Lahat ng Kabanata ng จูบทุกวันให้ตายสิ: Kabanata 1 - Kabanata 10

INTRO@มหาวิทยาลัยวาเลนทิรา17:21 | ห้องสตูดิโอ004“เฮ้ย โซน! ฟุตเทจที่ตัดเมื่อคืนอยู่ไหนวะ”เสียงเพิร์ธดังขึ้นจากอีกฝั่งโต๊ะ ทำเอาผมต้องละสายตาจากหน้าจอแมคบุ๊กที่เต็มไปด้วยไฟล์กระจัดกระจาย“อยู่ใน SSD …ไอก้า! เอาให้มันดิ๊”ประโยคหลังผมหันไปสั่งไทก้าที่นอนกระดิกตีนอยู่บนโซฟาอย่างกับโลกนี้ไม่มีเรื่องให้เดือดร้อน แต่มันกลับหันมาขมวดคิ้วใส่“มึงไม่ได้หยิบมาหรอวะ?”“เชี่ย…” ผมสบถลอดไรฟัน รู้ทันทีว่าความชิบหายมาเยือนรีบลุกขึ้นเต็มความสูง คว้าหมวกกันน็อกกับกุญแจรถแทบจะพร้อมกัน“เวรเอ๊ย อีกชั่วโมงแม่งเดดไลน์แล้วนะ!” ไคน์โพล่งเสียงดัง ซ้ำเติมเข้าไปอีก“เพื่อนครับ กูผิดไปแล้ว!” ไทก้าลุกพรวดขึ้นมาส่งสายตาอ้อนวอน “กูยอมทำทุกอย่าง—”“กลับมามึงจมตีนกูแน่!”เค้นเสียงต่ำทิ้งท้าย ก่อนพุ่งออกจากสตูฯโดยไม่รอฟังเสียงมันแก้ตัวสองเท้าก้าวเร็วตรงไปลานจอดรถโชคดีที่คอนโดอยู่ไม่ไกล ถ้าซิ่งเต็มสปีดคงยังพอทันเดดไลน์หงุดหงิดตัวเองฉิบ…ที่ดันไปไว้ใจไอ้เวรนั่นเมื่อคืนมันมานอนห้องผมเพราะต้องนั่งตัดงานกันยันสว่าง ทำเป็นพูดดิบดีว่าจะเก็บทุกอย่างมามอเองจบงานนี้ไม่ใช่แค่จมตีน จะให้มันเลี้ยงเบียร์ทั้งเดือนด้วย!พอถ

ZONE TALK—@มหาวิทยาลัยวาเลนทิรา19:21 | ห้องสตูดิโอ004สุดท้าย…พวกผมก็ส่งงานลูกค้าเลทจริง ๆดีที่ไอ้เพิร์ธมันโทรไปเคลียร์ทางโน้นไว้ก่อน ไม่งั้นคงได้ชิบหายกันหมดแน่ผม โซน คีรินทร์ อชิรวิชญ์คณะนิเทศฯ สาขาภาพยนตร์ดิจิทัล ปี 2จะว่าไปก็ไม่บ่อยนักหรอกที่ผมรับงานนอก ส่วนใหญ่เลือกแต่โปรเจกต์สเกลใหญ่หรืองานระยะยาวที่มันดูท้าทายหน่อย ส่วนงานยิบย่อยอย่างโฆษณาสั้นหรือวิดีโอรีวิวเล็กๆ... บอกตรงๆ ว่าไม่ใช่แนวก็ค่าตัวผม…มันไม่ได้ถูกนะครับฝีมือระดับนี้ คุณภาพงานกินขาดไม่เคยมีประวัติส่งงานเลทแม้แต่ครั้งเดียว…จนกระทั่งวันนี้!ทั้งหมดก็เพราะเสียเวลาที่ลานจอดรถกับยัยขนมเค้กเพี้ยน ๆ นั่น มีอย่างที่ไหน… อยู่ดีๆ ก็พุ่งมาขโมยจูบคนอื่นเสร็จแล้วสะบัดก้นขึ้นรถหนีไปหน้าตาเฉย ทิ้งให้ผมนั่งบื้อเป็นควายจ้องอากาศธาตุอยู่นานเกือบสิบนาที กว่าสติที่กระเจิดกระเจิงจะกลับมาเข้าที่เข้าทางและพอรู้ตัวอีกที... งานก็สาย เลทเรียบร้อย“กูให้โอกาสมึงสารภาพ... มึงแอบแวะไปฟัดกับสาวที่ไหนมาใช่ไหมวะ!” เสียงไอ้ไคน์ดังขัดจังหวะความคิด พอหันไปก็เจอมันจ้องหน้าผมเขม็งพลางทำหน้ากวนตีนขั้นสุด“กูไม่ได้สันดานแบบมึง” ผมตอบส่งๆ พลาง

12:15 | โรงอาหารคณะนิเทศฯ“เฮ้ยยย! อิงค์ส่งมาแล้ว!”เสียงจีนส์ดังลั่นกลางโรงอาหารที่ผู้คนกำลังพลุกพล่าน ฉันที่เพิ่งอ้าปากจะตักข้าวกะเพราไข่ดาวคำสุดท้ายเข้าปากถึงกับสะดุ้งโหยงจนเกือบทำช้อนหล่น ไม่พูดเปล่า... ยัยเพื่อนตัวดีนี่ยังตบโต๊ะรัวๆ จนกลุ่มเด็กโต๊ะข้างๆ หันพรึ่บมามองกันเป็นแถว!“กูส่งเข้าไลน์กลุ่มแล้ว อ่าน ๆ ๆ เร็ว!”ฉันรีบเคี้ยวข้าวคำนั้นจนแทบจะกลืนลงไปทั้งเม็ด ก่อนจะคว้าวานิลาลาเต้เย็นแก้วโปรดมาดูดหนึ่งอึกใหญ่เพื่อดับอาการคอแห้งผาก แล้วรีบจิ้มเปิดแอปฯ ไลน์ทันที หน้าจอสว่างวาบขึ้นมาพร้อมข้อความยาวเหยียดที่ถูกฟอร์เวิร์ดมา...LINE —มีผัวกดออกไปเลยค่ะ👠 (3)Jeens: ผู้หญิงในตระกูลนี้ พอเข้าสู่วัยสาว (เริ่มมีประจำเดือน) จะสามารถมองเห็นผี และโลกวิญญาณทั้งหมดได้ถ้าอยากหยุดไม่ให้เห็น ต้อง “จูบกับผู้ที่เป็นคู่ชะตา” วันละ 1 ครั้ง ถึงจะกันผีได้ 24 ชม.แต่ถ้าพลาดแม้เพียงวันเดียว จะถูกผีเร่ร่อนห้อมล้อม และพลังชีวิตจะถูกดูดไปเรื่อย ๆ จนหมด ไม่มีทางกู้คืนได้ถ้าอยากปลดคำสาป ต้องออกล่าแร่ทั้งเจ็ด โดยแร่เหล่านี้จะปรากฏเฉพาะใน คืนวันเสาร์ เท่านั้นเวลาที่ดวงจันทร์ขึ้นตรงขอบฟ้า ผู้ถือกำไลถึงจะม

เพราะความตกใจปนโล่งใจหรืออะไรก็ไม่รู้…ฉันเผลอจูบเขาค้างอยู่อย่างนั้น ไม่ได้ผละออกทันทีเหมือนที่ควรทำ จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขาที่รดรินอยู่บนผิวแก้มกลิ่นบุหรี่เจือมินต์อ่อนๆ ที่ลอยวนเข้ามาในจมูกมันทำให้สมองฉันเบลอไปชั่วขณะจะว่าไป…ปากเขาก็นิ่มกว่าที่คิดแฮะ…เวรเอ๊ย! คิดบ้าอะไรเนี่ย!สติที่หล่นหายเพิ่งจะกระเด็นกลับมาเข้าที่ ฉันกำลังจะออกแรงผลักเขาออกด้วยกำลังทั้งหมดที่มี แต่ทว่า...แขนแกร่งกลับรัดเอวฉันไว้แน่นหนึบ ก่อนจะเหวี่ยงตัวฉันไปอยู่แทนที่ตำแหน่งเขาจนหลังชนผนังลิฟต์ดัง โครม! ริมฝีปากที่เพิ่งจะผละออกเพียงไม่กี่มิลลิเมตรถูกบดเบียดกลับมาอีกครั้งด้วยแรงที่มากกว่าเดิมหลายเท่า มือใหญ่ล็อกท้ายทอยฉันไว้แน่นบังคับองศาให้รับจูบที่ทั้งหนักหน่วงและจาบจ้วงจนฉันแทบหายใจไม่ทัน!ดวงตาฉันเบิกโพลง ตกใจแทบช็อก แรงดูดดึงนั่นรุนแรง…เหมือนเขาจะกลืนปากฉันเข้าไปอยู่แล้ว!งับ!“โอ๊ย!”โซนสะดุ้งสุดตัวผละออกแทบจะทันที เลือดสีสดซิบขึ้นตรงมุมปากที่แตกยับ มือใหญ่ยกขึ้นเช็ดเลือดแรงๆ พลางสบถคำรามออกมาด้วยความหงุดหงิดแววตาคมกริบจ้องเขม็งมาที่ฉันเหมือนอยากจะกินเลือดกินเนื้อ“ทำบ้าอะไรของเธอวะ! แม่ง… เลือ

โชคดีที่ในโถงมีคนไม่ถึงสิบ ความลับของนางฟ้า ที่มีเพื่อนรักแค่สองคนเท่านั้นรู้ เลยยังไม่ทันแพร่ออกไปไหนหลังจากฉันกรี๊ดแตกเหมือนผีบ้ากลางโถง ก็โดนชาแนลกับจีนส์ลากไปเทศนาชุดใหญ่ เพราะคิดว่าฉันโดนผีเข้าสิงไปแล้วจริง ๆ แต่พอรู้สาเหตุเท่านั้นแหละ หัวเราะกันจนแทบกลิ้งไปกับพื้น แถมยังทำท่าปลอบใจจอมปลอมพร้อมสัญญาเป็นมั่นเป็นเหมาะว่า “ไม่ตามไปดูแน่นอน”ไม่เชื่อหรอก! รู้จักกันมานาน สองคนนั่นต้องแอบซุ่มอยู่สักมุมแถวนี้แน่ ๆ!ใช่ค่ะ…ตอนนี้ฉันยืนสวย ๆ อยู่หน้า ‘VALIGHT’ คาเฟ่ดังของมหา’ลัย มือหนึ่งถือแก้วอเมริกาโนเย็นเจี๊ยบแน่นอย่างไม่เต็มใจสุดชีวิตจะทำยังไงได้ล่ะ…ก็ต้องซื้อให้หมอนั่นอยู่ดี!อากาศก็ร้อน! หัวก็ร้อน! จนอยากเอากาแฟในมือสาดใส่หน้าตัวเองให้มันจบ ๆ ไปเลย…ใจเย็น ขนมเค้ก…คนสวยต้องใจเย็น!ฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดแชตหาเขาอย่างหงุดหงิดไม่หยุดLINE —ZoneKanomcake: อยู่ไหน! 12:19ไม่ถึงครึ่งนาที ข้อความก็เด้งกลับมาทันควันอย่างกับนั่งจ้องมือถืออยู่Zone: ข้ามถนนมาฝั่งตรงข้าม 12:19ฉันกัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด อยากขว้างแก้วทิ้งให้รู้แล้วรู้รอด! บอกสถานที่มาให้จบ ๆ ไป