My Russian Boss (SPG) のすべてのチャプター: チャプター 211 - チャプター 220

Tahimik na umalis si Tan kasama si Rain, habang si Mira naman naiwang nakatayo sa lobby, hawak ang sariling clipboard at napapailing na lang sa mga nangyayari. Alam niyang mahihirapan ang dalawa, pero sa lalim ng sugat ni Rina, hindi na niya masisi ang kaibigan kung bakit ganun na lang ang lamig ng pakikitungo nito kay Tan.Habang nasa loob ng kotse ni Yaji, nakatitig lang si Rina sa bintana habang dahan-dahang umaandar ang sasakyan palabas ng hospital compound. Hawak pa rin niya ang iced coffee na binili nito, pero hindi na niya iyon naiinom. Ang kaninang magaan at maayos niyang mood habang nakikipagkwentuhan kay Yaji ay biglang naglaho noong magtagpo ang mga mata nila ni Tan.Ang sikip ng pakiramdam niya. Hind niya maalis sa isip niya ang lungkot na expression ni Tan."Hey, are you okay?" mahinang tanong ni Yaji, pansin ang biglang pagtahimik ng dalaga. Bahagya niyang inilipat ang tingin sa rearview mirror bago pumuwesto sa pangunahing kalsada. "Parang bigla kang nawala sa mood noon

Tumingin si Rina kay Tan. Sa pagkakataong ito, wala siyang oras para makipag-matigasan o magpalit ng surgeon tulad ng ginawa niya kahapon. Buhay ng pasyente ang nakataya."Fine," matigas niyang sagot. "Get prepped."Sa loob ng Operating Room, tahimik at tensyonado ang paligid. The only sounds filling the room were the steady beeping of the anesthesia monitor and the metallic clinking of surgical instruments being set onto the tray.Nakatayo si Rina sa kabila ng operating table habang si Tan naman ang nasa tapat niya bilang assistant surgeon. Sa kabila ng mask at cap na nagtatakip sa mukha nila, ramdam na ramdam pa rin ang bigat ng presensya ng isa't isa."Suction," utos ni Rina.Agad na ikinilos ni Tan ang suction tool para linisin ang dugo sa operative field. Napakabilis ng response time nito, tila ba nababasa agad nito ang susunod na kailangan ni Rina bago pa man ito magsalita."Forceps," sabi muli ni Rina.Bago pa man maabot ng scrub nurse ang gamit, maingat na inabot na ito ni Tan

Tahimik na napatango si Yaji. Lumapit ang kamay nito sa ibabaw ng mesa at patagong tinapik ang likod ng kamay ni Rina. "I won't pry further. Pero gusto ko lang malaman mo, Rina... nandito ako. Hindi ako nagmamadali."Tumingin si Rina sa mga mata ni Yaji. The genuine sincerity she had sought for so long was right there. It was refreshing to be with someone who was content to wait without demanding guarantees or making heavy promises."Salamat, Yaji," mahinang sagot ni Rina. "I appreciate you so much."Nang ihatid siya ni Yaji sa condo building niya bandang alas-nuebe ng gabi, nagpaalam lang sila nang maayos. Hindi na sumama si Yaji pataas at nagpasalamat lang si Rina bago pumasok sa lobby.Habang nasa loob siya ng elevator patungo sa kaniyang floor, nakahinga nang malalim si Rina. She thought the night would end peacefully and quietly. But the moment she stepped out of the elevator onto her floor, her footsteps froze.Nakatayo sa tapat ng pinto ng kaniyang unit si Tanjiru.Naka-casual

Naging mabilis at tuloy-tuloy ang mga kaganapan sa buong umaga. Sa loob ng operating room, katulad ng mga nakaraang araw, muling naging magkapareha sina Rina at Tan sa isang matagalang vascular surgery. Sa kabila ng pagod at puyat ni Tan, napaka-precise pa rin ng bawat galaw nito. Walang mintis. They were both professional on their work.Kapag kailangan ni Rina ng clamp, inaaabot na agad ito ni Tan bago pa man siya magsalita. Kapag may kailangang i-suction, mabilis itong kumikilos. Iyon ang nakakainis, kahit gaano kalalim ang lamat sa pagitan nilang dalawa bilang magkasintahan noon, bilang mga doktor, perpekto ang tambalan nila.Nang matapos ang operasyon at matagumpay na ma-stitch ang pasyente, huling lumabas si Rina sa scrubbing area. Naghuhugas siya ng kamay nang pumasok din si Tan at tumayo sa katabing sink.Ilang minuto silang tahimik habang tumutulo ang tubig mula sa kani-kanilang mga kamay."Salamat sa tulong kanina," maikling wika ni Rina, pormal pa rin ang boses."Trabaho lan

Napakagat-labi si Rina at pinalo ang balikat nito nang mahina. "Huwag mo akong daanin sa ganiyan! Pumasok ka sa loob ng tent at magpahinga ka kahit dalawang oras! Kami na nina Mira at Rain ang hahawak sa mga trauma cases dito.""Kaya ko pa, Doc," mahinang tugon ni Tan, pilit na pinapatatag ang boses kahit halatang nanginginig na ang mga binti nito sa pagod. "Marami pang pasyente sa Red Zone—""Hindi iyon pakiusap, Tanjiru!" matigas na utos ni Rina habang itinuturo ang medical tent sa likod. "I'm the designated lead trauma surgeon for this batch now. This is an order! Pumasok ka roon, kumain ka, magpalit ng damit at matulog ka kahit sandali. Kung hindi ka susunod, ako mismo ang magpapaalis sa'yo sa site na 'to."Tinitigan siya ni Tan nang ilang segundo. Rina could see the intense determination in his eyes, but he slowly backed down after seeing her unwavering face."Fine," mahinang sagot ni Tan. "Susunod ako. Pero babalik ako pagkatapos ng dalawang oras.""We'll see, Doc Tan," malamig