All Chapters of ภรรยาสำรอง: Chapter 61 - Chapter 70

ทุกคนมานั่งอยู่ที่แคร่ไม้ตัวกว้างใต้ต้นชมพู่มะเหมี่ยว เกสรสีบานเย็นนั้นดึงดูดความสนใจให้กับเด็กฝาแฝดทั้งสอง หญิงสาวใช้มีดปอกผลของมันป้อนเด็กๆ พาณิภัคเคี้ยวตุ้ยๆ ต่างจากคนเป็นน้องที่เมื่อป้อนใส่ปากกลับทำหน้าเหยเกเพราะความเปรี้ยวของมันไม่ถูกปาก “คุณโมกข์ลองชิมไหมคะ” หญิงสาวยื่นผลไม้สีแดงคล้ำที่เธอโปรดปรานไปให้ มือแกร่งรับมันมายัดใส่ปากแล้วเคี้ยว แล้วหัวคิ้วก็ต้องเลิกขึ้นเพราะรู้สึกว่ารสชาติถูกคอถัดจากต้นชมพู่มะเหมี่ยวไปนั้นเป็นต้นมะยม ต้นมะขาม และกอไผ่ที่กำลังมีหน่อโผล่พ้นดินขึ้นมา อีกไม่กี่วันคงจะตัดหน่อเอาไปแกงได้แล้ว เธอชอบให้มารดาทำต้มจืดหน่อไม้ใส่หมูมากที่สุด ไม่มีใครทำอาหารอร่อยเท่ากับมารดาอีกแล้ว ครู่หนึ่งขันน้ำก็ถูกยื่นมาอยู่ตรงหน้าของโมกข์ เขาจึงต้องระบายยิ้ม น้ำฝนจากโอ่งเย็นชื่นใจ มีดอกมะลิลอยอยู่บนผิวน้ำส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ พร้อมด้วยสายลมเย็นพัดเอื่อยๆ มาต้องผิวกายทำให้แทบไม่ต้องพึ่งแรงลมจากกำลังไฟฟ้า เด็กๆ ก็ดูชอบใจ นั่งมองนั่นมองนี่แล้วคอยชี้ถามมารดา บางครั้งก็วิ่งไปนั่งตักคนเป็นยาย ตามด้วยการออดอ้อนหอมแก้มซ้ายขวา จนเวลาล่วงเลย

“ระวังลูกจะไม่สบายเอานะคะคุณโมกข์” ความหวังดีของหญิงสาวถูกปัดทิ้งแทบตกขอบ เพราะโมกข์อุ้มลูกเดินหนีไปนั่งหน้าบ้านเช่นเดิม หญิงสาวเลยหน้าชาไปชั่วขณะ ก่อนจะส่ายศีรษะไปมาแล้วเดินเข้าไปช่วยมารดาทำงาน กระนั้นก็มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้เท้าต้องชะงัก “แม่ขัน แม่ขัน” เด็กๆ โบกมือเรียกมารดาให้เข้าไปหา “ว่าไงจ๊ะ” พาขวัญนั่งยองๆ ตรงหน้าลูกสาวพร้อมถามเสียงหวาน พาณิภัคก็แค่อยากอ้อนมารดาเท่านั้น ร่างเล็กป้อมโผตัวเข้ากอด แม้จะมีไอศกรีมอยู่ในมือ ทำให้พาณิธิดาเลียนแบบบ้าง พาขวัญยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ แล้วยิ้มไปให้คนตีหน้ายักษ์ ก่อนจะมีหนึ่งเสียงแว่วเข้ามา “ตั้งแต่วันนี้ถึงวันที่เจ็ด งานใหญ่งานยักษ์ วัด...” เสียงประกาศปาวๆ ดังมาพร้อมเสียงรถยนต์ที่มีป้ายประชาสัมพันธ์ขนาดใหญ่ติดอยู่ที่ตัวรถ พาขวัญหูผึ่งทันทีที่ได้ยินเสียงประกาศนั้น ช่วงนี้กำลังมีงานวัดที่อยู่ห่างจากบ้านไปประมาณสองสามกิโลเมตร ตอนเด็กๆ เธอจำได้ว่าชอบอ้อนให้มารดาพาไป ครั้งนี้เลยหันมามองหน้าสามี สายตานั้นทำให้โมกข์รู้ได้ทันทีว่าหญิงสาวต้องการขอร้องให้เขาพาไป เธอหวังว่าเขาจะไม่ใจร้าย แต

จำนวนเงินสองแสนบาทถูกฝากในชื่อของหนูน้อยฝาแฝดเป็นสิ่งที่คนเป็นแม่ไม่เคยรับรู้มาก่อน ถึงแม้เธอจะมีเงินเก็บอยู่บ้าง แต่ไม่มากเท่านี้ หญิงสาวพิงหลังกับตัวรถ อธิบายความรู้สึกในเวลานี้ไม่ถูก เพราะคิดมาตลอดว่าโมกข์ไม่สนใจในเรื่องของลูกเลยสักนิด ทว่าในวันนี้กลับมาค้นพบความจริง ทุกเดือนจะมีเงินฝากเข้าประมาณเดือนละสี่ถึงห้าพันบาท ตั้งแต่ลูกเพิ่งเกิดได้ไม่นาน หญิงสาวมีแววตาสั่นไหว ทั้งตื้นตันและงุนงงผสมกันไป พอเริ่มตั้งสติได้ พาขวัญก็เก็บทุกอย่างเข้าที่เดิม ป้ายน้ำตาแห่งความดีใจที่คลอหน่วยออกแล้วเดินกลับเข้าไปในห้องที่ว่างเปล่า เขาคงไปอาบน้ำ เธอจึงเตรียมตัวไปอาบบ้าง ไม่นานโมกข์ก็เดินออกมาจากห้องน้ำแล้วหลีกทางให้เธอได้เข้าไปบ้าง ทว่าพาขวัญกลับไม่ก้าวเท้าเข้าไป เอาแต่จ้องหน้าเขาอย่างซาบซึ้งใจ “มีอะไร” คนโดนมองถามเสียงดุ “ปะ...เปล่าคะ ขวัญแค่จะบอกว่า ขวัญเอากุญแจรถวางไว้ที่หมอนนะคะ” หลังเห็นใบหน้าคมสันพยัก หญิงสาวก็จ้ำอ้าวเข้าไปในห้องน้ำทันที จิตใจเต็มไปด้วยความว้าวุ่น หวนคิดถึงระยะเวลาที่ผ่านมา จะมีอะไรที่เธอไม่รู้อีกไหม วันนี้เลยใช้

ด้วยฤทธิ์ของยาและอาการป่วยทำให้พาขวัญหลับสนิทไปอีกอย่างเร็วไว จนกระทั่งรถเคลื่อนเข้าสู่ตัวจังหวัดอันคุ้นเคย ดวงตาของหญิงสาวก็เปิดขึ้น เพราะได้ยินเสียงเรียกของเด็กๆ “แม่ขัน แม่ขัน” พาณิธิดาพยายามเรียกมารดา “แม่ไม่สบาย หนูดาอย่าไปเรียกแม่สิคะ ปล่อยให้แม่นอนพัก” โมกข์บอก ส่วนพาณิธิดาเบ้ปาก อยากจะได้ยินเสียงของมารดา พาขวัญฝืนตัวค่อยๆ ขยับลุกขึ้น หันไปฉีกยิ้มให้ลูกสาว แต่ไม่อาจเอี้ยวตัวไปอุ้มแกมาไว้บนตักได้ “ไหวไหม” เสียงทุ้มห้วนๆ แว่วเข้ามา พาขวัญเลยต้องหันไปมอง ไม่คิดว่าจะได้ยินคำถามนี้จากปากได้รูป ปกติแล้วชายหนุ่มจะทำเป็นไม่ใส่ใจมากกว่า และเธอเองก็ไม่ได้หวังว่าจะได้รับความห่วงใย แค่เขาปันความห่วงใยนั้นให้ลูกก็พอ หญิงสาวพยักหน้าตอบ แล้วหันไปมองยังเส้นทางข้างหน้า อีกนิดเดียวก็จะถึงบ้านแล้ว อึดใจต่อมาดวงตาก็ปิดลงอีกครั้ง แม้จะตกอยู่ในอ้อมกอดกำยำแล้ว คนป่วยก็ยังไม่รู้สึกตัว เป็นสาเหตุให้โมกข์ต้องอุ้มร่างบางลงจากรถและพาขึ้นไปยังห้องนอน เห็นท่าวันนี้คงต้องให้เด็กๆ มานอนที่ห้องเขาเสียแล้ว “ตอนนี้แม่ไม่สบาย หนูภัคหนูดาห้ามกวนแม่นะคะ ออ

“วันนี้ฉันอนุญาตให้หยุดงานต่ออีกวัน ส่วนเด็กๆ ฉันจะพาเข้าไร่ไปด้วย” โมกข์บอกเท่านั้น และไม่มีบทสนทนาใดเกิดขึ้นอีก ทุกอย่างเงียบเชียบจนกระทั่งเสียงประตูบ้านถูกปิดลง ทิ้งให้คนเป็นแม่นั่งหงอยอยู่ลำพัง หญิงสาวปรายตามองไปรอบๆ บ้านแล้วนึกกลัว เหตุร้ายในวันนั้นยังเกาะแน่นหนึบอยู่ในหัวใจ โมกข์พาลูกแวะเข้าไปที่ออฟฟิศก่อนเพื่อเคลียร์งานบนโต๊ะแทนพาขวัญ มีเด็กๆ คอยส่งเสียงถามอยู่ตลอดเวลา แต่โมกข์ก็ไม่ยักรำคาญ หันมาตอบทุกครั้ง เมื่อเสร็จสิ้นก็พากันเข้าไปในไร่ เขายืนคุมคนงานอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ หนนี้จะไม่ยอมให้สัตว์ร้ายตัวไหนมากัดลูกสาวได้อีก ศีรษะเล็กๆ ของพาณิธิดาถูกสวมด้วยหมวกใบโปรดของบิดา ด้านพาณิภัคมีหมวกใบโตของลุงไม้ช่วยบดบังแสงแดดจากพระอาทิตย์ “ทิ้งหนูขวัญอยู่บ้านคนเดียวจะดีหรือครับคุณโมกข์” “พาขวัญต้องอยู่ให้ได้ครับ เธอต้องผ่านมันไปได้แน่นอน” ลุงไม้รู้สึกกังวล คิดว่าเหตุร้ายที่หญิงสาวเผชิญนั้นน่าจะยังฝังตัวอยู่ในอก เจ้าของสีหน้าตึงเรียบสัมผัสได้ถึงความห่วงใยนั้น แต่พาขวัญต้องเผชิญและก้าวข้ามความกลัวไปให้ได้ด้วยตัวเอง อาจจะลำ