All Chapters of ภรรยาสำรอง: Chapter 81 - Chapter 90

“และลุงอยากให้หนูขวัญช่วยเข้าใจคุณโมกข์ การที่สูญเสียคนรักไปมันเจ็บปวดเป็นอย่างมาก คุณโมกข์เองก็พยายามแล้ว พยายามที่จะมองหาหลักฐานมาประกอบคำบอกของหนู แต่มันไม่มีอะไรมาแก้ต่างหลักฐานที่ว่า หนูทำลงไปเพราะอยากปลดหนี้ให้กับครอบครัวของตัวเองได้เลย” ลุงไม้เอ่ยบอกแล้วมองทั้งสองฝ่ายอย่างเข้าใจ และรู้ดีว่าเพราะความโกรธเคืองทำให้คนเป็นนายทำตัวเย็นชา แต่ก็ทำได้ไม่เต็มร้อย พาขวัญขบเม้มปาก ย้อนนึกถึงคำพูดของตัวเองที่บอกกับโมกข์ไปว่า เธอเปลี่ยนใจไม่ทำร้ายเขาแล้ว แต่กลับถูกธัญญาเรศซ้อนแผน แต่หากจะพูดกันตามจริง อย่างไรเธอก็ถือว่ามีความผิด เธอมันเห็นแก่ตัวที่เคยตอบตกลงไปเพื่อจะเอาตัวรอด หากเขาจะเคืองแค้นก็ไม่ผิดอะไร เพราะมันคือส่วนหนึ่งที่ทำให้แผนของธัญญาเรศสำเร็จ และที่ผ่านมาสิ่งที่เขาทำกับเธอก็แค่เย็นชาใส่ ทั้งที่เธอควรจะได้รับผลของการกระทำมากกว่านั้นด้วยซ้ำ ส่วนเรื่องที่เกิดขึ้นเธอเองก็ไม่มีหลักฐานอะไรไปยืนยัน จำได้ว่าคืนนั้นมีแค่ธัญญาเรศกับเลขาฯ คนสนิทเท่านั้นในวันที่เธอไปพบกับอีกฝ่าย และแน่นอนว่าฝ่ายนั้นไม่ยอมเปิดปากแม้เธอจะไปขอร้องให้พูดความจริง

“เกิดอะไรขึ้นหรือหนูขวัญ” ลุงไม้ตกใจเมื่อจู่ๆ พาขวัญก็โทร.ขอความช่วยเหลือ “เอาไว้รอให้คุณโมกข์มาตอบคำถามเถอะค่ะ” สิ้นประโยค เท้าน้อยก็รีบมุ่งตรงเข้าไปในบ้าน เป็นจังหวะเดียวกับที่รถของโรสรินมาจอดสนิทลง หญิงสาวรู้ในทันทีว่าเจ้าของยากำหนัดนั้นคือใคร จึงไม่รีรอเดินขึ้นไปยังชั้นบน มองหาร่างโตที่ห้องนอนแต่ไม่พบ หูได้ยินเสียงน้ำแว่วเข้ามากระทบเลยสืบเท้าตรงไปหา โรสรินเองก็เช่นกัน เธอรีบเดินไวๆ ตามหลังคนที่ริษยาไป “คุณโมกข์” พาขวัญออกแรงเคาะประตูห้อง “ออกไปจากบ้านนี้ซะพาขวัญ มันไม่ใช่หน้าที่ของเธอ” โรสรินออกคำสั่ง “คุณต่างหากไม่มีสิทธิ์ กลับไปเสียเถอะค่ะ” “ฉันไม่กลับ ฉันจะไม่ยอมให้เธอมาชุบมือเปิบในสิ่งที่ฉันลงแรงไปแน่” “คุณมันบ้า ทำแบบนี้กับคุณโมกข์ได้ยังไง” เสียงของสองสาวที่โต้เถียงกัน โมกข์ได้ยินแทบทุกคำ เนื้อตัวสั่นเป็นทบทวี อาการรุนแรงมากขึ้น ใบหน้าแดงก่ำจากการกัดฟันทน สายน้ำเย็นๆ ไม่ได้ช่วยให้ดีขึ้นเลยสักนิด เขายังมีความต้องการจะเสพสิเน่หาอย่างเต็มเปี่ยม อุ้งมือแกร่งกำแน่น เฝ้าอดทน พอจะรับรู้ว่าฤทธิ์

“ฉันยังไม่ได้ไปรับเลย” โมกข์เดินเลี่ยงตัวเข้าไปในห้องครัว นำบางอย่างไปแช่ไว้ในตู้เย็น ก่อนจะเดินกลับมาหยุดอยู่ตรงหน้าภรรยาสำรอง “ทำไมไม่นอน” คำถามห้วนๆ แว่วดัง ไม่ชอบใจที่พาขวัญมานั่งอยู่ตรงนี้ ไอ้ปากแข็งๆ ราวกับหินก็ดันหนักไม่ยอมพูดว่าห่วงออกไป ทันใดนั้นคนตัวโตก็ถึงกับชะงักกึก ห่วงอย่างนั้นหรือ เขาเริ่มมีความรู้สึกนี้ตอนไหนกัน “โรสรินยกเลิกการซื้อขายกับเราทุกอย่างแล้ว” เขาเฉลยในสิ่งที่พาขวัญอยากรู้ “เราจะเป็นอะไรไหมคะ” น้ำเสียงของหญิงสาวมีความกังวลและห่วงใย เพราะไร่แห่งนี้สำคัญต่อโมกข์มาก เธอไม่อยากจะให้เกิดวิกฤตอีกรอบ ชายหนุ่มส่ายหน้า “เราไม่ได้สิ้นไร้ไม้ตอกหรอกพาขวัญ ไม่ต้องห่วง” หญิงสาวพยักหน้า เชื่อใจว่าจะผ่านปัญหาไปได้ ไม่ว่าจะลำบากแค่ไหน เธอจะคอยอยู่ข้างๆ เป็นหนึ่งแรงกำลังเล็กๆ ให้เขา “ขึ้นไปนอนเถอะ เดี๋ยวคืนนี้มีเรื่องสำคัญต้องทำ” คนฟังระบายยิ้ม นึกชื่นใจแทนเด็กๆ ส่วนโมกข์เดินดุ่มๆ ตรงไปรับลูกๆ โดยบ้านคนเก่าคนแก่อยู่ไม่ไกลนัก เดินไปไม่นานก็ถึง แล้วก็ได้ยินเสียงหัวเราะอย่าง

“กรี๊ดดด” ภายในอกมันร้อนผ่าวๆ ร้อนด้วยไฟริษยา ทำไมคนที่ต้องการและคิดว่าเป็นรองถึงได้ก้าวเพียงรวดเดียวมาอยู่เหนือเธอได้ โรสรินกัดเล็บขบคิด แม้นำเรื่องนี้ไปบอกกล่าวกับตัวตั้งตัวตี ทว่ากลับได้ความเมินเฉยกลับมา บอกแค่ตอนนี้มีเรื่องสำคัญกว่าต้องจัดการ แล้วเธอสมควรจะเดินไปทางไหนต่อถึงจะเป็นลู่ทางให้ทำลายไร่จอมใจและผู้ชายร้ายกาจนั่นได้ สายตายังมีความอาลัยอาวรณ์ เธอใช้เวลาในการทุ่มใจให้โมกข์ไปมาก แต่ผลตอบแทนที่ได้กลับมากลับว่างเปล่า ไม่เหลืออะไร เธอจะไม่ยอมให้การลงทุนย่อยยับ อย่างน้อยคนพวกนั้นต้องเจ็บเทียบเท่าที่เธอปวดร้าว แล้วรีบติดต่อเพื่อนที่พอรู้จักเพื่อที่จะแย่งลูกค้าจากไร่จอมใจมา แม้จะไม่ได้มีไร่กาแฟแต่เธอทำธุรกิจด้านนี้ ย่อมมีไร่ไว้สำรองอีกพอสมควร โรสรินไม่รอช้ารีบดำเนินเรื่อง คอยดู เจ้าของไร่จอมใจจะต้องซมซานกลับมาอยู่ในอุ้งมือเธอ ‘โรสจะบีบคุณให้ไม่เหลืออะไรเลยคุณโมกข์’ ในเมื่อไม่รักกันก็จงน้อมรับความเกลียดชังไปให้สุดหัวใจ ในด้านของหมอกรู้อยู่แก่ใจว่าเพราะอะไรถึงไม่มีบริษัทไหนรับเขาเข้าทำงาน แต่ใช่ว่าจะท้อถอย อีก

“เขาจะซื้อเมล็ดกาแฟจากเราไหมคะ” ชายหนุ่มพยักหน้า ทำให้ดวงหน้าหวานมีรอยยิ้ม และถอนหายใจโล่งอกออกมาเฮือกใหญ่ “คืนนี้เก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋านะ เอาไปสักสามสี่ชุด” “เราจะไปไหนกันคะ” พาขวัญตั้งข้อสงสัย เพราะพบรอยยิ้มของคนตรงหน้า “ไปหาเจ้าหมอกกัน”บทที่ 26 ความตาย “วันนี้คุณหมอกจะออกไปไหนไหมคะ” นุดีร้องถามหลังเห็นร่างโตลุกขึ้นจากเตียง ถึงเธอและเขาจะอยู่กันในคอนโดมิเนียมที่ไม่หรูหรามากนัก แต่กลับทำให้รู้สึกอุ่นใจต่างจากอดีต “มีอะไรหรือเปล่านุดี” หมอกขยับตัวเข้ามาหอมแก้มนวล พร้อมดึงตัวเข้ามากอด ความสุขตรงหน้ามันแปลบปลาบ สุขได้ไม่เต็มหัวใจ เนื่องจากเวลานี้เขาไม่ต่างจากคนเนรคุณ เขาแอบหลงรักศัตรูของคนที่เลี้ยงดูมา กล้ายกหัวใจให้ทั้งดวง และกำลังอยู่ในฝ่ายตรงข้าม ไม่ต่างจากการเป็นปฏิปักษ์ต่อกัน “มีใครคนหนึ่งจะมาพบเราค่ะ” นุดีพูดแล้วก็ยิ้ม กระตุ้นความสงสัยของคนฟังได้ดี “ใครหรือครับ” เขาถามเสียงเรียบ “นุดีไม่บอกหรอกค่ะ เอาไว้คุณหมอกรอเจอเขาเองดีกว่า” รับรองสามีต้องแทบไม่เชื่อสาย