Tinitigan ni Rina ang mukha ng lalaki. The firm look on her face faded, replaced by bitterness and deep exhaustion. She slowly sat down beside the folding bed, not pulling her hand away, but not tightening her grip either. Kahit anong gawin niya, hindi pa rin niya matiis si Tan."Isang oras lang, Tan," mahinang sabi ni Rina, nakatitig sa sahig ng tent. "Pagkatapos nito, babalik na ako sa area ng mga pasyente. I need to check them. Marami pa akong kailangang asikasuhin.""Thank you," bulong ni Tan, dahan-dahang ipinikit ang mga mata habang hawak pa rin ang kamay niya. "I missed this. I missed you so much, Rina."Hindi sumagot si Rina. Sitting silently beside him, she listened to Tan’s breathing steadily calm down until he finally drifted off to sleep.Sa gitna ng katahimikan at ingay ng ulan sa labas ng tent, pinagmasdan ni Rina ang lalaking matagal niyang minahal at matagal din niyang kinamuhian.Ilang buwan siyang nagkulong sa galit. She had told herself that she had already moved on
Read more