้กลองเอาข้อความที่หม่าม๊าเคยถอดไว้มาเทียบกับของเค้กเอง มันไม่เหมือนกันเลยสักนิดค่ะ หม่าม๊าเคยถามคุณยายเรื่องนี้ไหมคะ?”

[ไม่เลยค่ะลูก คุณยายเสียไปตั้งแต่คำสาปยังไม่ตกมาถึงหม่าม๊าเลย...]

อ่า... จริงด้วย ฉันลืมไปสนิทว่าหม่าม๊าเป็นลูกหลง คุณยายเสียไปตั้งแต่ม๊ายังเด็ก ส่วนคุณตาก็จากไปด้วยโรคประจำตัว คนที่นำกำไลมาสวมให้ม๊าก็คือพี่ชายแท้ๆ หรือก็คือคุณลุงของฉันนั่นเอง ลุงอายุห่างกับม๊าเป็นสิบปีเชียวนะ และหม่าม๊าก็รับรู้เรื่องคำสาปทั้งหมดมาจากลุงนั่นแหละ

[แต่ตำรานั่นน่ะ มันชอบเล่นตลกของมันเองนะคะ]

“หือ?”

คำพูดนั้นทำให้ฉันเผลอหลุดอุทานออกมาด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบดึงโทรศัพท์ออกมากดเปิดลำโพง เพราะเพื่อนรักทั้งสองเดินมาถึงพอดีและทำหน้าอยากรู้อยากเห็นจนเครื่องหมายคำถามแทบจะทิ่มหน้าฉันอยู่แล้ว

“ยังไงคะ หม่าม๊า”

[จะเล่าก็ได้ แต่ถ้าเล่าแล้วนอนไม่หลับ หม่าม๊าไม่รู้ด้วยนะ~]

เสียงหัวเราะคิกคักของแม่ดังลอดลำโพงมา ฟังดูรื่นเริงเหลือเกิน เหมือนกำลังจะเล่านิทานก่อนนอนแสนสนุกมากกว่าเรื่องสยอง

ว่าแต่…มันยังจะมีอะไรน่ากลัวไปกว่านี้อีกเหรอ! แถมตอนนี้ฉันอยากรู้สุด ๆ แล้วด้วย!

“หม่าม๊า อย่าเล่นสิ! เล่ามาเร็ว ๆ ค่ะ!”

ฉันเร่งเสียงขึ้น เพราะอีกฝั่งยังหัวเราะคิกคักไม่หยุดเลย

[อืม… จำได้ไหมคะ ที่หม่าม๊าเคยเล่าว่า มีผู้หญิงคนหนึ่งที่บรรพบุรุษมาเข้าฝันเรื่องแร่ เพราะเธอประพฤติดีมากน่ะ]

“ค่ะ จำได้”

[เธอคนนั้นชื่อ ‘จำปี’ ส่วนสามีชื่อ ‘อินทร์’] ในที่สุดหม่าม๊าก็เริ่มเล่าช้าๆ น้ำเสียงอ่อนลงและจริงจังขึ้นจนฉันต้องตั้งใจฟัง

[สองคนนั้นมีลูกสาวด้วยกันสองคน… ยายจำปีน่ะ แกรักผัวมาก คอยปรนนิบัติพัดวีเหมือนคนรับใช้มากกว่าเมียด้วยซ้ำ]

[ก็เพราะทุกวัน แกต้องพึ่งจูบจากตาอินทร์ถึงจะรอดจากคำสาปได้… ยิ่งนานวันก็ยิ่งเชื่อว่า ทุกลมหายใจของตัวเองมีอยู่ได้ก็เพราะเขา]

[เลยกลายเป็นว่าทุกจูบคือบุญคุณ ทุกลมหายใจคือการตอบแทน… จนบรรพบุรุษเห็นใจ ความรักของยายจำปีเลยกลายเป็นเหตุให้พวกท่านมาเข้าฝัน เพื่อมอบทางปลดคำสาปให้]

[หลังจากนั้น แกก็เริ่มออกตามหาแร่ตามคำบอก แล้วค่อย ๆ จดบันทึกทุกอย่างไว้ให้ลูกหลานสืบต่อกันมา…]

“แล้วมันน่ากลัวตรงไหนคะ?”

ฉันถามแทรกอย่างงงๆ เพราะอยู่ๆ แม่ก็เงียบเสียงไปเสียดื้อๆ ขณะที่เพื่อนรักสองตัวของฉันเอียงหูมารุมฟังแทบจะสิงเข้าโทรศัพท์อยู่รอมร่อ

[เดี๋ยวก่อนสิ… มันอยู่หลังจากนี้ต่างหากล่ะ]

เสียงแม่กลั้วหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นเย็นวาบ เหมือนตั้งใจหลอกเด็กก่อนนอน

[ตอนระหว่างทางกลับหลังจากเก็บแร่ก้อนสุดท้ายได้แล้ว… ตาอินทร์ดันพลาดลื่นตกหน้าผาตายต่อหน้าต่อตายายจำปีเลยค่ะ]

“…”

[ยายจำปีเสียใจมาก กลับบ้านมาคนเดียว เอาแร่ทุกชิ้นที่หามาได้วางเรียงไว้บนโต๊ะ แล้วก็…เชือดคอตายตามไป]

[แกเสียใจนี่คะ เลยลืมจดบันทึกรายละเอียดของแร่สุดท้ายไว้ก่อนตาย แล้วแกดันมีลูกสาวสองคน แต่แร่ที่หามาได้ดันมีแค่ชุดเดียว… แกคงห่วงลูกสาวมากน่ะสิเพราะต้องมีคนหนึ่งที่ต้องออกไปหาแร่เองใหม่ทั้งหมด]

“…!” ฉันกลืนน้ำลายลงคอแรง อย่าบอกนะว่า—

[แกก็เลยเข้าไปสิงอยู่ในตำรานั่นซะเลย จะได้ชี้เป้าให้ลูกสาวหาแร่ง่ายๆไงคะ… น่าสงสารแต่ก็น่ารักเนอะ~]

ชัดเลย…

ยายทวดจำปีไม่ได้แค่เขียน แต่ยายอยู่ในตำรา!!!

“…” ฉันกับเพื่อนเงยหน้ามองกันเงียบกริบ อ้าปากค้างกลางห้างราวกับถูกสาปให้เป็นหิน

[ลูกสาวของแกพยายามทำพิธีให้วิญญาณไปเกิดตั้งหลายรอบนะคะ แต่แกไม่ยอมออก สงสัยอยู่ในนั้นจะสนุก]

พูดจบ แม่ก็หัวเราะคิกคัก ก่อนเปลี่ยนน้ำเสียงกลับมาเป็นสดใสร่าเริง

[เป็นไงคะลูก น่ากลัวหรือเปล่า~]

ยังจะถาม!