All Chapters of ภรรยาสำรอง: Chapter 91 - Chapter 100

‘ให้อภัยและลองเปิดใจ’ แค่ได้รับการรักษาด้วยยาสองตัวนี้ รับรองว่าโมกข์จะมีความสุขมากกว่าที่เป็นอยู่ จากนั้นบทสนทนาก็ได้ดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง ทำให้คนข้างกายลอบยิ้ม ดีอกดีใจที่คนเป็นสามีใส่ใจในทุกรายละเอียดของลูก พร้อมสัมผัสได้ถึงความรักเต็มเปี่ยม มุมมองที่ใช้มองคนตรงหน้าก็เปลี่ยนไป มันดีขึ้นแบบพุ่งปรี๊ดแทบจะทะลุเพดาน โมกข์และพาขวัญได้เข้าพักที่โรงแรมย่านชานเมือง ก่อนจะโทร.นัดแนะสถานที่กับนุดี แล้วขับรถมุ่งตรงไปหา ชายหนุ่มลอบมองพาขวัญที่ผล็อยหลับไป เธอคงเหนื่อยกับการต้องนั่งรถนานๆ ทว่าจู่ๆ อัตราการเต้นของหัวใจก็ระรัวขึ้น ถ้าผู้หญิงตรงหน้าเปลี่ยนจากพาขวัญเป็นนุรินคงจะดีไม่น้อย เพราะเขามีร้อยถ้อยคำอยากจะเอ่ยบอก หนึ่งคำแรกคือคำว่าขอโทษ แต่ไม่มีใครแทนที่ใครได้ และรู้ว่าความรักของเขาและหญิงสาวได้จบลงแล้ว กระนั้นกลับยังวนเวียนเฝ้าคิดถึง แต่เขาก็พอรับรู้อยู่บ้างว่า เวลานี้มีความรู้สึกอื่นแทรกกลางอยู่ด้วย ทำให้หัวใจกำลังอ่อนลง ที่ผ่านมาเขามักจะสร้างกำแพงกั้นพาขวัญเอาไว้ แต่พอได้ลองมาใกล้ชิดมากขึ้นก็ได้รู้ว่าเนื้อแท้แล้วพาขวัญเป็นผู้หญิงที่มีเสน่ห์ไม่น้อย

ด้านโมกข์หัวเราะลั่น “ผมเนี่ยนะเนรคุณ แล้วบุญคุณที่คุณว่าคืออะไรหรือครับ” คนโดนย้อนถามอีกรอบถึงกับหยุดนิ่ง นัยน์ตาเขียวปั้ด ไม่สามารถบอกได้ว่าตนเองมีบุญคุณกับหลานชายอย่างไร ที่ผ่านมาเรียกว่าเอาเปรียบคงจะถูกเสียกว่า และใจจริงเธอก็ไม่ได้รักโมกข์สักเท่าไร แต่ที่หันมาทำดีด้วย ก็เพราะคิดว่าในอนาคตอีกฝ่ายอาจจะทำประโยชน์ให้ได้บ้างก็เท่านั้น พลันตวัดสายตามองทุกคนราวอยากจะฆ่าแกงเสียให้ตาย ไม่เว้นกระทั่งพาขวัญและเด็กๆ “และผมขอเตือนคุณไว้เลยนะครับว่าอย่ามาพรากคนรักของผมไปอีก อย่ามาคิดทำร้ายลูกเมียของผม ไม่เช่นนั้นเราจะได้เห็นดีกัน” “คนอย่างแกจะทำอะไรฉันได้” คนฟังหัวเราะออกมาอย่างไม่ได้เกรงกลัว มั่นใจในบารมีและอำนาจของเงินทอง เชื่อว่ามันจะบันดาลได้ทุกสิ่ง สามารถทำให้ผิดกลายเป็นถูกโดยง่าย “ผมคงทำอะไรคนอย่างคุณไม่ได้ครับ แต่ทางเจ้าหน้าที่ตำรวจต้องทำได้แน่นอน และอย่าคิดนะว่าโลกนี้จะมีแต่คนคดโกงหวังแต่เงิน คนตงฉินก็มีเยอะแยะไป และเชื่อสิครับว่าคนทำผิดต้องโดนลากคอเข้าตะรางในไม่ช้า” โมกข์พูดอย่างมั่นใจ โลกใบนี้มีอีกหลายด้าน

“ว่ายังไง” โมกข์ถามอีก “อนาคตเป็นสิ่งไม่แน่นอนค่ะคุณโมกข์ แต่ตอนนี้ขวัญบอกได้แค่ว่าจะอยู่ข้างๆ คุณไม่ไปไหน” เธอคงให้สัญญาไม่ได้ แต่หากเป็นในยามนี้จะไม่ทิ้งเขาไป หลังได้คำตอบชายหนุ่มก็พยักหน้ารับ ใช่ อนาคตเป็นสิ่งที่ไม่แน่นอน ฉะนั้นจงทำวันนี้ให้ดีที่สุด “เรากลับไปนอนกันเถอะ พรุ่งนี้ต้องไปดูอาการหมอกแต่เช้า” เขาบอกแล้วพยักหน้าให้พาขวัญกลับไปทิ้งตัวลงนอน โมกข์หลับตาลงทันที ต่างจากฝ่ายหญิงที่นอนไม่หลับ ยังรู้สึกตื่นเต้นกับความรู้สึกที่ได้มา ที่ผ่านมาในอดีตก่อนจะเกิดเรื่องขึ้น เธอเคยรู้สึกดีกับเขา แต่ไม่ได้ถึงขั้นเรียกว่ารัก แต่ก็จะแอบมอง แอบอยากเจอหน้าทุกครั้งที่โมกข์มาหาธัญญาเรศ เธอนั้นก็ไม่อยากวาดหวังไปไกล แต่ถ้าพ้นจากสถานะคนชังได้ก็คงดีไม่น้อย บทที่ 28 หัวใจที่ใกล้กัน พอเช้ามาโมกข์ก็พาทุกคนตรงไปยังโรงพยาบาล หวังว่าจะได้รับข่าวดีในเรื่องของน้องชาย เขาต้องคอยปลอบใจนุดีแทบตลอดเวลา อีกฝ่ายกำลังอ่อนแอ ส่วนพาขวัญนั่งนิ่งเฝ้าดูแลเด็กๆ ไม่ให้ส่งเสียงดัง พวกแกต่างบ่นว่าคิดถึงพี่เปี๊ยก ชั่วครู่ก็เห็นคุณหมอเด

“ไม่จริง” หญิงชรารับสิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้ จนทั้งหมอและนางพยาบาลต้องพากันวิ่งกรูเข้ามาในห้องเพื่อดูอาการ ร่วมครึ่งชั่วโมงกว่าจะสงบลงได้ แต่น้ำตายังกลิ้งอยู่บนวงหน้าที่โศกเศร้าและเสียใจ ภายในใจยังคงมีความแค้นทบทวี เฝ้ากล่าวหาอนุชาว่าเป็นต้นเหตุที่ทำให้เธอต้องเป็นเช่นนี้ ไม่ถึงสิบนาทีต่อมา คนที่จงเกลียดจงชังก็เข้ามาในห้อง “มาทำไม” หญิงชราถามด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด ผู้มาใหม่แสยะยิ้มฉายแววสะใจ สั่งให้ลูกน้องเข็นรถวีลแชร์ไปหยุดอยู่ข้างเตียง แล้วหัวเราะในลำคอเล็กๆ ก่อนหน้านี้เขาตกใจที่อดีตคนรักประสบอุบัติเหตุ ออกแววนึกสงสารด้วยซ้ำ แต่เมื่อล่วงรู้ความจริงบางอย่างจากปากของหลานสาว สิ่งเหล่านั้นก็ดับสลายไปในพริบตา แล้วมีความเคืองแค้นเข้ามาแทรกกลาง “ฉันถามว่ามาทำไมคุณนุ” “ผมก็แค่อยากจะแวะมาเยี่ยม” ประโยคเดียวกันเป๊ะ ครั้งหนึ่งธัญญาเรศก็เคยพูดประโยคนี้ คนฟังเม้มปาก เธอจำประโยคนี้ได้ดี ต่างกันก็แค่ยามนั้นเธอพาหัวใจที่แข็งแกร่งไปด้วย เพื่อเหยียบอีกฝ่ายให้จมธรณี ณ เวลานี้มันพลิกผัน แถมสีหน้าของชายตรงหน้ายั

“อาการของหมอกกับคุณย่าเป็นยังไงบ้างครับ” “ดีขึ้นเยอะแล้วครับ” โรสรินมองอย่างไม่ชอบใจหลังได้ยินคำทักทาย ส่วนเรื่องอาการเจ็บของคนทั้งสองเธอได้ทราบข่าวมาตั้งแต่วันเกิดเหตุแล้ว ทว่าไม่ได้เดินทางไปเยี่ยมแต่อย่างใด คิดว่าต้องมีเรื่องไม่ชอบมาพากล กลิ่นตุๆ คุโชนไปทั่วเลยถอยห่างออกมาก่อน ขืนไปวุ่นวายอาจจะติดร่างแหไปด้วย ติณภพเองก็ยังไม่มีโอกาสไปเยี่ยม แต่ได้โทร.สอบถามอาการจากนุดีเป็นระยะ ก่อนจะหันมองหน้าพาขวัญที่กุมมือของสามีแน่น “เรื่องสัญญา ถ้าคุณโมกข์พร้อมก็โทร.บอกผมนะครับ” เขาไม่อยากให้คนที่กำลังจะทำงานร่วมกันพลอยวิตกกังวลจึงไม่ไว้หน้าอดีตคู่ค้าคนเก่า เพราะไม่มีความจำเป็นต้องรับข้อเสนอของเจ้าตัวเลย สองสามีภรรยาระบายยิ้ม โล่งอกขึ้นมา ต่างจากโรสริน “ไหนคุณติณบอกว่าข้อเสนอของโรสน่าสนใจไงคะ แล้วทำไมถึงจะยังทำสัญญากับไร่เล็กๆ อีก” “ครับ ของคุณโรสน่าสนใจ แต่คนอย่างคุณผมไม่อยากร่วมงานด้วยอีกแล้ว และคุณเองคงไม่รู้ว่าผมกับน้องชายคุณโมกข์เป็นเพื่อนสนิทกัน แล้วทำไมผมต้องหักหลังเพื่อนด้วย” ติณภพอธิบาย สายตาเรืองด้ว