All Chapters of My Russian Boss (SPG): Chapter 201 - Chapter 210

Biglang umalingawngaw ang tunog ng sunod-sunod na put0k ng baril mula sa unahan. Nagsisigaw ang mga sundalong kasama namin sa loob ng trak, mabilis nilang kinasa ang kanilang mga armas at nag-deploy palabas.Fvck, I think this is ambush!"Ambush! Lahat ng medical staff, dapa! Stay inside the vehicle!" sigaw ng squad leader na nakatalaga sa trak namin.Mabilis kaming dumiin sa sahig ng trak ni Mira, magkahawak-kamay habang naririnig ang lumalakas na putûkan. Sobrang bilis ng tib0k ng puso ko. Hindi para sa sarili ko, kundi para kay Tan. Siya ang nasa unahan. Siya ang unang sasalubong sa kung anong grupong umaatake sa amin ngayon."Rina, okay ka lang?" takot na tanong ni Mira habang nakatakip ang mga kamay sa tenga dahil sa lakas ng ingay ng mga put0k sa labas."Okay lang ako!" sigaw ko pabalik, pero ang isip ko ay lumilipad na sa unahan ng convoy. Gusto kong lumabas, gusto kong makita kung nasaan si Tan, pero alam kong magiging pabigat lang ako kapag ginawa ko 'yon.Matapos ang halos

Sa mga sumunod na araw, naging payapa naman lahat, hanggang sa hindi namin namalayan iyong oras at panahon at mag-iisang buwan na kami rito sa Russia. Malapit na rin matapos ang mission, but the thing is... malapit na rin kami umuwi which is wala pa ring kasiguraduhan kung makakasabay sa amin si Tan pag-uwi sa Pilipinas.Tanggap ko naman na kung sakaling hindi siya makakasabay sa amin pauwi, pero hindi ko maiwasang malungkot. Hindi ko alam kung kakayanin ko ang LDR, pero para sa kanya, para sa pagmamahal ko sa kanya, kakayanin ko. It just that... how long? Hanggang kailan ako maghihintay?Naramdaman ko ang marahang pagsiko sa akin ni Mira habang naglalakad kami sa hallway patungong mess hall. Sabado ngayon, walang trabaho, pero feeling ko drained na drained ako, iyong tipong walang energy. Bukod kasi sa kakasèx namin ni Tan araw-araw sa tent niya, nalulungkot ako kapag naaalala ko na baka hindi siya makasama sa amin pabalik ng Pilipinas."Bakit ang tamlay mo? Hindi ka ba nadiligan ni

"Hindi," sagot ni Samantha habang umiiling. "Our unit is being redeployed to another sector in Eastern Europe right after this mission wraps up. Kami ang mag-o-overtake sa permanent security at medical posts dito kasama ang natitirang local forces."Dahan-dahan kong tiningnan si Tan. Hindi siya nakatingin sa akin. Nakatitig lang siya sa pagkain niya, tila malalim ang iniisip.I was hurt. Hindi ko kasi alam na may ganun pala. Kung ang unit nina Samantha ang mag-o-overtake sa post dito sa Russia kasama ang natitirang forces, ibig sabihin, kasama si Tan sa maiiwan o kaya naman ay ililipat sa panibagong deployment na 'yon.Tinanggal ni Tan ang kamay niya mula sa hita ko at huminga nang malalim. "Finish your food, Rina. We'll tak after this."Naging mabilis ang palitan ng kuwentuhan sa mesa pagkatapos noon, pero wala na sa kanila ang isip ko. Lutang na lutang ako habang pilit na kinakain ang natitira kong pagkain. Nang matapos ang lahat, nagpaalam na ang tatlong bagong Captain habang sina

Nang iangat ni Rina ang ulo niya para tingnan kung sino ang nakahawak sa kaniya, napakurap siya nang ilang beses. The guy was tall, cleanly shaved, wearing a gray button-up shirt with rolled-up sleeves na nagpapakita ng ilang simpleng tattoos sa braso niya. Mukha siyang galing sa isang corporate meeting pero may relaxed at confident na aura. Far from the rigid look of Tanjiru."O-Oops... sorry," nauutal na sabi ni Rina habang pilit na tumatayo nang diretso, pero nanginginig ang mga binti. "I... I lost my balance. Pasensya na."Hindi bumitaw ang lalaki sa baywang niya, sapat lang para mapanatili ang balanse ni Rina. "Clearly," nakangiting sagot nung lalaki, may kasamang tuwa sa boses. "You look like you're about to pass out, Miss.""Hindi 'no! Kaya ko pa!" matapang na ganti ni Rina, pero agad ding napahawak sa balikat nung lalaki nang biglang umikot ang paningin niya. "Okay... maybe hindi na masyado."Natawa nang mahina ang lalaki at maingat siyang pinaupo sa isang bar stool. "I'm Yaji

Napatitig si Tan sa sink habang umaagos ang tubig sa mga kamay niya. The cold realization hit him hard. Ganito na ba talaga kalalim ang galit ni Rina sa kaniya? To the point na pati ang trabahong paboritong-paborito nito ay iiwasan nito basta lang hindi sila magkasama sa iisang silid?"I'm sorry," mahinang sabi ni Tan, hindi makatingin nang diretso kay Mira. "I didn't mean to make things difficult for her. Hindi ko alam na aabot sa ganito."Bumuntong-hininga si Mira habang pinapatuyo ang mga kamay niya gamit ang paper towel. "I'm not blaming you completely, Tan. Nasaktan 'yung tao, eh. Isang taon siyang naghintay sa wala. Ni hindi mo man lang ma-explain sa kaniya kung bakit bigla kang nawala. Hindi kami pareho. Baka napagod na siya ng tuluyan kakahintay sa'yo.""I wanted to," pilit na paliwanag ni Tan. Tumiim ang panga niya sa pagpipigil ng emosyon. "Classified ang deployment sa border. Pumasok kami sa active combat zone kung saan bawal ang kahit anong communication device. Nung matap