บททั้งหมดของ ภรรยาสำรอง: บทที่ 101 - บทที่ 110

บทที่ 30 หัวใจเจ็บ เสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ไม่อาจดึงสายตาคู่คมกริบที่บัดนี้มีแต่ความปวดหัวใจขึ้นมองได้ ใบหน้าที่ก้มลงกำลังนองด้วยหยดน้ำตา หลายวันที่ผ่านมาเขายังคงนั่งอยู่ตรงนี้ ณ ที่เดิมไม่ไปไหน พยายามเข้าไปภายในห้องก็ต้องถอยหลังออกมา เมื่อไม่ได้เป็นที่ต้อนรับ หัวใจร้าวคล้ายจะแหลกสลาย เมื่อนึกถึงถ้อยคำบริภาษรุนแรงที่สร้างบาดแผลตรงอกซ้าย เขาได้กลับกลายไปเป็นคนทรยศ เพราะเลือกความถูกต้องมากกว่าบุญคุณของคนที่เลี้ยงดู “คุณหมอก” จนกระทั่งได้ยินเสียงอันคุ้นหู กรอบหน้าคมก็เงยขึ้น “นุดี” ทันใดนั้นเขาก็ดึงร่างระหงเข้ามาสวมกอด เขาคิดถึงภรรยา แต่ที่ผ่านมาไม่กล้าโทร.ไปหาเนื่องด้วยไม่สามารถพาหญิงสาวเข้ามาสู่สภาวะกดดันด้วยได้ มือนุ่มค่อยๆ ยกมือขึ้นลูบแผ่นหลังของสามี สงสารไม่น้อยเลยกับการที่เขาต้องทำเช่นนี้ แต่มันก็เป็นวิธีจบที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ อีกอย่างการกระทำของธัญญาเรศก็ร้ายแรงเกินกว่าจะให้อภัย เธอไม่รู้จะปลอบอย่างไร กลัวจะเป็นการซ้ำเติม ในใจหวังว่ากฎหมายบ้านเมืองจะสามารถเอาผิดธัญญาเรศได้ขณะที่หมอกกำลังเฝ้าเสียใจ คนเป็นพี่กลับ

บทที่ 31 หอบหัวใจหนี “คุณโมกข์” ลุงไม้ถึงกับต้องสะกิดต้นแขนแกร่ง หลังทุกคนยืนมองใครคนหนึ่งเดินจากไป ช่างเร็วไวจนเจ้าตัวเตรียมใจไม่ทัน และได้แค่ยืนนิ่งเฝ้ามอง ไม่คิดจะเอ่ยคำร่ำลาเลยสักนิด “ไม่คิดจะห้ามหนูขวัญบ้างหรือยังไงครับ” คนเก่าคนแก่กระแทกลมหายใจออกมา ไม่คิดเลยว่าเจ้านายจะยังถือทิฐิเป็นที่ตั้ง ขนาดเมียพาลูกเดินแยกทางออกไปเช่นนี้แล้วยังจะมาทำท่าไม่สนใจอีก เอาแต่นิ่งเงียบจนน่ากลัว แล้วดูสิ ดูทำหน้าเข้า พอเขาไปแล้วเพิ่งจะมาทำใบหน้าเศร้าสร้อย ชายหนุ่มไม่ได้โต้ตอบอะไร เลือกเดินหนีไป พิมพ์ผกาส่ายหน้า “ปล่อยแกไปเถอะพี่ไม้ คนอย่างนี้ต้องปล่อยให้คิดถึงเสียให้เข็ด ไม่กี่วันหรอก ขี้คร้านจะรีบไปตามหนูขวัญกลับมา” “มั่นใจหรือ ในเมื่อคุณโมกข์ไม่ได้รักหนูขวัญ” ลุงไม้ไม่แน่ใจเอาเสียเลย “พี่ไม่ได้สังเกตสายตาคุณโมกข์เลยหรือไง มันหงอยและเศร้าขนาดนั้น เป็นแต่ก่อนนะต่อให้หนูขวัญมาตายไปต่อหน้าต่อตาแกยังไม่แสดงความรู้สึกเลย เก่งขนาดปิดบังหนูขวัญมาได้ตั้งนาน ไม่มีใครทำแกพ่ายแพ้ได้หรอก นอกจากหัวใจของตัวเอง”

“ขวัญท้องหรือลูก” คนโดนถามหน้าซีด คำถามนั้นสะกิดใจให้เธอคิดอะไรได้บางอย่าง ทำเอาดวงตาเบิกกว้าง แล้วนิ่งเงียบไป มัวแต่เสียใจจนหลงลืมไปเลย พลันยกมือขึ้นทาบหน้าท้องของตนเอง หรือว่าเธอจะหอบลูกอีกคนมาด้วย คิดได้ดังนั้นใจก็สั่นไหว บุญตาหรี่ตามอง แล้วแตะแขนของลูกสาวเบาๆ “ไปตรวจดูซะให้รู้นะขวัญ เผื่อแม่จะมีหลานเพิ่มอีกคน” ร่างระหงพยักหน้า เธอท้องหรือเปล่านะ ทำไมไม่รู้สึกอะไรเลยล่ะ หน้าท้องก็ไม่ได้นูนขึ้น หรืออาจจะไม่ได้สังเกตเพราะตอนที่มีพาณิภัคและพาณิธิดาตอนนั้นหน้าท้องเธอขยายใหญ่มาก แล้วต้องรีบไปพิสูจน์ความจริงให้รู้กันด้วยการออกไปซื้อที่ตรวจครรภ์จากร้านขายยา บุญตานั่งลุ้นด้วยใจจดจ่อ มีหลานๆ นั่งอยู่ใกล้ๆ ขณะพาขวัญอยู่ภายในห้องน้ำ มองแท่งพลาสติกซึ่งอยู่ในมือ เฝ้ารอผลอย่างกระวนกระวาย ไม่นานเท่าไรลมหายใจก็ระอุร้อน เรียวปากกัดเม้มแน่น แล้วความจริงก็ประจักษ์ชัด “เป็นยังไงบ้างลูก” หลังพาขวัญเดินออกมา บุญตาก็รีบเอ่ยปากถามทันที ก่อนทุกคำตอบจะถูกเอ่ยบอกพร้อมยื่นหลักฐานสำคัญไปให้ดู... บทที่ 32 ฤทธิ์รัก สีหน้าคม

ลุงไม้และภรรยาถึงกับออกอาการดีใจกับข่าวที่เจ้านายนำมาบอก สายตานั้นขยายกว้างขึ้น แต่ก็ต้องเศร้าในประโยคถัดมาอยู่ดี “ทำไมถึงไม่พาหนูขวัญกับเด็กๆ กลับมาล่ะคะ” พิมพ์ผกาทำสีหน้าเศร้า คิดถึงพาขวัญและฝาแฝด เธอช่วยเลี้ยงดูมาตั้งแต่ยังแบเบาะ จากไปเช่นนี้ย่อมทำให้เกิดความโหยหาเป็นธรรมดา อีกอย่างอยากให้คนเป็นนายได้มีความสุข เชื่อว่าสายตาของตนไม่ผิดเพี้ยน คนหน้านิ่งกำลังมีความรักบรรจุอยู่ภายใน “ผมไม่อยากบังคับครับ พาขวัญเองก็ตกอยู่ภายใต้กรงขังมานาน เธอสมควรใช้ชีวิตตามต้องการ อีกอย่างเธอคงอยากจะอยู่กับแม่ของเธอด้วยครับ” เป็นเหตุผลง่ายๆ ซึ่งโมกข์ไม่เคยอธิบายให้เจ้าตัวรับรู้ เอาแต่ทำตัวทื่อๆ “แล้วทำไมไม่ลองพาคุณแม่ของหนูขวัญมาอยู่ที่นี่ด้วยกันล่ะครับ” ลุงไม้เสนออีกหนึ่งหนทาง “เรื่องนั้นผมทำแน่ครับ แต่อยู่ที่ว่าบทเรียนหัวใจของผมกับพาขวัญครั้งนี้จะต้องใช้ระยะเวลาอีกยาวนานไหม ผมไม่อยากไปเร่งอะไร ค่อยเป็นค่อยไปจะดีกว่าครับ” บทเรียนชีวิตของตนและภรรยาผ่านอะไรมามาก ทุกข์มากกว่าสุข กว่าจะปลดปล่อยตัวเองให้เป็นอิสระได้ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ จึงอยากให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์

ตกดึกพาณิภัคและพาณิธิดายังไม่ยอมห่างจากบิดา ทำให้พาขวัญต้องนำผ้าห่มมาปูให้พวกแกได้นอนด้วยกันสมใจที่ด้านหน้า มีเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากดังขึ้นอยู่ตลอด ดูมีความสุขอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ บ้านไม่จำเป็นต้องหลังใหญ่ เงินทองไม่ต้องมีเป็นถุงเป็นถัง แค่มีความสุขกองโตเท่านี้ก็สร้างรอยยิ้มให้ได้มากมาย และคงหาจากที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว “ที่ไร่เป็นยังไงบ้างคะ” หญิงสาวยังคิดถึงทุกคนเสมอ “ก็เหมือนเดิม ลุงไม้กับป้าพิมพ์บ่นว่าคิดถึง ครั้งหน้าว่าจะพามาหาด้วย” โดยเฉพาะคนเก่าคนแก่ของไร่บ่นให้ฟังทุกวันว่าอยากจะอุ้มเด็กๆ เหมือนก่อน “ขวัญเองก็คิดถึงลุงไม้กับป้าพิมพ์เหมือนกันค่ะ” หญิงสาวยังพึงระลึกอยู่เสมอถึงความเมตตาของผู้ใหญ่ทั้งสอง คราแรกที่เธอเข้าไปอยู่ในไร่จอมใจนั้นแสนจะอ้างว้าง แต่พอทั้งสองเข้ามาพูดคุยด้วยก็ทำให้เธอคลายจากความกลัวไปได้เยอะ จนค่อยๆ สนิทมากขึ้น ไม่นานก็มีหนึ่งคำถามดังขึ้น “แล้วไม่คิดถึงฉันบ้างเหรอ” คนฟังไม่ตอบ เบือนหน้าหนีไปอีกทาง ขณะที่โมกข์ระบายยิ้มอมเศร้า “ช่างเถอะ” หลังจากนั้นพาขวัญและโมกข์ก็ไม่มีการสนทนา